The Animals - The Animals (1964)

Zou hier niet blues/rock moeten staan? Ben geen kenner in het in hokjes stoppen van muziek, maar ik hoor hier wel veel blues. Volgens mij staan hier ook de nodige covers op van bluesartiesten. Mocht iemand weten hoe of wat zou ik dat wel leuk vinden om te lezen. Boom boom is volgens mij van John Lee Hooker.

Staan toch wel een aantal goede nummers op. Vooral de 3 openers kunnen mij bekoren. Staan echter ook een aantal nummers op die ik niet kan hebben. Zoals I've been around en The Girl can't help it. De rest is aardig, maar meer ook niet.

Edit: zie nu dat bij de opvolger wel blues/rock staat.

I'm Mad Again en Boom Boom zijn van Hooker.
Memphis Tennessee en Around and Around zijn van Chuck Berry.
I've Been Around is van Fats Domino.

Rock 'n Roll gaat hier hand in hand met R&B en blues.
Geweldige plaat van een geweldige band.

Eric Burdon is (was) echt een van de betere rockzangers.

Een zeer degelijk R&B/Rock album.
The Animals zijn meester in het coveren. Nummers als 'Boom Boom', 'She Said Yeah' en 'Night Time Is the Right Time' zouden later nog door vele andere bands gecoverd worden, maar hun versie is telkens één van de beste. Hetzelfde kan gezegd worden van 'The House of the Risin' Sun' dat op de Amerikaanse versie van dit album staat. Enkel 'Around and Around' doen de Rolling Stones wel veel beter.
Het blijven toch nog altijd de typische blues-covers, wat wel leuk is om naar te luisteren, maar ze zijn nog niet zo inventief als op hun volgende albums.

Het debuutalbum van The Animals nadat de groep was doorgebroken met hun klassieke single 'House Of The Rising Sun'. Daarvoor hadden ze ook al een succesje gescoord met 'Baby Let Me Take You Home'. Beide singles staan niet op het album, maar dat was in die tijd normaal.
De bluesnummers komen het beste uit de verf. Op 'I'm Mad Again' laat Burdon horen tot wat hij vocaal in staat is. Hun versie van 'She Said Yeah' kan niet op tegen de versie van de Rolling Stones. De rock 'n roll nummers klinken wat tam. Ik heb een CD met live opnames uit 1963 en zou graag iets meer van die intensiteit op hun studio albums zijn tegengekomen.

Amen broeder. De Animals versie van She Said Yeah is van alle gekheid in het arrangement van de ozzinele Larry Williams uitvoering ontdaan. De Stoons houden die gekte er wel in en bouwen het nog verder uit ......

Producer Mickey Most is de grote schuldige dat de Animals in deze periode regelmatig zo truttig klinken op hun studio opnames. De man zag muziek alleen als product wat geld op moest leveren dus moest het een zo groot mogelijk bereik hebben en vooral geen ouders tegen de haren in strijken.

Droombolus schreef:



Dat staat inderdaad ook in een boek dat ik over The Animals heb. En in grote lijnen ben ik het daar mee eens. Daartegenover staat dat hij een aantal uitstekende singles voor de groep heeft geselecteerd. Ze hebben in de ca. twee jaren dat ze met Mickey Most als producer hun singles opnames geen enkele geflopte single gehad.
Het was mooi geweest als hij de teugels op de albums wat meer had laten vieren. Nu blijf je toch met een gevoel zitten dat er misschien nog meer in had gezeten.

Elvis gebruikte het intro van I'm in love again voor zijn versie van Jimmy Reed's Baby what you want me to do tijdens de Singer Special uit 1968. De versie van The Animals van dit nummer lijkt totaal niet op het origineel van Fats Domino. Het lijken mij ook twee verschillende nummers te zijn, maar op Spotify kan ik geen versie vinden die overeenkomt met die van The Animals. Iemand een idee?

Het is een totaal ander nummer. Begrijp ook niet waar het "again" in de titel vandaan komt, want Burdon zingt alleen maar I'm In Love ( I'm in love / Feel good all the time ).

Leuk dat je Jimmy Reed noemt want in die richting had ik ook wel eens zitten denken, maar ik krijg op zijn naam ( en bij Slim Harpo a/k/a the poor man's Jimmy Reed ) op I'm In Love en Feel Good All The Time niks boven op JijPijp.

Het zou kunnen dat er door de platenmaatmaatschappij een bloeper gemaakt is damaals bij de verantwoording van de royalties.

The Animals komen hier nog niet helemaal uit de verf, en ik vraag me af of dat aan Mickie Most lag, die de teugels wellicht te strak hield. Maar dan komt bijvoorbeeld de cover van Boom Boom voorbij (met puik gitaarwerk van Hilton Valentine), en dan ben ik weer helemaal bij de les. Wisselvallig album dus, dat echter wél zijn momenten heeft. De opvolger was trouwens een stuk beter.

Chris May en Tim Phillips in hun smakelijke boek British beat: "Newcastle is a tough city and in the Animals it produced perhaps the sweatiest British R&B group of the mid-sixties. Their music was hard and aggressive, and communicated a real involvement." Misschien kwam de ruige sound van deze band live inderdaad beter tot z'n recht, maar we zullen het dus met de studio-opnames moeten doen. Dit is dan inderdaad een wisselvallige plaat, met netjes uitgevoerde nummers als I'm in love again en The right time tegenover geïnspireerdere maar toch ook niet echt stomende versies van Dimples en Around and around, maar Story of Bo Diddley blijft ook na vele luisterbeurten nog erg grappig ("the Duchess, his gowgeous sister"), Bury my body heeft een verrassende gospel-feel en een lekkere rave-up, Boom boom is heerlijk direct, en in het absolute hoogtepunt I'm mad again wordt een lekker lome groove omgezet in een suggestieve woede die bovendien ook nog eens duidelijk maakt wat een troef deze band met haar leadzanger in handen had. (Heerlijke wandelende bas van Chas Chandler ook af en toe.) Wisselvallig, zoals gezegd, en met een paar flauwe niemendalletjes als I've been around en The girl can't help it, maar op z'n beste momenten toch een fraaie staalkaart van wat deze band allemaal kon.