Grateful Dead - Europe '72 (1972)

Het bekendste en best verkochte live-album van The Dead, opgenomen uit hun Europese tournee van april/mei 1972. Deze plaat beviel me meer dan hun twee vorige albums 'American Beauty' en 'Workingman's Dead'. Enig minpuntje is dat de plaat wel lang duurt, maar er staan een paar sublieme versies op ('Morning Dew' bijvoorbeeld).

Enig minpuntje is dat de plaat wel lang duurt,? Ik geniet van deze plaat iedere minute!

Mét de bonustracks erbij duurt deze plaat toch echt wel lang hoor, maar dat neemt ook niet weg dat ik hiervan geniet hoor .

Man op zoek naar zzzzzzzzzzzzz smilie ..........

2.5*? kan je dit maar even uitleggen?

Een van de beste live albums ooit gemaakt! Misschien nog wel beter dan "Live/Dead"

truckin' to morning dew: magistraal!

Te lang? Dat KAN niet bij Grateful Dead, the ultieme live (jam) band aller tijden. Ik heb zat bootlegs en Dick's Picks CD's die veel langer zijn dan dit (3 en 4 CD's).

Inderdaad, ook al hadden de heren her en der wat overdubs nodig, goed klinkt het niettemin. Sowieso is het live materiaal uit 1972 de moeite waard. Dat vinden de heren zelf ook, getuige de grote hoeveelheid live releases uit dat jaar.

Dit album is overigens ook, veel beter nog dan Bear's Choice een mooi eerbetoon aan de te vroeg overleden PigPen; op Looks Like Rain na zijn namelijk alle extra nummers op dit album door hem gezongen.

Moet hier zo te zien ook weer naar opzoek!

Niet helemaal live, maar wat een briljante driedubbelaar is dit zeg.

Het is voornamelijk de country en folk kant van de Grateful Dead, dus voor de psych-only Dead liefhebbers is dit wellicht minder hun ding.

De leadgitaar partij van Garcia op 'China Cat Sunflower' is briljant, en ik heb altijd al iets gehad met 'Brown-Eyed Woman' (het nummer waarmee ik de Dead een jaar of 4 geleden ontdekte).

Lees zojuist op de site van Grateful Dead dat er een box set uitkomt van alle concerten van de Europese tour, genaamd Europe '72: The Complete recordings, de box zal bestaan uit (hoe kan het ook anders) 72! CD's en heeft een beperkte oplage van 7200 stuks. De kosten zijn 450 dollar en alle 7200 exemplaren waren binnen 4 dagen uitverkocht.

Dat wordt een leuke toevoeging hier. Kan Merzbow nog een puntje aan zuigen

Naar aanleiding van de release Complete Live Rarities nog eens de revue laten passeren. Heb steeds meer waardering voor het half uur durende Good Lovin' gecombineerd met Caution en Who Do You Love.

Los daarvan had er wel iets meer Bob Weir op gemogen, maar dat wilde WB niet om zijn album Ace wat meer kans te geven. Daarom ook niet helemaal representatief voor een typisch 1972 concert. Daarom kan ik de concerten van het Strand Lyceum 1972 ook van harte aanbevelen.

Op deze live-plaat van hun Europese tour in 1972 begint mijn favoriete periode van de Dead, toch zeker als het om live-optredens gaat. Al die jaren van oefenen en optreden wierpen hun vruchten af. Keith Godchaux was tot de band opgetreden omdat door zijn slechte gezondheid optreden steeds moelijker voor hem werd. Godchaux is meer een pianist en op dit album/tijdens deze tour is PIgpen's orgel nog steeds fraai aanwezig. Op dit driedubbel abum een aantal nieuwe nummer die tot het beste behoren wat de Dead ooit heeft opgenomen (Jack Straw, Brown Eyed Women, He's gone, One more Saturday NIght, Tennessee Jed) en daarnaast top uitvoeringen van nummers als China Cat Sunflower, Morning Dew, Sugar Magnolia en Truckin'. Klinkt allemaal als een klok. Inderdaad jammer dat er wat niet meer nummers van Bob Weir te horen zijn die kennelijk wel gespeeld werden tijdens die tour. Bob zat op dat moment als songschrijver op een creatieve top zoals ook wel blijkt uit zijn solo (alhoewel, de hele Dead deed er op mee) Ace.

23 stemmen voor een album dat in de States dubbel platina status heeft. En dat voor een drie dubbelaar die destijds niet goedkoop waren.

Toch vreemd dat deze legendarische band hier nooit echt voet aan de grond heeft gekregen.

Idd harm 1985 dat deze geweldige band in Nederland niet echt is doorgebroken en echt bekend is. Op 'n paar nummers en albums na hebben ze hier weinig voet aan de grond gekregen. Misschien ook (weet niet zeker) dat ze hier niet zo veel hebben opgetreden! Oké wel Europa. Maar weet niet hebben ze in Nederland vaak of geregeld gespeeld hebben ?!
Maar ik vind een heerlijke band. Heb wat lp's en cd's van hun en dit verveeld nooit en is ondanks dat er geregeld de zelfde nummers vooral op live album te horen zijn, zijn ze vaak elke keer weer anders.
Kwam laast bij Amazon.nl het live album grateful dead shrine auditorium 11/10/67, 3 vinyl platen voor 71 euro tegen. Misschien dat ik hem nog koop.
Ken jij dit album/concert trouwens harm?
Kon er slecht 1 nummer van op you tube vinden. En op internet nog wat korte stukjes van nummers. Maar dit album live Europe '72 en skulls and bones waren mijn eerste grateful dead ervaringen! Er zouden nog veel cd's en lp's volgen.

Bedoel uiteraard skulls & roses!

Nog niet gehoord, hier staat wat meer info: Grateful Dead-Shrine Exposition 11/10/67 vinyl. | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv

Maar Grateful Dead leent zich niet zo voor vinyl, als een nummer te lang duurt moet het worden opgeknipt, daar heb je met een CD geen last van.

Afgelopen jaar was Europe '72 weer eventjes heel erg hot omdat het natuurlijk 50 jaar geleden was dat één van de meest populaire livereleases van de Grateful Dead (ik denk misschien zelfs wel gewoon de populairste, al valt de impact van zo'n Dead Set bijvoorbeeld ook niet te onderschatten) het licht zag, maar ik had er eerlijk gezegd zelf nog nooit naar geluisterd. Waarom zou ik ook naar een compilatie luisteren als de volledige shows vandaag de dag vrij makkelijk te vinden zijn en ik al de shows van 1972/04/21 (Beat Club, Bremen, Germany), 1972/04/24 (Rheinhalle, Duesseldorf, Germany) en 1972/05/26 (Lyceum Theatre, London, England) kende? Het is eigenlijk vreemd genoeg de release van Band of Gypsys die me mijn mening over dit soort compilaties heeft doen hervormen, want die Jimi Hendrix compilatieplaat is heel wat stukken beter dan de volledige shows zoals ze op Songs for Groovy Children te vinden zijn. Soit, ik dwaal af. In ieder geval was het dus eens tijd om zelf naar Europe '72 te luisteren en dan voor de fun ineens voor de 50th Anniversary edition gegaan. Die editie bevat dan weer niet de extra songs die bij de 2003 reissue wel toegevoegd waren, maar dat vind ik an sich nog niet zo erg. Liever dan gewoon een remaster in plaats van nummers die er bij de originele release niet bij waren, zeker omdat het opnieuw een allegaartje aan livetracks is.

Dat gezegd zijnde: ik snap de aantrekkingskracht volledig. Europe '72 bevat alles wat je bij de Grateful Dead kan verwachten en er zitten hier toch een paar uitvoeringen tussen die tot de beste aller tijden behoren. Die Morning Dew klinkt fantastisch, sowieso wel één van mijn favoriete nummers uit heel de Dead catalogus, maar wat te zeggen van Brown-Eyed Women? Daar zit zo'n heerlijk warme gloed in die me echt weet aan te trekken en al zeker dankzij het geweldige China Cat Sunflower & I Know You Rider dat eraan voorafgaat. Vandaag de dag worden we stevig verwend wat betreft livereleases van de Grateful Dead, maar bekijk dit in zijn tijdsperiode en dan zie je dat er hier eigenlijk ook best veel unieke nummers op staan. Zo'n Mr. Charlie van Pigpen bijvoorbeeld heeft nooit op een studioalbum gestaan, maar dat geldt ook voor onder andere He's Gone en Tennessee Jed. En dan heb je nog eens de aanwezigheid van zowel Pigpen, Keith Godchaux en Donna Godchaux! Ik kan me voorstellen waarom net Europe '72 zo'n populair album is geworden om te hebben en hoewel het vandaag de dag qua muziek geen must-have meer is om in je Grateful Dead collectie te hebben, is het wel een iconische plaat in het oeuvre van de band. Al is het maar voor dat geweldige artwork ook van Stanley Mouse.