The Animals - The Animals (1964)

Een zeer degelijk R&B/Rock album.
The Animals zijn meester in het coveren. Nummers als 'Boom Boom', 'She Said Yeah' en 'Night Time Is the Right Time' zouden later nog door vele andere bands gecoverd worden, maar hun versie is telkens één van de beste. Hetzelfde kan gezegd worden van 'The House of the Risin' Sun' dat op de Amerikaanse versie van dit album staat. Enkel 'Around and Around' doen de Rolling Stones wel veel beter.
Het blijven toch nog altijd de typische blues-covers, wat wel leuk is om naar te luisteren, maar ze zijn nog niet zo inventief als op hun volgende albums.

Chris May en Tim Phillips in hun smakelijke boek British beat: "Newcastle is a tough city and in the Animals it produced perhaps the sweatiest British R&B group of the mid-sixties. Their music was hard and aggressive, and communicated a real involvement." Misschien kwam de ruige sound van deze band live inderdaad beter tot z'n recht, maar we zullen het dus met de studio-opnames moeten doen. Dit is dan inderdaad een wisselvallige plaat, met netjes uitgevoerde nummers als I'm in love again en The right time tegenover geïnspireerdere maar toch ook niet echt stomende versies van Dimples en Around and around, maar Story of Bo Diddley blijft ook na vele luisterbeurten nog erg grappig ("the Duchess, his gowgeous sister"), Bury my body heeft een verrassende gospel-feel en een lekkere rave-up, Boom boom is heerlijk direct, en in het absolute hoogtepunt I'm mad again wordt een lekker lome groove omgezet in een suggestieve woede die bovendien ook nog eens duidelijk maakt wat een troef deze band met haar leadzanger in handen had. (Heerlijke wandelende bas van Chas Chandler ook af en toe.) Wisselvallig, zoals gezegd, en met een paar flauwe niemendalletjes als I've been around en The girl can't help it, maar op z'n beste momenten toch een fraaie staalkaart van wat deze band allemaal kon.