Black Pumas - Chronicles of a Diamond (2023)

Kan hier echt van genieten. Eerste helft van de plaat is zeer sterk. Jammer dat de spanning niet de gehele plaat kan worden volgehouden. Maar nogmaals nog steeds voldoende genietbaar!.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Black Pumas - Chronicles Of A Diamond - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Black Pumas - Chronicles Of A Diamond
Ruim vier jaar na het zo bewierookte debuutalbum keert Black Pumas terug met een album waarop invloeden uit de soul uit verleden en heden samenvloeien en in muzikaal en vocaal opzicht een grootse prestatie wordt geleverd

Het debuutalbum van Black Pumas kwam in 2019 aan als een mokerslag en was uiteindelijk het beste soulalbum van het jaar. Eric Burton en Adrian Quesada hebben de tijd genomen voor hun tweede album, maar bewijzen met Chronicles Of A Diamond dat het debuutalbum geen toevalstreffer was. Eric Burton zingt ook dit keer fantastisch en ook in muzikaal opzicht komt er het nodige vuurwerk voorbij in de mix van soulmuziek uit de jaren 60 en 70 en de soulmuziek van nu. Chronicles Of A Diamond gaat voor een belangrijk deel verder waar het fenomenale debuut ophield, maar het Amerikaanse tweetal verkent ook nieuwe wegen en in de meeste gevallen met succes. Heerlijk album.

Austin, Texas, groeide in de zomer van 2019 in één week in ieder geval tijdelijk uit tot de Amerikaanse hoofdstad van de soulmuziek. Met de in een periode van een week verschenen debuutalbums van Los Coast en Black Pumas leverde de stad misschien wel de twee beste soulalbums van 2019 af. Sindsdien is van Los Coast helaas niets meer vernomen, terwijl Black Pumas weliswaar flink wat succes wist te oogsten, maar flink treuzelde met de release van haar tweede album.

Deze week keert Black Pumas, de samenwerking tussen zanger en songwriter Eric Burton en producer en multi-instrumentalist Adrian Quesada, dan eindelijk terug met haar tweede album en kunnen we eindelijk horen of de immense belofte van het debuutalbum van het tweetal kan worden ingelost.

Op dit debuutalbum slaagden Eric Burton en Adrian Quesada er, net als stadgenoten Los Coast, in om invloeden uit de soulmuziek uit de jaren 60 en 70 te combineren met invloeden uit de soulmuziek en R&B van dat moment, om er vervolgens ook nog wat invloeden uit onder andere de psychedelica en de jazz bij te slepen. Ik heb het debuutalbum van Black Pumas, dat de afgelopen jaren ook nog verscheen in een luxe en uitgebreide versie, nog vaak beluisterd en het was iedere keer weer een feestje.

De lat lag daarom hoog voor Chronicles Of A Diamond, maar de twee muzikanten uit Austin, pakken je met de eerste tracks direct genadeloos in met de vertrouwde mix van vintage soul en soulmuziek van recentere datum. Wanneer Black Pumas teruggrijpt op de soulmuziek uit een ver verleden hebben de songs van het Texaanse tweetal afwisselend een hoog Marvin Gaye, Al Green en Curtis Mayfield gehalte, maar via wat echo’s van Prince komt Black Pumas ook met enige regelmaat in het heden uit.

Black Pumas vertrouwt nog altijd op een aantal vertrouwde ingrediënten, want ook op Chronicles Of A Diamond is er een hoofdrol weggelegd voor moddervette ritmes, voor geweldig en verrassend veelkleurig gitaarwerk, voor fraaie keyboard partijen en uiteraard voor de heerlijke soulstem van Eric Burton, die ook dit keer de sterren van de hemel zingt.

Ik heb wel wat met oude soulmuziek, dus bij beluistering van Chronicles Of A Diamond bevallen de songs die zwaar leunen op de groten uit het genre me het best, maar Black Pumas ontleent haar bestaansrecht uiteindelijk vooral aan de bruggen die het slaat met het heden. Zolang het Amerikaanse duo de balans tussen verleden en heden weet te bewaren klinkt het allemaal fantastisch en verleidt Black Pumas minstens net zo makkelijk als met haar fenomenale debuutalbum.

Een enkele keer slaat de balans wat mij betreft net te ver door richting de popmuziek van nu en dan gaan er bij mij wat alarmbellen af. Deze alarmbellen rinkelen gelukkig maar zelden, waardoor ik ook Chronicles Of A Diamond weer een fantastisch album vind, dat misschien de sensationele verrassing van het debuutalbum mist, maar dat in kwalitatief opzicht zeker niet onder doet voor de terecht zo geprezen voorganger.

Zeker de flirts met de muziek van Prince, die je het best hoort in de funky tracks op het album, bevallen me uitstekend, maar ook de andere songs en vooral de songs die lekker authentiek klinken, knallen hier weer uit de speakers. We wachten nog op een levensteken van Los Coast, maar Black Pumas is gelukkig helemaal terug. Erwin Zijleman

Hun album uit 2019 had even nodig bij mij om te overtuigen, maar het is geworden tot een plaat die ik altijd als comfortabel op zet. Dit nieuwe album gaat daar makkelijk in mee, want de Black Pumas hebben wederom een ijzersterke plaat afgeleverd. Een paar nummers zoals het enorm fijne More Than a Love Song kenden we al wat eerder. Maar dit hele album staat vol met zeer fijne songs. Ritmisch, gevoelig, edgie en bovenal raak aan muzikale aankleding. Vocaal als ware het liggende in een hangmat in je gehoor. Ik ga hier geen favoriete songs aanwijzen omdat mijn ervaring die is van één geheel. Het subtiele van Hello past bij het randje van Gemini Sun. Het relaxte van Mrs. Postman past bij de werkelijke pracht van Angel. De rijke titeltrack past bij de coole afsluiter. Het ingetogen Tomorrow past goed bij het ritmische Ice Cream. En de muziek van Black Pumas past (weer) zeer goed in mijn muziekcollectie. Ook dit Chronicles of a Diamond zal weer vaak door de speakers klinken. Wat maken de Pumas toch een zeer fijne muziek.