Terry Reid - Terry Reid (1969)

Al sinds ik hier op Mume verblijf gepoogd hier op te stemmen, stond er dus nog niet op. Plaatsen lukte keer op keer niet door problemen met de hoezen.

Anyway: eindelijk dan Terry Reid op Music Meter.
De carriere van Reid is er vaak één geweest van 'net niet'.

Hoe zou de wereld er uit hebben gezien als Terry Reid wél de zanger van Led Zeppelin was geworden?
In ieder geval was dat de wens van Jimmy Page.

Stel je voor dat Zeppelin een band was geworden met twee gitaristen, en minstens zo heftig stemgeluid als dat van Plant, alleen dan met een wat groter bereik??!!

het ging niet door omdat Reid net zelf een contract had getekend bij een platenmaatschappij.
Hoezo verkeerde keuze.....

Deze plaat geeft echter aardig een idee hoe het had kunnen zijn: met een beetje fantasie ligt de muziek wel in het verlengde/ zelfde richting als de eersteling van Zeppelin.

Het enige wat minder is is de repertoire keuze; het is ook daarom dat dit geen 5 sterren plaat is, want ik persoonlijk vind de cover van Dylan's Highway 61 Revisited de zwakke plek.

De overige songs zijn goed tot okee, ik heb het nu over de oorspronkelijke plaat op vinyl (één van mijn kostbaarste schatten in mijn collectie), de toevoegingen op de cd ken ik niet.

Daar waar de songs compositorisch wat simpel zijn, wordt het toch nog genieten door de passie, intensiteit en gedrevenheid waarmee Reid die nummers ten tonele brengt.
Genieten puur.

Blues rock geinsprireerde songs worden afgewisseld met ballad-achtig materiaal.
De opname kwaliteit was niet best, maar daardoor heeft de originele plaat ook iets heel puurs.
De begeleiding/ instrumentatie is bij tijd en wijlen vrij eenvoudig, gitaar, bas drums (Hammond)orgel,maar ook dat is niet erg, want daardoor komt er op Reid's stem nog meer de nadruk te liggen.
Soms gevoelig en ingetogen, dan weer met een vel schuurpapier , nummer 60.
Soms begeleid met acoustische gitaar, soms een Telecaster, dan weer met een prachtige vervormd Gibson Les Paul geluid.

Stay with me Baby, May Fly zijn favoriete nummers: maar topper is Rich Kid Blues, die goed voor te stellen zou zijn geweest op het repertoire van Led Zep.

Voor alle sixties lovers, en Led Zeppelin fans; in ieder geval een plaat die je een keer gehoord moet hebben.

I love it.

Sheplays , kennelijk nieuwsgierig geraakt ( ), vroeg me waar ze die plaat dan moest beluisteren.
Vanwege de onbekendheid zal deze plaat zeker niet overal in de rekken staan,
maar hij is een paar jaar geleden op cd heruitgebracht ( vandaar ook die extra tracks); dus kijk bij een goede platenzaak,check internet of gewoon bestellen.

Ik ben teveel digibeet om mijn vinyl met jullie te delen.

klik

Ja, dat is weer typisch Sheplays hè, je wordt op je wenken bedient

Bij gebrek aan beter materiaal, even getwijfeld, maar toch maar even dit geplaatst:

Bang Bang

Want in deze opname komt Reid's stem behoorlijk overeen met het materiaal van deze plaat.
Het is natuurlijk een cover van Sonny and Cher's hit. ( of niet dan J: )

Klopt, Oldfart, ik zat er vet naast met mijn Lulu!

Een lieve vriend heeft ervoor gezorgd dat ik sinds vandaag ook in het bezit ben van dit album.

Ik was niet bekend met Terry Reid. Ik kreeg echter een aha-erlebnis bij het nummer "Better By Far". Volgens mij is dat toch echt een hitje geweest!

De paar luisterbeurten van vandaag geven reden om 4* te geven. Mijn favorieten zijn Better by Far, May Fly en Rich Kids Blues.

Ik vind deze versie van 'Superlungs' beter dan die van Donovan.
Terry Reid's stem doet mij wat denken aan Rod Stewart en Steve Marriot.
Reid sloeg het aanbod om zanger te worden van Led Zeppelin af. Bij Deep Purple deed hij dat ook.
Zijn compositie 'Horses through a rainstorm' dat hij samen met Graham Nash-schreef was bijna op 'Deja vu' van Crosby, Stills, Nash & Young terechtgekomen en dat zou voor hem een leuke inkomstenbron geweest zijn. The Hollies hebben dat nummer ook opgenomen, maar dan als 'Man with no expression' en is later alleen als outtake verschenen. Graham Nash nam dit nummer samen met 'Marrakesh Express' mee naar Amerika en nam het daar met Crosby & Stills op. Terry Reid's versie is ook zeer de moeite waard en rockt wat meer.
Terry Reid heeft nooit echt de waardering gekregen die hij verdiende.

Mwah, hij is een echte ''musician's musician'' he.
Voor mij één van de weinige blanke zangers die écht een strot kunnen opzetten, die iets hebben dat dieper gaat. Wat dat is... geen idee.
Ik denk aan een Georgie Fame, Steve Marriott, Eddie Hinton... en Terry. Dan houdt het toch wel op. Immens getalenteerde kerel.

...meestal noemen ze dat 'soul' , maar dat kan weer een verkeerde indruk geven wat betreft het genre.

Ik heb hem net ontdekt door eens te kijken van wie The Raconteurs "Rich Kid Blues" gecovered hadden. Wat een ontdekking.
Hier ga ik weer veel plezier aan beleven. Maar ik zou van deze platen ook graag op vinyl hebben. Veel leuker dan een CD. Weet er iemand hoe groot de kans is dat je de LP ergens tegenkomt in een platenwinkel?

Poeh....
om deze plaat op vinyl tegen te komen zul je denk ik naar beurzen toe moeten, of ontzettend veel geluk moeten hebben, of aardig in je buidel moeten tasten.

Terry Reid had de rol van leadzanger bij Led Zeppelin uitstekend kunnen vervullen, al heb ik de indruk dat Robert Plant al wat meer beheersing/controle over zijn stem had.

Verder ken ik 'm van 'Horses Through a Rainstorm', waar Pieter Paal het hierboven ook over had. Dat nummer staat onder de naam 'Without Expression' op zijn debuutalbum Bang, Bang You're Terry Reid uit 1968. Het ontbreekt hier nog op de site, evenals een aantal andere albums van Terry Reid.

Reid heeft een geweldige stem, die wel wat wegheeft van die van Robert Plant (wellicht met een vleugje Rod Stewart), al moest hij als songschrijver misschien nog wat groeien. Wel had hij al een goede mix tussen intimiteit en rocken gevonden. Uitstekend zijn o.a. zijn Donovan-cover en het eigen 'Rich Kid Blues'. De man heeft ontiegelijk veel potentieel, maar op de één of andere manier is hij nooit echt doorgebroken.

Ik ben het eens met Oldfart dat 'Highway 61 Revisited' de zwakke plek is. Een behoorlijk zwakke plek zelfs.

.......... Ongeloofelijk, maar 9 stemmen MusicMeter heeft overduidelijk niet zoveel leden als bijvoorbeeld RateYourMusic (en Rivers heeft er maar 6)

Een pareltje (al geldt dat blijkbaar maar voor weinige hier)

Juni: Williamsburg, Brooklyn, een dame zat een paar dozen met lp's te verkopen, deze zat er oa bij, Amerikaanse EPIC persing uit 1969, heel blij mee.
Kende de man wel van naam maar niet zijn muziek bewust.
Blijft grappig dat ik "nieuwe" muziek ontdek op mijn 55e.

Prachtige muziek, het ingetogen July bv.
Nog een paar keer luisteren, kom ik met een oordeel.

De opnamekwaliteit is niet al te best, maar dé troef van Terry Reid - zijn geweldig karaktervolle stem - wordt optimaal uitgespeeld op dit album. Ik lees hier dat hij een tijd in de running is geweest om frontman van Led Zeppelin te worden, en daar had hij ook wel gepast, maar Robert Plant is uiteindelijk ook geen misse keuze natuurlijk.

Goeie nummers staan hier ook op, vaak niet al te lang, en de toetsenist speelt een belangrijke rol naar mijn mening. Hij zet samen met Reid (op gitaar) de toon. Opvallend verder is de Dylan-cover. Niet smetteloos, maar Reid's eigen song Friends heeft hij daar wel mooi in verwerkt, moet ik zeggen.

Gewoon een erg goeie (blues)rockplaat, waar weinig op af te dingen valt!

4 sterren