Spijtoptant
Na 3 jaar wachten eindelijk weer eens een nieuw echt album van de heren Neubauten. Natuurlijk hebben ze ondertussen ruim een half dozijn aan Musterhausen opgenomen, en zijn er dozijnen aan liveCD's van concerten geproduceerd, maar nu toch eindelijk weer eens het 'echte' werk.
Zoals te verwachten ligt dit album redelijk in de lijn die ze sinds 'Zeichnungen des Patienten OT' nooit meer verlaten hebben, en zeker sinds 'Ende Neu' duidelijk gestalte kreeg: Steeds meer aandacht voor de tekst en de melodie, steeds minder heftigheid en associatief geschreeuw.
Toch kan niet gezegd worden dat de band er flauwer op is geworden. Minder scherp, minder ruw, minder rücksichtlos... ja, dat wel, maar de kracht van de composities, de diepgang van de teksten, de klankrijkheid.. dat is er bij gewonnen. De band heeft zich, zoals altijd, weer een beetje vernieuwd. Weer de oude huid afgeschud en getracht een stapje verder in het onbekende te doen.
Wat me vooralsnog lijkt is dat de teksten van Blixa dit keer veel persoonlijker zijn dan op voorgaand werk, en ook meer berustend lijken, meer de vergankelijkheid weerspiegelen. Hoewel dat moeilijk is om te zeggen, omdat de hele filosofie van de band op 'vergankelijkheid' is gebaseerd. Vergankelijkheid en schepping:
Kollaps, "Destruction is not negative, you must destroy to build" (Zeichnungen des Patienten O.T), Tabula Rasa, Ende Neu, Perpetuum Mobile, Alles Wieder Offen, Einstuerzende Neubauten... het zegt allemaal hetzelfde: herschep jezelf.
Dit album opent ijzersterk met 'Die Wellen'. Eerst een bas en vervolgens gedurende het gehele nummer één akkoord op een piano, voortdurend herhaald en langzaamaan aanzwellend. Prima rustige praat/zang van Blixa erbij zorgt voor een goede climax, die tevens het einde is van het liedje.
Ik vermoed dat dit lied ook de opener wordt tijdens de concerten van hun komende toernee. 5
Vervolgens een lied dat uit kan groeien tot een Neubautenklassieker: Nagorny Karabach.
Een aangrijpend melancholisch stuk muziek dat tot hun sterkste composities gerekend mag worden, op het niveau van 'Die Befindlichkeit des Landes' van het album 'Silence is Sexy', of 'Ein leichtes leises Saüseln', van het album 'Perpetuum Mobile'. 5
Dan, opeens, lijkt het album opnieuw te starten met 'Weil, Weil, Weil'. Een beetje vreemd gevoel, dit lied zou ook als opener gebruikt kunnen worden, maar je kunt een album niet twee keer openen natuurlijk. Vroeger, toen er nog elpees met twee kanten waren, zou dit een prima lied zijn om kant B mee te starten.
Een lekker lied, dat zorgt dat de rustige voorganger niet te veel de sfeer gaat bepalen. 4
'Ich hatte ein Wort'. Het vierde lied. Niet mijn favoriet, maar na enkele malen gehoord te hebben kan ik het toch wel appreciëren. Misschien groeit het nog verder. Voorlopig hangt het er een beetje bij. 3
Dan komt 'Von Wegen'. Een prima stuk muziek, waarvan ik de tekst nog eens goed moet bestuderen. Het valt me op dat in dit lied stukken tekst uit andere liederen van lang her gebruikt worden. 4
'Let's do it a Dada', heerlijk neurotisch en lekker chaotisch, om het tempo niet te ver te laten zakken een prima lied. 5
De eerste bonustrack 'Wenn Dann' is weer wat rustiger. Een lied in de sfeer die ook goed te horen was in het anderhalf decennium geleden opgenomen 'Sie' van het album 'Tabula Rasa'. Lekker om even bij te tanken, maar geen grootse blijver. 3,5
Het titelnummer 'Alles wieder Offen' is een Groot en Volwassen Neubautenlied. Zoals de giganten van weleer als 'Haus der Luege' of 'Was ist ist', of, recenter 'Alles'.. Alle registers open! Lekker doorstomend ritme, lekker opbouwend.
Live zal dit zeer goed tot zijn recht gaan komen, daar ben ik van overtuigd. 5
'Unvollstandigkeit' is een leuk opsommingslied, zoals ze wel vaker hebben gemaakt. Beetje als bijvoorbeeld 'Redukt', maar dan wat rustiger, hoewel er toch een prachtige spirale stijging inzit. Prima opbouw, dit lied. 3,5
Aan 'Venuskolonie' hebben ze wel wat jaartjes gewerkt, stond jaren geleden al in de steigers, had ik al verwacht op 'Perpetuum Mobile', en later op 'Grundstueck', maar is dus hier terechtgekomen.
Goed terechtgekomen, dat mag gezegd. Het lied past beter op dit album dan op de twee eerder genoemden. Een lekker langzame opbouw met minimale muziek, gevolgd door een mooi geluidsboeket. 4
'Blue Ice'. Haha, een soort van verkorte instrumentale versie van 'Let's do it a Dada.'. De reden van het op album zetten van dit niemandalletje ontgaat me enerzijds, maar anderzijds is het weer zo'n heerlijk stukje kort muziek dat veel van de andere albums even doet 'breken'. Alleen maar 4minuut+ liedjes achterelkaar wordt zo saai. 3
Dat valt niet te zeggen van de volgende, 'Birth Lunch Death', een aangrijpend stukje muziek. Mooi ingehouden op de juiste momenten, om dan getimed los te komen. 4
Het tweede juweel van melancholie, na 'Nagorny Karabach' is dan het voorlaatste lied: 'Susej'. Een kleine 5 minuten die mij, na de vele keren luisteren, nog steeds mijn bezigheden doen staken om even lekker te luisteren. En ik vermoed dat ik het nog beter ga vinden in de toekomst. Overigens doet het ritme, zeker in het begin, me een beetje aan 'Mama' van 'Genesis' denken. 5
'Ich Warte' is dan de prachtige afsluiter van dit album, heel mooi rustig stukje gitaar dat zich blijft herhalen, terwijl het liedje allengs aan kracht wint. Het derde melancholische lied. Lijkt veel, drie stuks, maar op een totaal van veertien valt het reuze mee, en bovendien zijn de mannen niet meer de jongste en laat ze lekker gezapig worden. Je kunt van mannen van tegen de 50 geen tweede 'Kollaps' meer verwachten. Dat moeten de jongeren maar doen!
Eerlijk moet eerlijk zijn: dit lied bevat wel één van de meest stompzinnige stukjes tekst die Christian Emmerich ooit publiek heeft durven maken: "Ich warte vor dem Automaten, warte auf mein Geld."
Elke keer weer een grijns als ik dat stukje hoor! 5
Al met al niet zo geweldig als hun vorige meesterwerk 'Grundstueck', maar hé, zelfs God kon niet alle dagen even mooi scheppen.
Voorlopig waardeer ik dit werk met 4 sterren, de waarderingen voor de afzonderlijke nummers zullen de komende maanden zeker nog veranderen, en wellicht dus de totaalwaardering ook.
Alexander, Andrew, Blixa, Jochen en Rudy: Bedankt!