Bright Eyes - Fevers and Mirrors (2000)

Dit is het eerste album van Bright Eyes waar ik daadwerkelijk intensief naar heb geluisterd. Ik kan niet anders concluderen dat het prima, maar ook wisselvallig album is. Zanger Conor Oberst vraagt nogal wat van zijn publiek. De teksten zijn niet alleen depressief, ook neemt Conor uitgebreid de tijd om zijn verhaal te doen. Mijn favoriete nummers op het album zijn Something Vague, Arienette en Haligh, Haligh, a Lie, Haligh. Maar zogezegd staan er dus ook genoeg zwakke nummers op het album. Met name de opening is niet bijzonder sterk, en ook het radio-interview is niet echt aan mij besteed.

Ik doe er een ster af. Er staan een aantal absolute 5*-nummers op. Maar anderzijds opent het erg zwak. Het eerste nummer sleept te lang voort en het tweede nummer irriteert met het riedeltje van 'vrolijke vrienden'. Het kippenvel begint pas bijnummer drie met het schitterende 'The Calendar Hung Itself'. Daarna is het in ups en iets mindere ups aftellen naar het geweldige drieluik van Arienette tot en met Haligh, Haligh. Sunrise, Sunset is nadien nog eens het maximum waard.

Kortom, hier valt met een vijf a zes nummers een EP uit te halen die niet minder dan het maximum verdient. Maar de hele cd 5* geven was wat overmoedig.