Junodream - Pools of Colour (2024)

5 jeugdvrienden dromen samen van een eigen band. Eerst heel do-it-yourself instrumenten leren spelen en eigen songs proberen te schrijven aan de hand van gezamenlijke inspiratie bronnen. Dan de zoektocht naar een bandnaam die gevonden word bij een b-kantje van een PinkFloyd song. Ontelbare Britse bandjes proberen precies hetzelfde en komen niet veel verder dan de plaatselijke Pub. Maar de Junodreamers zijn echte volhouders. Want na 2 geslaagde ep’s is er een uniek album met zelf benoemde space-rock. Waarmee de behoefte om labels te plakken subtiel belachelijk gemaakt word.
De sleutel in de zoektocht naar een eigen geluid was Radiohead’s In Rainbows. Daarna de wens om niet als een eerbetoon aan de inspiratiebronnen te klinken. En dat is volmondig gelukt met 10 songs waar de toewijding om fantastische muziek te maken van af druipt.

Fever Dream zet de toon met fluisterende zang op stuwende shoegaze gitaren. Daarna volgen filosofische levensvragen van buitenaardse Aliens met afwisselt dromerige en grunzige gitaarmelodieën, maar ook tijdig een pakkend refrein. De album opbouw is doordacht met 3 krachtige tracks aan begin en eind en doortussen relatieve rust. Er is duidelijk veel tijd geïnvesteerd in het creëren van zo veel mogelijk luisterplezier, hoorbaar in de verzorgde productie met sfeerverhogende achtergrond noise of stemmen.

Pools of Color is een duistere plaat, waar de paranoia voelbaar is die voortkomt uit benauwende droomgedachten, passend bij de niet te ontkomen sombere nieuwsberichten van deze tijd, vermoedelijk de aanleiding van de angstdromen. Maar wel heel behendig geschreven door zanger Ed Vyvyan die met compacte zinnen veel sfeer weet te maken. Bijkomend voordeel dat ze daardoor ook nog fijn zingbaar zijn. En de andere positieve kant is dat er veel ruimte overblijft om drie gitaren te laten meanderen of juist duelleren. Een van de vele plus punten van junodream.

The Oranges is de gedroomde albumafsluiter. “independent of time and space” zingt Ed, terwijl een engel ‘’Breathe, breathe” influisterd en de futuristische gitaarslides je om de oren heen suizen.
Wat me ook nog opviel: De zwarte hoes en beloofde kleurexplosies zijn in tegenspraak, maar zitten er in als binnenhoes, vinyplaat en als 3de laag de muziek zelf. Pools of Colour is een zelfverzekerd artistiek statement en dwingt daarmee opnieuw luisteren af.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: junodream - Pool Of Colours - dekrentenuitdepop.blogspot.com

junodream - Pool Of Colours
Het Britse junodream moet het vooralsnog doen met redelijk bescheiden aandacht, maar met het melodieuze, atmosferische en psychedelische Pool Of Colours heeft de band een prachtalbum afgeleverd

Het uit het Londense Brixton afkomstige junodream maakt op haar debuutalbum geen geheim van de bewondering voor Pink Floyd, Spiritualized en Radiohead en slaagt er niet alleen in om al deze invloeden fraai te combineren, maar voegt ook iets van zichzelf toe. Pool Of Colours staat vol met aangenaam dromerige en vaak wat zweverige en donkere popsongs, maar de band durft ook te experimenteren, waardoor er van alles gebeurt op het debuutalbum van de Britse band. Het is een debuutalbum dat een verrassend hoog niveau aantikt en junodream onmiddellijk schaart onder de interessantere jonge Britse bands van het moment. En blijf vooral luisteren, want Pool Of Colours wordt steeds mooier.

Het debuutalbum van junodream sneeuwde de afgelopen week helaas wat onder tussen de Britse hypes van het moment, maar wat hebben deze jonge honden uit Brixton een leuk album afgeleverd. Pool Of Colours volgt op twee aardige en zeker veelbelovende EP’s, maar met haar debuutalbum is junodream de belofte direct voorbij.

De Britse band ontleende haar naam naar eigen zeggen aan een b-kantje van een vroege Pink Floyd single (Julia Dream), maar ook in muzikaal opzicht is met name het vroege werk van Pink Floyd een belangrijke bron van invloed geweest. Pool Of Colours krijgt afwisselend de labels spacerock en dreamrock opgeplakt, maar het etiket psychedelica past wat mij betreft ook prima op de muziek van de Britse band.

Naast invloeden van Pink Floyd hoor ik ook veel van Spritualized op het debuutalbum van junodream en hier moet zeker de naam van Radiohead aan worden toegevoegd. Het zijn nogal uiteenlopende invloeden, die door junodream worden gecombineerd in songs die het experiment niet schuwen, maar die ook lekker in het gehoor liggen. Het zijn bovendien songs die de jaren 60 en 70 makkelijk verruilen voor de jaren 90 of landen in het heden. Pool Of Colours is een vooral donker en atmosferisch klinkend album, maar de zon breekt ook met enige regelmaat door in de muziek van junodream.

Wanneer de band wat meer experimenteert raakt het afwisselend aan de muziek van het psychedelische Pink Floyd en het enigszins toegankelijke Radiohead. In de wat experimentelere songs is er volop ruimte voor muzikale uitbarstingen en trekken vooral gitaren en synths de aandacht. Het knappe is dat junodream hierbij makkelijk een brug slaat tussen het vroege Pink Floyd en het late Radiohead, waarmee het in een klap een aantal decennia overbrugt.

Pool Of Colours kan naast experiment ook kiezen voor veel makkelijker in het gehoor liggende songs met mooie klanken en lekker dromerige zang. Spiritualized is in die songs relevant vergelijkingsmateriaal, maar hier kan ik van alles aan toevoegen. Het is wat mij betreft beter om de muziek van junodream niet te veel te vergelijken met de muziek van anderen, want de jonge band uit Brixton laat wat mij betreft een duidelijk eigen geluid horen.

Zeker de wat toegankelijkere songs op het album weten vrij makkelijk te overtuigen, maar persoonlijk vind ik de songs waarin junodream wat meer het experiment zoekt het interessantst. In alle gevallen blijft de muziek van de Britse band overigens aangenaam dromerig en heerlijk melodieus.

Pool Of Colours is een album dat groeit wanneer je het wat vaker hoort. Dan immers verdwijnt de vergelijking met Pink Floyd, Spiritualized en Radiohead wat meer naar de achtergrond en komt junodream zelf boven drijven. Ik heb Pool Of Colours inmiddels zelf behoorlijk vaak beluisterd en van mij heeft het album zich ontwikkeld van aangenaam tot fascinerend en de rek is er nog niet uit.

Volkomen terecht dus dat junodream met haar debuutalbum kan rekenen op zeer positieve recensies in met name de Britse muziekmedia, maar het zijn er tot dusver echt veel te weinig. Ik was zelf ook niet direct bij de les, maar inmiddels schaar ik het debuutalbum van junodream absoluut onder de hoogtepunten van het nog prille muziekjaar 2024. Erwin Zijleman

Bij de openingstrack, Fever Dream ging ik gelijk aandachtig luisteren vanwege het catchy ritme en de heerlijke (hopelijk toonzettende) outro. Een goed begin!

Hierdoor valt het vervolgens vanwege hoge verwachtingen daarna wat tegen. Ook na een aantal luisterbeurten is dit voor mij een album voor mixed feelings. Niets tegen popmuziek als het mooi is (zoals bij The Beach)… en dat is hier echt meer dan eens prettig gelukt, maar er zijn ook nummers die ik al vergeten ben als ze net afgelopen zijn.

Welke er positief uitspringen, zijn over het algemeen de nummers waar ‘gepoogd’ wordt om uit de bocht te vliegen, zoals bij;
Fever Dream
Kitchen Sink Drama
The Oranges
Helemaal er uit vliegen doen ze helaas niet. Daar is het net te braaf voor. Maar dat zal dan de bedoeling zijn geweest en dat is prima.

Leentjebuur is ook al geconstateerd…maar ondanks dat bij Kitchen Sink Drama bij mij het volume omhoog gaat moeten de blossen bij dit nummer wel op de wangen van de heren komen…want daar valt de ‘puzzel’ wel erg op zijn (geleende) plaats ….;)
Hier is weinig eigen geluid te ontdekken..

Ik ga hier zeker nog vaker naar luisteren en wellicht blijven sommige nummers dan beter plakken…wie weet....