Guy Clark - Texas Cookin' (1976)

Het songmateriaal op Texas Cookin' is vaak wat rijker gearrangeerd dan op z'n debuut, maar helaas komt deze aanpak het resultaat niet helemaal ten goede. Op zich valt ook wel te stellen dat het songmateriaal van een wat minder niveau is dan op zijn debuut het geval was. Toch ligt de muziek verder in het verlengde van de voorganger.

Zeker nu het album als 2fer met de voorganger verkrijgbaar is voor weinig geld is dat echter voldoende reden om deze in huis te hebben.

Ik kan mij vinden in de recensie van Stijn_Slayer, dit ligt in het verlengde van zijn debuut maar met songmateriaal dat een tikkeltje minder is.
Met zijn debuut en deze opvolger heb ik voorlopig voldoende van Guy Clark.

Toch wel aanzienlijk minder dan het debuut, met meer melige up-tempo-nummers en te weinig intieme ballades. Het slotnummer is een prachtig hoogtepunt, verder tamelijk teleurstellend.

Nou, nummers als Anyhow I love you, Black Haired Boy en Good to love you lady zijn toch ook niet te versmaden dacht ik zo. Natuurlijk is het minder dan het debuut, maar niet zoveel hoor. Ik mag dit album nog steeds zeer graag horen.

Nee, ik moet bekennen dat de driekwartsmaat van het refrein van Anyhow I love you met die tweede stem en dat zeurende mondharmonicaatje mij te veel aan oubollige hoempacountry/folk doet denken, en tegen die overslaande stem van "It's good to have you la-hie-dy..." kan ik niet zo goed, het is allemaal te veel kroegmuziek voor mij. Maar Black haired boy is inderdaad ook fraai (mijn andere als favoriet aangekruiste nummer).
 

Zijn debuut en dit album zijn gekoppeld voor een prikkie te krijgen.

Ook op dit Guy Clark album doen weer enkele muzikanten mee, die ook op Elvis platen te horen zijn, nl. Mike Leech op bas, Larrie Londin op drums, Chip Young op gitaar en David Briggs op klarinet, piano, klavecimbel, toetsen en achtergrondzang. Dat maakt dit album voor mij wat interessanter, want super is het niet. Gezapige country of zoiets.

leuke lp van guy clark beste nummers 'anyhow i love you ' en 'virginia's real'

hoewel de opvolger van zijn debuut "Old No. 1" met nagenoeg dezelfde club muzikanten werd opgenomen, ervaar ik deze "Texas Cookin" minder als een klassieker.

prijsnummers zijn de ballads "Anyhow I Love You" met een backing vocal van Emmylou Harris en de afsluiter het klein gehouden "The Last Gunfighter Ballad". ook de piano ballad "Black Haired Boy" voorzien van een heerlijke dobro partij en het vrolijke met fiddle spel voorziene "Virginia's Real" en "Me I'm Feeling the Same" met de harmonica accenten van de onvolprezen Mickey Raphael, bekend van zijn werk met Willie Nelson, behoren tot de betere nummers.

daar staan wel wat mindere nummers tegenover zoals het gezapige "It's About Time", "Broken Hearted People" zelfs de zang van Emmylou kan dat niet verhelpen en een mindere ballad als "The Ballad of Laverne and Captain Flint".

minder dan zijn debuut met iets minder sterk songmateriaal, maar ook weer niet zoveel minder.

Album werd geproduceerd door Neil Wilburn
Recorded at Chips Moman's American Studios, Nashville, Tennesse (except track 3 at RCA Studios)

deelcitaat uit de liner notes:

"Both albums failed to chart despite receiving critical acclaim across the whole music press. Guy Clark should have been a big star but he failed to break deep into the public's awareness. It didn't matter to him though for he was in it for the music. He left RCA after "Texas Cookin" for Warners where he finally had a few minor chart successes. He remains Nashville's best kept secret"