David Eugene Edwards - Hyacinth (2023)

Alsof je buiten loopt en donkere wolken pakken zich samen boven je hoofd, waarna donderende geluiden en een plenzende stortregen je omhullen. En toch ga ik niet schuilen, gefascineerd door wat zich afspeelt.

David Eugene Edwards houdt van monotone melodieën en intense muziek, die zich moeilijk onder een genrestickertje laat insluiten. Hoe omschrijf je bijvoorbeeld het bezwerende effect? Op zijn eerste album onder eigen naam is dat niet anders.
Terwijl ik zijn vorige album (Silver Sash van Wovenhand) na twee knalharde maar mindere albums een stap in de goede richting vond, was ik benieuwd naar zijn solodebuut onder eigen naam met Hyacinth. Ik luister via streaming.

De eerste indrukken waren moeizaam. Het album opent met Seraph, oftewel een engel. Je proeft iets van de kracht van dit hemelwezen, dat hij "descending there" ziet. De muziek is traditiegetrouw zwaar. Akoestische gitaar met heftige electronische sfeergeluiden. Weinig idee waar de man over zingt en van het hoesje (gespiekt op Discogs) word ik ook al niet wijzer. Wat is dit voor mythologisch verhaal? Is het Hebreeuws, is het Sioux?

Ben op zoek gegaan naar een recent interview, maar die geeft hij al jarenlang zelden. Gelukkig vond ik dit gesprek bij podcast True Tunes van juli 2022. Na een interessante inleiding begint het daadwerkelijke gesprek op 9'52".
Zij komen met de term 'apocalyptic art', die in allerlei kunstvormen opduikt. Zo ook in de muziek van Edwards, tot 'apocalyptic Americana' gedoopt, waarin verborgen zaken worden geopenbaard. Edwards is persoonlijk en legt één en ander uit, te veel om hier samen te vatten.

Op Howling Flower is de akoestische gitaar prominenter, weer omgeven door digitale donder. Vol en zwaar geproduceerd met een sterk sfeereffect. In Celeste herken ik de geluiden van Wovenhands The Threshingfloor (2010). Er klinken digitale drums en meer synthgeluiden. Enerzijds mooi, maar door het gebrek aan melodie wordt het moeilijk de aandacht erbij te houden.
Deze combinatie van akoestische gitaren en elektronische wolken zet zich op de rest van het album voort. De monotonie van de melodieën maakt het, net als spinout beleefde, tot een lange zit. Wat eerst fascinerende donderwolken waren, verwordt geleidelijk tot een grijze lucht en eentonige motregen, uitgezonderd de fraaie ijle dwarsfluit in Lionisis. Een woord dat al in Howling Flower wordt genoemd.
Met het korte instrumentale Hall of Mirrors gaat het opeens stortregenen en dan volgt het laatste nummer: ik herken The Cuckoo dankzij Rory Gallagher op diens Wheels Within Wheels. Een album dat ik er vervolgens meteen bijpakte, afgelopen maandag. Edwards zingt echter een iets andere tekst. Het blijkt een folklied uit tenminste de 18e eeuw te zijn waarvan al vele variaties bestonden, getuige Wikipedia. Vergelijk ik de aanpak van de melodie van Gallagher en Edwards, dan valt wederom de monotonie van de laatste op.

Conclusie na vijf dagen regelmatig draaien: meer ruimte voor akoestische geluiden, consequent ondersteund door digitale sferen. Edwards stem laveert zich daarbij in een wolkje galm door vrij eentonige melodieën. Dit met teksten alsof hij omhoog gezogen was in hemelse sferen en tussen serafs verbleef. Een openbaring van Edwards, om het overdreven te stellen. Het blijft fascinerend. Toch maar aanschaffen?

David Eugene Edwards is een Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist, bekend als de frontman van de bands Wovenhand en 16 Horsepower. Zijn muziek combineert elementen van alternatieve rock, folk, en gotische americana, vaak doordrenkt met spirituele thema's. Edwards' unieke stemgeluid en intense podiumoptredens hebben hem een cultstatus opgeleverd binnen de alternatieve muziekscene.

Hyacinth is een soloalbum uitgebracht in 2023. Het album markeert een duistere, atmosferische wending in zijn muziek, met een mix van gotische folk, mystieke teksten en experimentele klanken. Hyacinth verkent thema's van spiritualiteit, mystiek en menselijke worstelingen, en weerspiegelt Edwards' kenmerkende diepe, emotionele intensiteit. Het album bouwt voort op zijn eerdere werk met Wovenhand en 16 Horsepower, maar biedt een meer introspectieve en experimentele benadering van zijn muziek.

Het akbum begint met Seraph, een donker en opzwepend nummer dat verwijst naar Griekse mythologie en dat het gevoel van onzekerheid rondom de dood verkent. Het dreigende Howling Flower volgt, met beelden van kosmische mystiek en spirituele onderwerpen, waarbij de natuur en sterren centraal staan.

Celeste is gedreven en vol passie, met sterke verwijzingen naar rituelen en spirituele symboliek. Het nummer verbindt verleden, toekomst en tijdloosheid in een geheel. Through the Lattice brengt een ietwat oosters geluid met thema's van (nood)lot en geheimhouding,

Apparition is uitbundig en energiek, en beschrijft een visioen van bovennatuurlijke verschijningen en spirituele strijd. Het behandelt verlies en transformatie, terwijl de spreker zich in een mystieke wereld bevindt. Bighrt Boy heeft een dreigende sfeer en verkent thema's zoals dualiteit, isolatie en kosmische krachten, waarin een mysterieuze figuur centraal staat

Het titelnummer Hyacinth is donker en robuust, en beschrijft een rituele ervaring vol symboliek, waaronder kruizen en oude mythologieën. Het nummer verkent cyclische herhaling en spirituele bevrijding. Lionisis heeft een dromerige en spirituele sfeer, met nadruk op wedergeboorte en innerlijke kracht door verwijzingen naar sterren en goden.

Weaver’s Beam brengt emotie en mystiek samen en verkent thema's van astrologie en spirituele transformatie. Het roept beelden op van kosmische gebeurtenissen en de zoektocht naar hogere kennis. Hall of Mirrors is een hypnotiserend instrumentaal nummer dat de sfeer van het album aanvult. Het afsluitende The Cuckoo vertelt een melancholisch verhaal over verlies en veerkracht, met een waarschuwing tegen het vertrouwen op onbetrouwbare liefde.

Conclusie:
Hyacinth is een diepgaand en complex album dat vooral geschikt is voor luisteraars die houden van muziek met een mystieke en symbolische lading. De combinatie van religieuze en mythische thema's maakt het een bijzonder werk. De teksten zijn rijk en hebben uiteenlopende betekenissen, wat het album ideaal maakt voor mensen die van donkere, spirituele muziek houden en graag de diepere lagen van de teksten willen verkennen. Dit album is vooral aan te raden voor liefhebbers van muziek met een sterke focus op spirituele en persoonlijke reflectie.

Waardering 8,5

Eerder verschenen op www.jorros-muzziekkeuze.nl