Manfred Mann - 5-4-3-2-1 (2021)

Een zeer compleet hitoverzicht van deze succesvolle Engelse sixties-band, inclusief hun drie nummer-1-singles en twee nummer-1-EP's in hun thuisland en verder ook alle hits die ze hadden in Amerika en Nederland (met uitzondering van de micro-hit Up the junction uit de gelijknamige film, #32 bij ons). De eerste twee nummers zitten nog een beetje in het R&B/jazz-idioom, maar daarna neemt Manns neus voor de betere pop het over (Do wah diddy diddy, nummer 1 in zowel Engeland als Amerika), en vanaf dat moment tot het einde van de band in deze samenstelling in 1969 houdt de stroom hits eigenlijk niet meer op, ook niet wanneer in 1966 zanger Paul Jones wordt ingeruild voor Mike d'Abo.
        En wat die wisseling van de vocale wacht betreft, één van de leuke kanten van deze band is het feit dat ze op hun zeer hitgevoelige top-40-singles tegelijkertijd gebruik maakten van zangers met een bluesy timbre, waardoor de muziek altijd een extra (en vaak extra gevoelig) laagje kreeg. Zo ontkomen zelfs optimistische nummers als Do wah diddy diddy en Pretty flamingo aan de gedachteloze hoempa-vrolijkheid die mij bij andere top-40-muziek nog wel eens stoort.
        Niet alles hierop is even geweldig; Oh no not my baby is voor mij echt heel erg "van" Rod Stewart, There's no living without your loving en You gave me somebody to love zijn gedragen ballades waarop band noch zanger noch koortje op hun best klinken (hoewel het eerstgenoemde nummer zeven weken op nummer 1 van de Engelse EP-chart stond, dus wie ben ik?), het instrumentale Sweet pea is totaal onverdraaglijk, en de cover van Just like a woman (één van drie Dylan-covers hier) is wel een héél bleke afspiegeling van het origineel (en natuurlijk is het couplet over de amfetamines voor de radiovriendelijkheid maar weggelaten). Gelukkig blijft het merendeel van de nummers fier overeind staan, en de hoogtepunten (Do wah diddy diddy, Pretty flamingo, Ha ha said the clown, My name is Jack) behoren nog altijd tot het leukste dat het toch al zo rijke Engelse sixties-popmuziek heeft voortgebracht.
        Als bonus staat hier trouwens nog een BBC-radio-opname van Handbags and gladrags op, een compositie van D'Abo die een hit werd voor Chris Farlowe, Rod Stewart en de Stereophonics, en die later de themamuziek van The office werd (omdat Ricky Gervais het het meest trieste nummer vond dat hij ooit had gehoord). Zelf kende ik dat allereerst van D'Abo zelf op zijn fraaie soloplaat Broken rainbows uit 1973, maar deze versie van Manfred Mann is ook prachtig.

Ik mis toch wel Davy's on the road again...............

Dat is van Manfred Mann's Earth Band, een decennium later, en die hebben nog wel meer grote hits gescoord, maar dat is dus allang niet meer de sixties-Manfred Mann.