Franco Battiato - La Voce del Padrone (1981)

En bij dit album aangekomen kan ik enkel concluderen dat we hier te maken hebben met een meester componist. Op vrijwel elk nummer tref je een gelaagde complexiteit die bijzonder verfijnd in elkaar steekt.

Gevoel voor detail, daar hou ik van.

Battiato heeft samen met Alice in 1984 het beste Eurosongnummer ooit gebracht: I Treni di Tozeur.
Ik wist tot voor kort echter niet dat de beste man in de jaren 80 een aantal hoog gewaardeerde
synthpop albums heeft uitgebracht. Dit Voce del Padrone is het bekendste en het is begrijpelijk waarom: aanstekelijke melodieën, prachtige beeldspraak in Italiaans met nu en dan een flard Engels. Zijn liefde voor operakoren blijkt ook hier, net zoals in Treni.
Op MuMe helaas nog wat onbekend.

Hartgrondig mee eens. Beter zijn ze nooit gemaakt in al die jaren ESF. En het heeft niet eens gewonnen! De Herreys uit Zweden waren populairder. Wie herinnert zich niet de Eurovisie-klassieker Diggi-loo-diggi-ley? Treni kwam slechts tot een gedeelde vijfde plaats.

Niettemin werd het nummer in vele Europese landen een grote hit, en dat zegt op zichzelf al iets over de indruk die het ietwat operateske nummer overal maakte. Zangeres Alice ben ik al vrij snel na die Eurovisie-hit (ook in Nederland goed voor een top-20 notering) een beetje gaan volgen. Die heeft enkele prachtige platen gemaakt, waaronder het album 'Alice sings Battiato'. Dat laatste geeft al aan dat Battiato de eigenlijk ster van het duo is, in elk geval de componist van veel prachtigs.

Ik ken geen individuele albums van hem. Die zijn nog wel verkrijgbaar, maar vrij prijzig als Italiaanse import, en bovendien duren ze zelden langer dan een half uur. Wel heb ik deze driedubbel-CD, die - voorzover ik kan beoordelen - een goed overzicht geeft van 's mans carrière vanaf 1979. Want in de jaren zeventig maakte de jonge Battiato een aantal vrij experimentele psychedelische platen, die overigens best het beluisteren waard zijn. Maar het zijn vooral zijn pop-albums die getuigen van een groot artiest: prachtige, afgewogen composities met dito arrangementen, die een lust zijn voor het oor. En altijd met een vleugje Italiaanse zwierigheid en klassieke en operateske invloeden. Aanrader voor iedereen die 'pop' geen vies woord vindt.

Het genre wordt hier gelabeld als 'electronic'. Ja, de synthesizer speelt een hoofdrol in Battiato's muziek, maar eerlijk gezegd kan ik het met die indeling niet eens zijn. Dit is pop in zijn puurste en beste vorm.

I Treni di Tozeur is absoluut het mooiste Songfestivalnummer ooit en staat zelfs in mijn top 100 favoriete nummers.
Ik ken wel wat meer van Franco Battiato, maar toch hangt er altijd wel een spruitjeslucht omheen wat mij betreft (misschien in het Italiaans een salami-geurtje?). Ik weet niet zo goed wat het is. Zijn uitstraling? Toch de nummers? Want zodra Alice in beeld komt denk ik daar gelijk anders over.

En toch val ik er wel voor. Typische jaren '80 pop maar dan uit Italië en wat minder zwijmel-geneuzel zoals ik vaak hoor uit dat land.

La Voce del Padrone is een uitstekende popplaat met in Gli Uccelli een nummer dat zich kan meten met die Songfestival-evergreen.

Ondertussen betaal je een aardig hoge prijs voor dit album, die ga je niet snel meer in de tweedehands bakken aantreffen.

Dit is de eerste lp die ik van hem kocht bij zijn release in 1981. Sedertdien is er nog veel werk van hem gevolgd hier ten huize. Vandaag, bij zijn overlijden, weet ik niet goed wat eerst op te zetten. In de auto was het alvast zijn 3-dubbele best-of. Wellicht leg ik ook nog deze hier, La Voce... , op, waarmee zijn succestrein toch is vertrokken indertijd. Voor mij is vandaag een groot Italiaans songsschrijver gegaan. Het hielp inderdaad als je zijn mooie italiaans kon begrijpen bij zijn muziek, maar hij was daarnaast ook niet vies van frans en (creools) engels.

Een mooi eerbetoon en een prachtig overzicht van zijn werk is Torneremo Ancora (2019), vind ik. Die staat bij mij vandaag op. En hard. Brok in de keel...

Inderdaad, een mooie plaat met het Royal Philharmonic Concert Orchestra, die ik blijkbaar helemaal gemist heb. Dit zou zijn laatste publiek optreden geweest zijn en nu is hij, na 'een slepende ziekte, op zijn geboorteplaats in Sicilië overleden, oud 76 jaar...
Klinkt mooi ingetogen, het wordt deze vanavond...

Vandaag de lp weer uit de kast getrokken en wat blijft het toch een heerlijk album. Halfje erbij.

Aanstekelijke popmuziek. De arrangementen zijn inderdaad goed uitgewerkt. Ik hoor echter niet wat hier zo bijzonder aan is.

Dit was mijn eerste kennismaking met Battiato. Prachtig album. Bandiera Bianca is mijn favoriet.