Down - Down III: Over the Under (2007)

Mijn eerste indruk is dat het een goeie opvolger van Down II is, maar nog niet in de buurt komt van NOLA komt... Maar goed, misschien moet dit album nog wat groeien... Het klinkt wel lekker...

yes, deze is dus uit.
En, is Phil Anselmo weer geweldig Ass usual??

Tuurlijk, Phil zingt goed, maar ook de riffs van Pepper en Kirk zijn weer sterk. Je hoort de typische Down-rock, maar echt overtuigen kan het me nog niet...

En waarom staat deze cd bij de verkeerde Down???

ik heb hem heel even snel heel zachtjes geluisterd (het vrouwke lag nog te maffen).

echt luisteren moet ik hem dus nog:
maar het viel me wel al op dat Phil volgens mij zo vlak zingt.
Niet slecht maar niet zo gedreven en intens als altijd.
Gewoon, hij zingt er best lekker wat op los maar ik hoorde nog niet PHIL.

heb hem nu op de Marinus Petronella 3 speler en hij begint al aardig te groeien.

Het blaast er allemaal lekker opl os: stevig en toch nog wel lekker vol soul.


Moderator:

deze plaat staat inderdaad bij de verkeerde Down.
Deze schijf hoort bij Nola en Down 2 te staan.
Nu staat hij bij een of andere hiphop artiest.

Lekker log, slepend album. Zeker van het niveau van de vorige plaat, maar wederom wordt Nola niet overtroffen. Anselmo is goed bij stem, de lompe gitaarriffs hakken lekker door en de produktie is passend rauw. De songs zijn degelijk maar er zijn geen echte uitschieters. Hierdoor is er wel een constant hoog niveau, maar op den duur wordt alles een beetje onderling inwisselbaar.

Ondertussen vind ik het wel lekker klinken allemaal... Ik denk dat het 5 april nog veel vetter gaat klinken in Amsterdam... Net als in Tilburg de laatste keer...

Heerlijke slepende souihern metalplaat. Inderdaad, Nola wordt niet overtroffen, maar hoe realistisch is het om dat te verwachten? Deze plaat komt zeker in de buurt. Kan niet wachten tot zaterdag.

Wat een geweldige band is dit! En wat een optreden in de Melkweg gisteren! Dat gaat me nog lang heugen...

Inderdaad fantastisch optreden! Phil was een tikkie dronken (vriendelijk uitgedrukt ), maar de z'n performance was prima. De rest van de band speelde gewoon ontzettend strak en het geluid was perfect!

Phil was helemaal niet zo dronken.
Ik heb hem vaak zat gezien om dat te weten.
Dat ietwat dronkige, lijzige heeft hij altijd als een soort image maar hij was volgens mij zeer nuchter en dronk water.
Laat je niet foppen door zijn attitude.

Ik wil je graag geloven. Was voor mij ook de eerste keer dat ik Phil live zag, maar dat image brengt hij dan wel verdomd goed.

Ik vond zijn praatjes tussen de nummers door vaak slecht te verstaan. Daar heb ik bijvoorbeeld geen last van als ik luister naar Official live: 101 Proof.

En juist op die live-plaat is onze Phil mijlen ver weg..

Ik heb al veel verschillende dingen gehoord/gelezen over Phil ten aanzien van het optreden zaterdag. Dronken, stoned misschien wel high. Maar overal was men over het eens. Down was formidabel en dat vind ik toch een prettig vooruitzicht met Roadburn in het verzier.

Wat deze plaat betreft. Hij heeft niet de impact van NOLA en niet de diversiteit van diens opvolger maar heeft iets waar ik erg content mee ben. Want Phil Anselmo is weer aan de beterende hand. Hij klinkt stukken beter dan de krijspartijen waar we voorgaande albums op getrakteerd werden. Nee, de prestaties op 'I Scream' en 'Pillamyd' stemmen mij vrolijk.

En de riffs op 'The Path' worden live een feest, dat kan niet misgaan. Mag het nog loodzwaarder? Tel daarbij op de emotionele afsluiter en je hebt een prima album. Hier kunnen ze mee vooruit en hopelijk nog doorgroeien.

hij was erg goed bij stem, net zoals hi jdat vorig jaar was in Tilburg.
Phil is afgekicked, sport veel en is wel degelijk bij de les.

Kijk, hij zal best nog wel eens wat drinken of een blowtje doen, maar hij is gewoon fit en helder op het podium.

Ik heb hem wel eens met Pantera gezien in Den Bossch tijdens een concert en daar was hij volgens mij inderdaad erg ver weg (wat hij ook mag, net als de ongebreidelde krijspartijen: geen Phil zo cool en intens als een Phil die volkomen de weg kwijt is en zich de set door krijst.... HEERLIJK)

Ik ben toch meer liefhebber van de Phil van de zangprestaties begin jaren 90. Toen hij nog niet in elke zin het vierletterige-woord in zijn aankondigingen bracht. Maar dat is een andere discussie.

Heb ondertussen deze plaat maar weer opstaan om Phil de zeventiende ook vocaal bij te kunnen staan met de nieuwe tracks. Zoals gezegd, tipt niet aan zijn voorgangers maar luistert wel (errug) lekker weg.

Klopt! Maar daar kwam volgens mij nog wel wat meer aan te pas dan alleen drank.

Begrijp me niet verkeerd mensen. Ik vond het optreden van Down, inclusief Phil, fantastisch. Drank of geen drank, maakt me niks uit. Net zo goed als dat ik Over the Under een heerlijke plaat vind. Inderdaad geen Nola, maar toch...

Of Phil nu krijst, zingt, grunt of praat, of hij nu nuchter, stoned, dronken, doped up is of niet:
het blijft voor mij de beste zanger en frontman ooit.

letterlijk NIEMAND kan aan hem tippen voor mij (en ik besef me dat dat nogal een statement is)

Jezus wat is Three Suns and One Star een ronkend, boos, opluchtend, bluesy, rockend en sfeervol geniaal nummer. Meer hiervan luisteren de komende tijd.

Ik ben nog steeds overdonderd van het optreden op Roadburn van vorig jaar. De songs van dit album komen live volledig tot hun recht. Laat maar komen dat nieuwe album en europese tour. Tot die tijd vermaak ik me kostelijk met dit plaatje die misschien wel een hogere waardering verdient.

100% mee eens; ik had ik zelf kunnen zeggen!

Heerlijk om deze op een stille avond te horen, Binnen twee dagen heb ik hem naast CD ook op vinyl!:D

Dit was het eerste album van Down dat ik kocht. Ik las een positieve recensie over het album, en toen ik het een tijdje (het kan ook een jaar zijn trouwens) later zag staan bij de Elpee in Groningen, kon ik het niet laten liggen. Pas later kwam NOLA mijn platenkast binnen.
Of ik dit album ook had gekocht als ik met NOLA was begonnen, weet ik niet. Want Over the Under weet dat album niet te evenaren, laat staan te overtreffen. De riffs zijn wat minder memorable, Phil Anselmo zingt vlakker, en de hoogtepunten zijn minder hoog als op NOLA.

Die hoogtepunten zijn 3 Suns and 1 Star, The Path, Beneath the Tides en Nothing in Return, dat zich na een ingetogen begin langzaam naar een hoogtepunt slingert. Daar staan een paar nummers tegenover die me niet zoveel doen, zoals het wat monotone On March the Saints of Pillamyd.

Ook op Over the Under weet Down ingredienten uit blues, groove en stoner te combineren tot een even goed als intens mengsel, waarbij Never Try en His Majesty the Desert als rustpuntjes fungeren.

4.0*

Down is het voorbeeld van het feit dat het uitbrengen van een onverwoestbaar en gewoonweg niet te toppen debuut zowel een vloek als een zegen kan zijn. Het resultaat hiervan is dat zowel A Bustle In Your Hedgerow als deze Over The Under vaak nogal vergeten worden, omdat ze steeds tegenover NOLA worden gezet. Begrijpelijk natuurlijk, maar ook wel jammer. Want hoewel de standaard Down-sound (een infectueuze mix van stoner, groove, sludge, southern rock en blues) altijd behouden blijft, laten alle drie de albums telkens toch wel een lichtjes andere invalshoek van de band zien. Misschien is deze derde niet even magistraal als het debuut, het blijft voor mij een plaat van topklasse. Down heeft naar mijn mening alleen nog maar sterke albums uitgebracht. Zowel A Bustle als Over The Under zullen in de toekomst in appreciatie toenemen.

Degelijk album van Down,het songmateriaal is redelijk tot goed maar echte uitschieters kent Down III: Over the Under niet.Gelukkig maakt de lompe,groovende sound en de zang van Phil Anselmo veel goed.

Na lange tijd dit album weer eens beluisterd. Ik was vergeten wat een fijn album deze derde worp van Down eigenlijk is.