Black Pumas - Chronicles of a Diamond (2023)

Fijne eerste single dat More Than A Love Song.
Na het matige album van Durand Jones heb ik nog maar weinig goede soul/funk releases gehoord in 2023. Hopelijk biedt dit album wel uitkomst en komt het in de buurt van het fraaie debuut.

Oktober wordt smullen. Het moet gek lopen wil ik de nieuwe Melanie De Biasio en Black Pumas niet in huis halen.
Wel even de inboedelverzekering upgraden met deze hoes.

Heb hier ook hoge verwachtingen voor.
Het is idd lang geleden dat het zo een zwak jaar is geweest aangaande nieuwe Soul Jazz Funk Blues.
Hoop ook dat de laatste maanden het nog goed kunnen maken met oa deze en nieuw werk van Joe Bonamassa,

Jalen Ngonda heeft een hele mooie plaat gemaakt, voor de rest lijkt de put opgedroogd.

Wat een lekker nummer zeg, de eerste single...

Mrs. Postman heeft iets tegendraads. Ik wil het niet vals noemen, het is ongetwijfeld bewust, maar ik heb er wat moeite mee op eerste gehoor.

Ik heb dus de hele tijd het gevoel dat ik naar Marvin Gaye zit te luisteren bij dat album. Prima om in je album je voorbeeld door te laten klinken, maar dit klinkt wel als een totale copycat.

Originaliteit en retro-soul bijt elkaar nou eenmaal altijd.

Dissonante tonen. Zeker bewust gedaan. Voor mij klinkt het prima.

En single nummer drie is ook al uit; Angel

More Than A Love Song is gewoon echt een sterke song. Fijn dat ze die als opener gaan gebruiken. Mrs. Postman vind ik nóg beter met het fantastische toetsenwerk.

Angel daarentegen vind ik vrij saai. Langste nummer van de plaat met weinig muzikale verwennerij. Zo'n minimalistisch nummer duurt naar mijn smaak simpelweg te lang.

Net omdat het minimalistisch is, komt het qua gevoel echt binnen. Wat een stem..

Er zitten een paar lekkere nummers, vooral in het begin, maar het tweede gedeelte vind ik toch bij vlagen iets te glad... Iets teveel synthesizers, gladde teksten (All I wanna do is mmmmm, hello...) en te weinig variatie in instrumenten. Alhoewel die elektrische gitaar in Tomorrow toch wel een erg lekker einde is van een minder goed begin van datzelfde nummer.

Vergeleken met hun erg fijne debuut vind ik dit niet zo goed. Misschien dat ik daarom ook wel lichtelijk teleurgesteld ben, vooral na vier jaar. Het is prima, maar als ik moet kiezen tussen hun twee albums geef ik zonder twijfel de voorkeur voor hun debuut. Tot dusver. Het eerste album is gewoon zoveel meer retro soul! Het doet veel meer denken aan de 70s soul van weleer. Dat mis ik hier echt.

Matige band. Ben naar hun concert geweest en dat viel erg tegen.

Toen was ik ziek, maar hoorde hetzelfde van vrienden over dat concert. Normaal schijnen ze live beter te zijn.

De vraag is of ze dan gelijk een matige band zijn. Hun debuutalbum was juist erg goed. Vond je het concert alleen matig of ook dit nieuwe album? Heb je die nog wel geluisterd?

Zelf vind ik dit tweede album behoorlijk in de buurt komen van hun sterke debuut.

Jij vindt dat debuutalbum beter, maar om een prima album als dit dan maar net een voldoende te geven: is dat niet wat aan de karige kant?

Mij valt het in eerste instantie ook een beetje tegen, zeker in vergelijking tot hun uitstekende debuut.

Zal het straks nog een nieuwe kans geven, misschien dat het kwartje dan wat meer valt.

Ben ook bij een show van die tour geweest en het was eigenlijk best heel degelijk. De rolverdeling werd live ook erg duidelijk: zanger Burton de showman, Quesada de excellerense arrangeur (check ook eens zijn Latijnse roots op Boleros Psicodélicos). Op het laatst ging de zanger het publiek in, nog maar mooi een high-five van Burton gescoord. Daarna wonnen ze Grammys en zullen de Pumas niet meer zo snel in zulke kleine zalen staan.

Op dit album hoor ik op het eerste gehoor een kwalitatieve continuering van een succesvol recept. Heavy rotation komende tijd

Angel vind ik wel erg mooi en allesbehalve saai. Mooi opgebouwd juist. Die echoënde klapper halverwege doet me steeds aan Maggot brain denken. Totaal ander nummer verder uiteraard.
Samen met More Than a Love Song het hoogteput van de plaat die mij na de eerste beluistering dan ook tegenvalt. Het titelnummer lijkt ook te groeien. Hopelijk valt het kwartje of diamantje nog. Ik vind de hoes wel tof, dus misschien voel ik me over een tijdje wennen toch verleid het ding te kopen.

Ai, de Pumas hebben hun tanden verloren. Dit tweede album is helaas niet de gedroomde opvolger van het toffe debuut. More Than a Love Song is fraai, en ook Angel heeft z'n momenten (vooral vocaal ) maar Mrs. Postman vind ik eigenlijk maar saai, net als de rest van het album. Het voelt ook een beetje alsof de heren op twee gedachten hinkten; enerzijds de psychedelische soul van het debuut verder uitdiepen, anderzijds een groter publiek aanspreken. Het resultaat is een half geslaagd album. Het is de bekende knieval naar een groter publiek, de moeilijke tweede. Hopelijk weten ze zich te herpakken op een volgend album, maar deze release was wel mijn hoop op het eerste sterk retro soul album van 2023.

Kan hier echt van genieten. Eerste helft van de plaat is zeer sterk. Jammer dat de spanning niet de gehele plaat kan worden volgehouden. Maar nogmaals nog steeds voldoende genietbaar!.

Ik kan je echt moeilijk volgen hierin. Als ik iets niet hoor is het een commerciëler album, een 'knieval naar een groter publiek'. Dit is voor mij een logisch vervolg op hun sterke debuutalbum. Overigens kregen ze met dat debuutalbum al gelijk een behoorlijk groot publiek.

Ik kan vinylbeleving wel volgen hoor en ik moet voorzichtig zijn na twee vluchtige luisterbeurten, maar ik vind het saai en mijn aandacht verslapt na verloop van tijd. "Ze hebben hun tanden verloren" is een andere manier om dat gevoel uit te drukken. Ik vond het debuut tof, maar of ik hier veel aandacht aan ga besteden betwijfel ik. Een volgende keer komen we elkaar vast weer tegen west, maar bij deze acht ik de kans klein.

De meningen zijn hier verdeeld, de reviews zijn over het algemeen positief. De NME review is mooi geschreven en interessant:

Black Pumas - 'Chronicles of a Diamond': how 21st century soul should sound - nme.com

Ik hoor wel degelijk een commerciëler geluid, groter meer pathos (zeker tegen het einde van het album) en voor mij werkt dat niet. Alsof de heren veel meer studio tijd hadden, maar dat resulteert dus niet altijd in een sterk album mijn inziens.
Klopt dat ze na het uitbrengen van het eerste album vrij snel een groot publiek kregen, maar dat debuut klonk fris, spannend en zat boordevol goeie melodieën en sterke liedjes. Die sterke liedjes mis ik op dit album. De recensies van de vakbladen zeggen mij nooit zo veel, ik vorm liever mijn eigen mening.
De reacties op mume zijn overwegend tam, maar prima natuurlijk als jij wel van dit album kan genieten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Black Pumas - Chronicles Of A Diamond - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Black Pumas - Chronicles Of A Diamond
Ruim vier jaar na het zo bewierookte debuutalbum keert Black Pumas terug met een album waarop invloeden uit de soul uit verleden en heden samenvloeien en in muzikaal en vocaal opzicht een grootse prestatie wordt geleverd

Het debuutalbum van Black Pumas kwam in 2019 aan als een mokerslag en was uiteindelijk het beste soulalbum van het jaar. Eric Burton en Adrian Quesada hebben de tijd genomen voor hun tweede album, maar bewijzen met Chronicles Of A Diamond dat het debuutalbum geen toevalstreffer was. Eric Burton zingt ook dit keer fantastisch en ook in muzikaal opzicht komt er het nodige vuurwerk voorbij in de mix van soulmuziek uit de jaren 60 en 70 en de soulmuziek van nu. Chronicles Of A Diamond gaat voor een belangrijk deel verder waar het fenomenale debuut ophield, maar het Amerikaanse tweetal verkent ook nieuwe wegen en in de meeste gevallen met succes. Heerlijk album.

Austin, Texas, groeide in de zomer van 2019 in één week in ieder geval tijdelijk uit tot de Amerikaanse hoofdstad van de soulmuziek. Met de in een periode van een week verschenen debuutalbums van Los Coast en Black Pumas leverde de stad misschien wel de twee beste soulalbums van 2019 af. Sindsdien is van Los Coast helaas niets meer vernomen, terwijl Black Pumas weliswaar flink wat succes wist te oogsten, maar flink treuzelde met de release van haar tweede album.

Deze week keert Black Pumas, de samenwerking tussen zanger en songwriter Eric Burton en producer en multi-instrumentalist Adrian Quesada, dan eindelijk terug met haar tweede album en kunnen we eindelijk horen of de immense belofte van het debuutalbum van het tweetal kan worden ingelost.

Op dit debuutalbum slaagden Eric Burton en Adrian Quesada er, net als stadgenoten Los Coast, in om invloeden uit de soulmuziek uit de jaren 60 en 70 te combineren met invloeden uit de soulmuziek en R&B van dat moment, om er vervolgens ook nog wat invloeden uit onder andere de psychedelica en de jazz bij te slepen. Ik heb het debuutalbum van Black Pumas, dat de afgelopen jaren ook nog verscheen in een luxe en uitgebreide versie, nog vaak beluisterd en het was iedere keer weer een feestje.

De lat lag daarom hoog voor Chronicles Of A Diamond, maar de twee muzikanten uit Austin, pakken je met de eerste tracks direct genadeloos in met de vertrouwde mix van vintage soul en soulmuziek van recentere datum. Wanneer Black Pumas teruggrijpt op de soulmuziek uit een ver verleden hebben de songs van het Texaanse tweetal afwisselend een hoog Marvin Gaye, Al Green en Curtis Mayfield gehalte, maar via wat echo’s van Prince komt Black Pumas ook met enige regelmaat in het heden uit.

Black Pumas vertrouwt nog altijd op een aantal vertrouwde ingrediënten, want ook op Chronicles Of A Diamond is er een hoofdrol weggelegd voor moddervette ritmes, voor geweldig en verrassend veelkleurig gitaarwerk, voor fraaie keyboard partijen en uiteraard voor de heerlijke soulstem van Eric Burton, die ook dit keer de sterren van de hemel zingt.

Ik heb wel wat met oude soulmuziek, dus bij beluistering van Chronicles Of A Diamond bevallen de songs die zwaar leunen op de groten uit het genre me het best, maar Black Pumas ontleent haar bestaansrecht uiteindelijk vooral aan de bruggen die het slaat met het heden. Zolang het Amerikaanse duo de balans tussen verleden en heden weet te bewaren klinkt het allemaal fantastisch en verleidt Black Pumas minstens net zo makkelijk als met haar fenomenale debuutalbum.

Een enkele keer slaat de balans wat mij betreft net te ver door richting de popmuziek van nu en dan gaan er bij mij wat alarmbellen af. Deze alarmbellen rinkelen gelukkig maar zelden, waardoor ik ook Chronicles Of A Diamond weer een fantastisch album vind, dat misschien de sensationele verrassing van het debuutalbum mist, maar dat in kwalitatief opzicht zeker niet onder doet voor de terecht zo geprezen voorganger.

Zeker de flirts met de muziek van Prince, die je het best hoort in de funky tracks op het album, bevallen me uitstekend, maar ook de andere songs en vooral de songs die lekker authentiek klinken, knallen hier weer uit de speakers. We wachten nog op een levensteken van Los Coast, maar Black Pumas is gelukkig helemaal terug. Erwin Zijleman

Ik luister altijd zo onbevooroordeeld mogelijk en vorm zo mijn eigen gevoel en mening over de muziek.
Vanwege de verschillende meningen hier keek ik weer eens naar wat de vakbladen eigenlijk vonden.

Bijkomend voordeel is, dat je zo meer informatie vindt, ook over hoe het album tot stand is gekomen. Die interessante achtergrondinformatie staat in de NME review.

'Prima' is in mijn ogen ook een zesje. Ik besef me vaker dat voor anderen het woord 'prima' vaak een wat positievere betekenis heeft.
Ik ga het album zeker nog beluisteren / kansen geven, maar voor nu ben ik gewoon wat teleurgesteld na een eerste luisterbeurt. Wie weet verandert dat nog.

Al iedereen zijn huiswerk heeft gedaan wordt het misschien tijd om de stijgende lijn in te zetten? Een paar luisterbeurten verder vind ik het in elk geval wederom een erg lekkere plaat.

De 3 al langer bekende nummers More Than a Love Song (in de lijn van het debuut), Mrs. Postman (eigenwijs tegendraads a la Monk met dat gekke piano riedeltje) en vooral het knap gezongen en mooi opgebouwde Angel had ik snel goedgekeurd.
Chronicles of a Diamonds (had net als de opener zomaar op het debuut kunnen staan) met een mooi outro en Tomorrow (een favoriet) vielen ook al snel de goede kant op. Zoals wel meer nummers zit er een mooie opbouw in de lead en subtiele achtergrondzang en de gitaar aan het eind maakt het nummer compleet.
Ik kan me voorstellen dat de kopstem nummers Ice Cream en het nog zoetere Hello wennen zijn, maar geef ze even tijd. Het koortje zorgt voor een mooi eind aan Hello.
Inmiddels weet ik niet meer waarom Sauvignon mij de eerste keer nog niet lekker smaakte, maar deze track is gewoon funky. Erg hoog Curtis gehalte.
De laatste 2 zijn ook prima (mijn betekenis: niks mis mee ). De hele plaat heeft een sterk retro gevoel. Funk, soul en misschien ben ik gek, maar het toetsenwerk (zeker bij die laatste 2 nummers) deed me zelfs heel even aan The Doors denken.

De toffe hoes maakt het af. Nu komt het dilemma van welke vinyl uitvoering.

Transparant rood vinyl draait hier momenteel zijn rondjes, klinkt goed en ik ben een blij man. Één van mijn leukere aanschaffen van dit jaar.
Ik ben wel bang dat de plaat op MUME net zo vergeten gaat worden hier als Lewis Taylor vorig jaar.

Zet er zelf je tanden in. Ik kan me haast niet voorstellen dat je deze niet kan waarderen. Geldt ook voor jeroentjuhh