Blind Faith - Blind Faith (1969)

bij gebrek aan interesse, vooral in elkaar, slechts bij 1 album gebleven.
zeer jammer, omdat Clapton en Winwood elkaar op een bijzondere manier weten te inspireren en het beste uit zich boven laten komen

er is ook een special edition, waarop behalve enkele outtakes van nummers op de bestaande elpee ook 4 lange jam-versies staan.(elk van ongeveer een kwartier)
zeer de moeite waard

Een echte klassieker. En een prachtige drumsolo. Inderdaad jammer dat het maar bij een album is gebleven. Maar misschien is dat juist ook wel goed.

mocht zo'n hoes wel in die tijd?

@ReneoetNee: inderdaad, een absolute klassieker van Winwoord & Clapton !

@Nicolas: ik denk dat het toen "eerder" mocht dan nu

aah ok dan ja met die controverse tegenwoordig

Nog wat wennen, maar ik zie toch in dat dit een onvervalste klassieker is. Ginger Baker en Clapton nogmaals herenigd na de split van Cream, samen met Winwood die nog even uit Traffic is gestapt. Veel sterke riffs en mooie muziek, alleen hou ik niet van Steve's zang. Het laatste nummer is echt net een jamsessie met bassolo (die lichtjes teleurstellend is...), gitaarsolo's, toetsensolo's en drumsolo's. Enorm pretentieus album wel. Voorlopig 3,5*

Mijn eerste LP, gekocht van mijn eerst verdiende geld.
De LP was me al bekend (soms is het hebben van oudere broers met zeer verschillende muzieksmaken een voordeel )
Een beetje een 'verborgen' klassieker. Eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op of het zou do what you like moeten zijn. Hoewel gekocht voor onder andere de drumsolo kan me dat nu niet meer zo bekoren.
Erg fraai is de buddy holly klassieker well allright evenals langzame can't my way home.
In ieder geval een stukje popgeschiedenis en een aanrader. (met dank aan mijn broer!)

Het was de tijd van de eerste hypes: het begrip "supergroep"zus, supergroep zo vloog je om de oren.
een van de weinige bands die aan de hoge verwachtingen voldeden was Blind Faith. Het was destijds zeker geen obscuur album.

Maar net als bij de Band of Gypsys bleek de chemie snel uitgewerkt.

Voor mij is het een van de hoogtepunten van Clapton's carriere, samen met Derek and the Domino's "Layla".
Vooral de wah-wah gitaar solo in "Presence of the Lord" is van grote klasse.

Hoewel Baker een geweldig drummer is; denk aan de recente reunie concerten van Cream, is "Do what you like" inderdaad het enige nummer wat een beetje gedateerd klinkt. Maar het heeft ook iets lekker "losjes"; als een goede jazz-jam.

Een mooi jong bloot meisje was in die tijd nog gewoon een mooi jong bloot meisje;
christen moraal ridders en andere uptight asses, hadden het toen nog niet zo voor het zeggen. In de States had de lp vanzelfsprekend een andere hoes

Even voor de duidelijkheid, Ginger Baker is een zeer groot drummer. Als ik mij niet vergis was hij ook een van de eerste die een dubbele bassdrum gebrukte, ik geloof zelfs op dit album (of anders op een van de cream albums?).
Het nummer Do What You Like is zeker niet slecht, maar ik had i.p.v. de lange bas- en drumsolo liever nog wat andere nummers gehoord.
Ik weet wel dat de hoes bij het kopen geen enkel probleem vormde. Denk wel dat dat nu niet meer zomaar zou kunnen.

Baker de eerste ?

Louie Bellson is considered one of the most talented and versatile drummers of the Big Band Era and has worked with the most respected names in the business including Duke Ellington, Benny Goodman, Count Basie and Tommy Dorsey. He is also credited with the invention of the two-bass drum kit.

En dan praten we over 1947/48.

Wat Ginger Baker betreft kan ik me hem ook bij Cream alleen met dubbele bass drum kits herinneren.

Nou lijkt mij duidelijk. ik zat er volkomen naast!

Van deze plaat bestaan er nog twee verschillende en officiele edities. Editie1 met twee bonus tracks: "Exchange And Mart" en "Spending all my days"

Editie 2: Dubbel Deluxe Edition met 5 bonus tracks op kant 1: "Can't find my way home (electric version)", "Acoustic Jam", "Time Wnds" en "Sleeping in the ground". Op kant 2 dan 4 fantastische jams van deze Supergroup: "Very Long & Good Jam", "Slow Jam", "Change of address Jam" en "Slow Jam # 2"

Ik mis dan alleen nog hun live versie van de Stones klassieker "Under my Thumb" maar die staat op het Bootleg Gothenburg 1969 (3.6.69)

Can't Find my way Home (electric version), Sleeping in the Ground en Under my Thumb (beide Live in Hyde Park), staan ook op de 4CD box "The Finer Things" van Steve Winwood. Dit was het laatst optreden van Blind Faith op dezelfde dag dat de Stones hun befaamde Hyde Park Concert gaven met Mick Taylor op gitaar en vlak na de dood van Brian Jones.

klopt inderdaad....had ik vergeten

De laatste dagen beleef ik een hernieuwde kennismaking met dit album. Had to Cry Today vind ik ronduit prachtig maar ondanks het kazige hammondorgeltje is Do What You Like absoluut mijn favoriet!

Ik ben zelf in het bezit van een 'vliegtuig' zoals op de hoes staat vermeld. De mijne heeft echter een scherpe voorkant omdat het eigenlijk een gestyleerde amerikaanse adelaar is. Deze is afkomstig van een Chevrolet Bel Air, zoals die in de jaren vijftig van de vorige eeuw nog in Nederland rondreden.Vanwege de risico's bij aanrijdingen werden deze ornamenten op een gegeven moment verboden.

De bedoeling van het meisje met dit stalen object in relatie tot het album ontgaat mij echter.

Ik heb ook een nummer 7&8 op mijn versie!

Welke zijn die nummers dan? In Amerika mocht deze hoes niet en is deze plaat met de foto van de band uitgebracht. De foto die op de achterkant van deze CD staat.

Zie post van Oldfart hier beneden over uptight asses!

Nummer zeven is instrumentaal en in nummer acht wordt weer wat gezongen maar mijn VistaMediaPlayer herkent niet wat het is! Ik weet het ook niet.

Heb ik toch op 27 juli al gemailed.

"Exchange And Mart" en "Spending all my days"

Gelukkig hebben wij een eigen levende MuMe muziek encyclopedie

Yep, inderdaad heb je dat al geschreven!

Ik was echter zo verrast dat ik vergat even de berichten door te scrollen, sorry.

Net als Sheplays was de 'diepere' betekenis achter de foto van het jonge meisje met het motorkap ornament voor mij een raadsel, tot vannacht:

Volgens Wikipedia:

Album cover controversy:

The release of the album provoked controversy because the cover featured a topless pubescent girl, holding in her hands a hood ornament from a 1957 Oldsmobile, which some perceived as phallic. The U.S. record company issued it with an alternate cover which showed a photograph of the band on the front.

The cover art was created by photographer Bob Seidemann, a personal friend and former flatmate of Clapton's who is primarily known for his photos of Janis Joplin and the Grateful Dead.

In the mid-1990s, in an advertising circular intended to help sell lithographic reprints of the famous album cover, he explained his thinking behind the image[1].

I could not get my hands on the image until out of the mist a concept began to emerge. To symbolize the achievement of human creativity and its expression through technology a space ship was the material object. To carry this new spore into the universe, innocence would be the ideal bearer, a young girl, a girl as young as Shakespeare's Juliet. The space ship would be the fruit of the tree of knowledge and the girl, the fruit of the tree of life.

The space ship could be made by Mick Milligan, a jeweler at the Royal College of Art.
The girl was another matter. If she were too old it would be cheesecake, too young and it would be nothing. The beginning of the transition from girl to woman, that is what I was after. That temporal point, that singular flare of radiant innocence. Where is that girl?

Seidemann wrote that he approached a girl reported to be 14 years old on the London Tube about modeling for the cover, and eventually met with her parents, but that she proved too old for the effect he wanted. Instead, the model he used was her younger sister, who was reported to be 11 years old. Her modeling fee, according to Seidemann, was "a young horse" purchased for her by band manager Robert Stigwood.

Bizarre rumors both fueled and were fueled by the controversy, including that the girl was Baker's illegitimate daughter or was a groupie kept as a slave by the band.

The image, titled "Blind Faith" by Seidemann, became the inspiration for the name of the band itself, which had been unnamed when the artwork was commissioned.

According to Seidemann, "It was Eric who elected to not print the name of the band on the cover. This had never been done before. The name was printed on the wrapper, when the wrapper came off, so did the type." (In actuality, it had been done before, including on Traffic's self-titled 1968 album and the 1965 album Rubber Soul by The Beatles).

Nou, dat weten we dan ook weer..........

Heb mijn stem na enige weken aarzelen toch maar verhoogd naar een 5.
Een plaat die ik al 38 jaar ( jeemienee zo lang al) draai, en nog steeds, op de juiste momenten, boeit; verdient dat.
Ik ben het album weer meer gaan draaien, nadat ik op YouTube een paar stukken tegen kwam van het Hyde park optreden.

Is het bekend of dit meisje nog leeft en wat ze nu bijna 40 jaar later van deze foto vindt. Ze moet nu dus rond de 50 zijn.

Blind Faith moet maar weer eens een nieuwe plaat maken, vindt ik en dan moeten ze deze mevrouw weer zo op de cover zetten.

Ik heb een tijdje geleden - als ik me niet vergis was het in de Uncut- een bericht en interview met deze vrouw gelezen. Moet kijken of ik deze nog heb. Deze vrouw leeft dus en ze staat achter dit cover

Sterke plaat.
Jammer dat See of Joy niet op kant 1 stond, dan konden we kant 2
overslaan.

Mischien is "Do What You Like" een beetje oudewets maar verder is er niets mis mee.

Sorry, maar dit nummer is totaal overbodig.
Het staat er alleen op zodat Ginger Baker ook wat royalties kreeg.

De cover van Well Allright van Santana is ook wel te pruimen, net als She's Not There, wat dan weer oorspronkelijk van de Zombies was.

Volgens mij is het gewoon Robert Plant die op de cover van deze hoes staat, zonder topje.

Tijdloos mooi album met niets dan hoogtepunten. Wat is die jongen van Winwood toch een kei... Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith, solo... Een absolute must, deze klassieker!

****1/2

En deze platen niet vergeten, absolute aanrader! FANIA ALL STARS - Delicate and jump (feat. Steve Winwood) (1976), McDonald Giles (feat. Steve Winwood) (1970), The London Howlin` Wolf sessions (feat.: Bill Wyman, Charlie Watts, Steve Winwood & Eric Clapton) (1971), STOMU YAMASHTA, STEVIE WINWOOD, MICHAEL SHRIEVE, Go...live from Paris (2 LP`s) (1975)

, zou je kunnen doen veronderstellen dat het een Blind Faith song is, maar de versie van Blind Faith is natuurlijk ook precies dat; een cover.
Het origineel is van Buddy Holly.

nou ja die drum solo van 10 minuten zit ik niet op te wachten ....
voor de rest lekker album hoor ... heb dit album (ook) nog als 'superstarshine' LP ...