Down - Down III: Over the Under (2007)

Lekker log, slepend album. Zeker van het niveau van de vorige plaat, maar wederom wordt Nola niet overtroffen. Anselmo is goed bij stem, de lompe gitaarriffs hakken lekker door en de produktie is passend rauw. De songs zijn degelijk maar er zijn geen echte uitschieters. Hierdoor is er wel een constant hoog niveau, maar op den duur wordt alles een beetje onderling inwisselbaar.

Dit was het eerste album van Down dat ik kocht. Ik las een positieve recensie over het album, en toen ik het een tijdje (het kan ook een jaar zijn trouwens) later zag staan bij de Elpee in Groningen, kon ik het niet laten liggen. Pas later kwam NOLA mijn platenkast binnen.
Of ik dit album ook had gekocht als ik met NOLA was begonnen, weet ik niet. Want Over the Under weet dat album niet te evenaren, laat staan te overtreffen. De riffs zijn wat minder memorable, Phil Anselmo zingt vlakker, en de hoogtepunten zijn minder hoog als op NOLA.

Die hoogtepunten zijn 3 Suns and 1 Star, The Path, Beneath the Tides en Nothing in Return, dat zich na een ingetogen begin langzaam naar een hoogtepunt slingert. Daar staan een paar nummers tegenover die me niet zoveel doen, zoals het wat monotone On March the Saints of Pillamyd.

Ook op Over the Under weet Down ingredienten uit blues, groove en stoner te combineren tot een even goed als intens mengsel, waarbij Never Try en His Majesty the Desert als rustpuntjes fungeren.

4.0*