Moon Safari - Himlabacken Vol. 2 (2023)

Eerste nummer uit. En wat een nummer. Harder dan we gewend zijn, maar ook weer geweldig qua samenzang. Tekst bovendien die raakt. Ik moet me wel heel erg vergissen als dit niet over Simon’s alcoholprobleem gaat. Één van de hoofdredenen dat ze 10 jaar niks hebben uitgebracht. Kan echt niet wachten: Between the Devil and Me

Volume 1 vond ik indertijd nogal een tegenvaller na het meesterlijke Lovers End en een tienjarig hiaat zal hun toenmalige (bescheiden) populariteit ook geen goed gedaan hebben, dus ik hoop dat er nog een markt is voor deze band. We wachten in ieder geval dit album maar eens af (en een eventueel optreden)...

De recensie die net verschenen is op Progwereld, is alvast veelbelovend...
En vrijdag is het dan zover!

Heel erg benieuwd inderdaad; hoogstwaarschijnlijk jaarlijstmateriaal zo vlak voor de valreep.

Oh oooh ik kreeg net een mailtje van Bandcamp dat de plaat "uit" is. Je kan ze effectief volledig beluisteren: Himlabacken Vol. 2 (24-bit audio) | Moon Safari - moonsafari.bandcamp.com

Op en top symfonische rock. Het album trapt heerlijk af met 198X (Heaven Hill) dat de sfeer direct goed neerzet, beetje retro 80's. Met name de samenzag (die me aan Kansas doet denken) en het gitaarwerk zijn erg smaakvol, al neigt het af en toe wel naar AOR op de grens van zoetheid die m'n tandglazuur aankan...

Maar tussen al die ruwe / brute (post)black metal van de laatste tijd is dat af en toe ook best even lekker

Tien jaar op gewacht..... maar het wachten waard. Knap hoe herkenbaar 'Moon Safari' dit album is, ondanks die tien jaar die tussen dit en het vorige album zit. Alle ingrediënten zijn weer aanwezig: geweldige melodieën, geweldige samenzang, instrumentale perfectie en hele hoge noten..... Maar ook meer stevig gitaarwerk dan eerder en zelfs een momentje met saxofoon. En een nummer in het Zweeds. Ook hebben een paar nummers een stevige 80's vibe.

Het is vast voor sommigen te zoet, te gepolijst, te poppy, te AOR. Maar ik hoor vooral andere dingen. Er zit enorm veel complexiteit in de nummers, de opbouw, de instrumentatie, de samenzang. Met name het gitaarwerk is enorm goed. De diversiteit aan toetsen doet mij denken aan mijn favoriete Tony Banks/Genesis momenten. Dus ik vind het hemels. Heaven Hill indeed....

Ben bij nr. 4 nu...wat een schitterend album tot nog toe. Kende de band nog niet...

Van begin tot eind: prachtig! En helemaal passend om te beluisteren in deze Kerstperiode.

Ik denk dat er niets verder van mij ligt dan dit. Dit is dus een soort symphonische rock, alsof je Europe uit de eighties mengt met wat (softe) vaporwave elementen en Rush of zo. Echt smooth heel de tijd, geen vuile kantjes of scheurende gitaren maar dit zit wel echt heel goed in elkaar. Ik denk niet dat ik het een tweede keer ga opzetten, maar als muzikant apprecieer ik dit echt wel (zoals ik Rush apprecieer). Ik begrijp en denk dan ook dat dit voor liefhebbers van dit genre een voltreffer is.

Een prachtig album met een heerlijk retro-prog geluid. Terecht enthousiast beschreven door mijn collega Marcel Hartenberg op Written in Music : Moon Safari - Himlabacken Vol.2 op Written in Music .

Ik had Steven Wilson - The Harmony Codex op nummer 1 staan in mijn top 10 van 2023 maar het wordt dit juweeltje van Moon Safari!

Ik heb deze vandaag eens beluisterd na de razend enthousiaste berichten, maar het is mij te gelikt en te zoet. Ik wordt gewoon een beetje ontoepasselijk van die constante koortjes. Denk niet dat ik me verder in deze band hoef te verdiepen, hoewel me bijstaat dat Lovers End beter beviel.

Oh jongens wat heerlijk dit!
Ja, bijzonder mooi album, dat ik sinds de release maar niet uit mijn spreekwoordelijke cd speler krijg.
Eigenlijk wil ik er in al mijn enthousiasme nu 5 sterren aan geven, maar ik wacht toch nog heel even. Misschien ga ik me toch nog storen aan een paar nummers ofzo, na veertig keer luisteren.
Hmm... Nee ik denk het toch niet.

Zal ik anders maar beginnen met 4,5? Dit album blijft maar groeien iedere keer. Als ik meteen met 5 sterren ga gooien, dan moet er straks een zesde ster bij komen.

Ik zing nog even mee: On our way to heaven, baby, jazeker.

Een wonderlijk muzikaal kerstgeschenk zo helemaal op het einde van het jaar bezorgt je het Zweedse Moon Safari met 'Himlabacken (Vol.2)'. Ineens, na tien jaar mediastilte, staan ze daar opnieuw dampend in de gang. Al is de band dus ervaren, al openden ze live voor kleppers als Yes en Fish, alhier genieten ze nog onvoldoende bekendheid. Toch is het over deze band dat Graham Gouldman van 10cc ooit verklaarde: "Als Queen en 10cc getrouwd waren geweest dan waren die van Moon Safari de kinderen." Mooie referentie en wie de moeite neemt om deze méér dan een uur lange prachtplaat over zich heen te laten wentelen, zal ontdekken dat het zeker ook ergens is op gebaseerd. Gaan we hier wellicht ook al direct overheen spoilers met de vaststelling dat de als een trein rockende albumopener '198X (Heaven Hill)' niet alleen een nostalgische 'welcome back' is, maar tegelijk ook een tribute aan dat paar legendarisch jumpende eightiescollega's. Wat Moon Safari vooral zo uniek maakt is hun fris en vrolijke mix van ongelooflijke vocale harmonieën van liefst zes sterke classic rock-zangstemmen van laag tot heel hoog- sublieme staaltjes daarvan vind je onmiddellijk op juweeltjes als 'Beyond the Blue' en het in 't Zweeds afgeronde 'Epilog' -, naast al die grootse melodieën, symfonische arrangementen en romantische lyrics.
Episch hoogtepunt van de plaat is ongetwijfeld het 21 minuten durende 'Teen Angel Meets the Apocalypse', klapper in de beste rockopera-traditie, waar Moon Safari, laat het ons zo maar aannemen, de kerstbelletjes tot bij de laatste noot laten uitrinkelen. "For every child beneath the sun". Immer wervelende keyboard- en gitaarsolo's daarbij en altijd weer die fabelachtige koorpartijen Queen waardig. Ook de korte nummers zijn even sterk. Neem 'Emma, Come On', glorieuze rit van drie minuten theatrale samenzang.

Met 'Himlabacken (Vol.2)' beleven we de opwindende return van een unieke band in het genre, perfecte zanggroep die niet alleen voorzien is van alle bombast groepen als Queen eigen, maar die bovendien op pakkende wijze zowat alles tussen pop, folk, rock, tot wat ook aan jazzy progressiviteiten aankan. Dergelijke uitstekende, positieve kerstplaat had dit jaar niemand meer verwacht.

Op de valreep op de 100e plek beland in de MuMe top 100 van 2023

Mierzoet, bij vlagen klef en musical-achtig, maar knap gemaakt

Het komt niet meer vaak voor dat ik een nieuw album zo vaak beluister als Moon Safari - Himlabacken Vol. 2. Inmiddels behoort het tot mijn top 20 favoriete albums aller tijden. In elk nummer is zoveel moois te ontdekken. Muzikaal voortreffelijk, schitterende (harmonie)zang. Hoogtepunten zijn Between the Devil and Me en Teen Angel Meets the Apocalypse.
Ik heb de Japanse shm-cd versie (met bonus track) en dat klinkt als een klok!

Ik heb nog niet helemaal de betekenis van Himlabacken kunnen ontdekken maar zag via Google dat het een park in Göteborg is.

Avontuurlijk geheel. Het klinkt niet echt vernieuwend maar een combinatie van bekende elementen. Als iemand zou zeggen dat dit in de eighties was opgenomen had ik het geloofd. Doet me terugdenken aan symfonische rock, richting pop zoals Asia, Barclay James Harvest of UK het maakten. En dat is helemaal geen schande

Allemachtig wat een brave muziek.

dynamo d schreef:


Volgens koekel trensleet: hemelheuvel.

Voor mij is Moon Safari een geheel nieuwe band en dat in een genre dat ik vroeger niet zo boeiend vond. De muziek brengt mij terug naar de jaren '80 toen Wim van Putten bij de TROS op donderdagavonden nogal eens symfonische rock (zoals het toen nog heette) liet horen, heel anders dan de hitparadegerichte muziek die de omroep overdag op Hilversum/Radio 3 uitzond.

Eppers' mening van twee berichten hierboven was in eerste instantie ook de mijne, maar omdat ik interessante details hoorde, besloot ik Himlabacken Vol. 2 nogmaals te draaien, waarbij weer andere details om aandacht vroegen.
Enkele luisterbeurten verder is de muziek geland. Het is niet braaf, wel op een vernuftige wijze gelikt klinkend en diverse muzikale lagen bevattend. En het zit gevarieerd in elkaar. Bij opener 198X denk ik met alle bombast en koortjes naar Styx te luisteren, de dikke tien minuten van Between the Devil and Me vertellen zowel qua gevarieerde muziek als tekst een verhaal.
Je zou de muziek een kruising tussen de jaren '80 van Alan Parsons Project en Saga kunnen noemen; groepen die ik slechts oppervlakkig ken, dus verbeter me als ik ernaast zit. Wat ik bedoel is de vriendelijke versie van symfonische rock met veel, véél ruimte voor melodie.

Omdat ik het label progressive rock op de muziek zag geplakt, was ik bij eerste beluisteringen eveneens verbaasd over de betrekkelijke toegankelijkheid van de muziek. Maar na de 88 minuten muziek constateer ik dat hier retrogressive rock klinkt, enerzijds leunend op de symforock van de jaren '80, anderzijds in details (gitaar- en drumwerk) verradend dat dit de jaren 2020 zijn.
Wat ik ook prettig vind, is dat niet alle nummers lang duren, zoals vaak het geval is in progressive rock. Vier van de negen nummers klokken af onder de vier minuten. Hierbij is Beyond the Blue a capella, klinkend als een kerklied.
Mijn favoriet is echter een lang nummer: Teen Angel Meets the Apocalypse duurt 21 minuten en luistert als een filmsoundtrack met de nodige wendingen.

OK, we bewegen ons momenteel vooral in de wat ruigere regionen, maar jij was in de Progladder altijd lyrisch over Moon Safari, dus eigenlijk had ik hier ook al wel een stuk(je) van jouw hand verwacht...

Prachtig album! In sommige delen hoor ik ook invloeden van Klaatu en de beginperiode van Kayak

Ik keek net online bij Plato en Sounds, maar daar is de groep nog niet doorgedrongen tot het assortiment

Wellicht komt het daar nog eens van, wie weet... Over Moon Safari zal ik altijd lyrisch blijven en ook dit album is me uitstekend bevallen tot dusverre. Tijd om hem vanmiddag nog maar weer eens op te leggen.

Vandaag heb ik via internet dit album 3 keer achter elkaar gedraaid en het is werkelijk fenomenaal goed.
Het zal inderdaad ook na diverse luisterbeurten nog schoonheidskenmerken weergeven vermoed ik.
De vergelijkingen (koorwerken) met Queen en Styx zijn al gemaakt en wat ik hierboven schreef over de vergelijking met Klaatu en de 'oude - Max Werner periode' van Kayak sfeer blijft staan. ook daar eerstgenoemde band ook langere concept-achtige nummers op hun albums hebben staan, waarvan vooral Hope mij altijd dierbaar is gebleven.

Het album opent vrij complex en gedreven, maar het tweede nummer Between the Devil and Mebegint kalm. Er wordt ook regelmatig gas terug genomen. Diverse stemmen gebruik gemaakt in de leadzanger en de arrangementen zijn oorstrelend.

Ik heb geen enkel zwak nummer gehoord, wel veel diversiteit in zang en complexe melodielijnen, vaak naast stevig gitaarwerk ook ondersteund door fraaie strijkpartijen.
A Lifetime to Learn How to Love is prachtig en de opvolger Beyond the Blue mogelijk nog mooier, hier wordt echt geweldig gezongen.

Er volgt dan nog meer moois zoals het hier al vaker genoemde Blood Moon en het super prijsnummer Teen Angel Meets the Apocalypse met een fraai begin en geweldige opbouw, vooral door de EarPods was het een groot genoegen om dit te horen. De verschillende stemmen die ieder hun eigen partij zingen. Dit nummer vormt haast een concert op zichzelf.

Forever, for You Ook weer met een mooi akoestisch intro, laat ook weer horen hoe de zangpartijen prachtig door elkaar heen gevlochten zijn. Geen song die op een namiddag tot stand is gekomen.
Epilog begint met een fraaie klok, waarna er meerstemmig gezongen wordt, het zou een traditional kunnen zijn zoals het klinkt, mooi, ook de akoestische begeleiding is helemaal af!

Dit album dat ik al enkele maanden in de afgelopen weken hier voorbij zag komen heeft ook mij heel aangenaam verrast, ik schreef hierboven al dat het hier waarschijnlijk niet te krijgen is bij de reguliere zaken.

Terwijl dit album verdient heel veel airplay!

Himlabacken Vol. 1 heb ik vanmiddag ook eenmalig in zijn geheel beluisterd, ook heel mooi, maar in die tien jaar hebben de heren toch wel een ontwikkeling doorgemaakt.

Maar zeker een album om mij ook meer in te verdiepen.
Ook uit het noorden komen er geweldige muziekproducties op ons af....

Dit vind ik echt verschrikkelijk! Tot op het punt dat ik denk dat het één grote hoax is dat mensen hier enthousiast over zijn. Ik raak er helemaal van in de stress. Stop!!
Enfin, het zal met smaak te maken hebben. Ik waag me niet aan een sterrenbeoordeling, en wens iedereen die hier wel blij van wordt veel luisterplezier .

Niek, waarom een hoax? Gewoon muziek voor mensen met een andere smaak dan jij hebt, of hou je normaal gesproken wel van dit genre?

RonaldjK, zeker muziek voor mensen met andere smaak (dat geef ik ook al aan). Maar in dit geval kan ik me op geen enkele manier verplaatsen in die smaak. Dat is normaal anders. Dat probeerde ik met die 'hoax'-opmerking duidelijk te maken.
Qua genre; MuMe geeft natuurlijk alleen "Rock" aan.. Ik lees nu in oudere berichten dat dit symfonische rock is. Dat ga ik maar vermijden vanaf nu.

Aha, dan snap ik je nu helemaal. Ja, dit is old skool symfonische rock. Een groep als Barclay James Harvest moet je dan zelfs totaal vermijden, schat ik zo in... Dankjewel voor je reactie!