Lene Lovich - Flex (1979)

Een alleszins verdienstelijk album van Lene Lovich.

Sterker, ik vind deze cd zwaar ondergewaardeerd, en die situatie was er eigenlijk al vanaf het begin. Want potten, met betrekking tot verkoopcijfers, heeft Lene Lovich nooit kunnen breken.

Haar eerste LP, Stateless werd nog een redelijk succes vanwege de hit Lucky number. Ondanks het prima The Bird song (belandde overigens ook in de Top 40) waren we met z'n allen blijkbaar niet zo geïnteresseerd in het album Flex.

Haar sterke donkere vocalen met een licht accent (ze was tot haar 13e Servische), zoals op het eveneens prachtige What will I do without you, dragen de enigszins nerveuze newwave klanken tot grote hoogte. Waarbij tevens een smaakvolle sfeer wordt neergezet, die aan de ene kant als vrolijk, uitgelaten mag worden bestempeld, aan de andere kant soms ook somber en bedachtzaam.

Maar de nummers zijn altijd boeiend, verzorgd, en leveren in hoge mate een interessante spanning, af en toe gelardeerd met wat gilletjes van de neurotische Lovich.
Verder overigens volstrekt onschuldig.

Lene Lovich had beter verdiend. Uiteindelijk heeft ze in haar hele loopbaan slechts zes albums gemaakt, de ene plaat waar ze aan heeft samengewerkt met Herman Brood nog even daargelaten. Maar als je nog eens iets leuks en wat anders zoekt, Flex is aan te bevelen.

Grijsgedraaid album. Gelukkig hem ik het ook op cd nu. Zou komende maand naar concert in Arnhem. Erg op verheugd maar gaat helaas niet door. Topnummers op dit album zijn Bird Song, What Will I Do Without You en Angels. Sterke vrouw. Zij zingt "You Can't Kill Me With An Atomb Bomb" en word erg vrolijk van Wonderful One. Goed fijn album. Later veranderde haar stijl zoals op No Man's Land, maar ook dat bleek prima bij haar te passen.

Je kunt bijna alle muziek online streamen of kopen, maar niets is zo leuk als platenbakken doorspeuren op zoek naar albums van je lijstje. Zo kwam ik vorige week in Rotterdam dan eindelijk dit Flex tegen.

Een natte, grijze herfst 1979 herinner ik me, een week in een bungalow van Sporthuis Centrum. In die dagen betrad mijn favoriete nummer van de excentrieke dame de hitlijsten kwam, ik vond Bird Song nog beter dan haar vorige hit Lucky Number. In de jaren '90 kocht ik het singletje tweedehands. Hierop is ze in grotesk zwart gekleed, op de hoes van de elpee echter in een witte (trouw?)jurk met sluier.
BIrd Song was in Nederland in november '79 #30 in de Top 40, in de Nationale Hitparade dezelfde plek halend. Album Flex miste echter de albumlijst, vandaar dat ik 'm tot dusver niet tegenkwam. Met haar kopstem (schit-te-rend) en het kozakkenkoor nog altijd een aparte vogel in de muziekbijt.

Bovendien blijkt dit een gevarieerd en sterk album, passend bij stemmig herfstweer. Op het moment dat ik dit typ is het echter zonnig en aangenaam, toch landt de vogel enorm goed.
Hoogtepunten te over: What Will I Do Without You? met weer zo'n koor (in het VK #58 in april 1980), Angels flopte als single, ook in haar eigen land maar hoe heerlijk, The Night klinkt met zijn digitale xylofoon als het intro van jaren '90 drum 'n' bass, wederom veel sfeer en in You Can't Kill Me klinkt reggae met sferische toetsen, waarmee ik me een festival met daarbij ook The Police en Fischer-Z voorstel. Kant 1 telt dus alleen maar pareltjes.
Wordt het kant 2 minder? Absoluut niet, al mist een kraker als Bird Song. Ook op het iets luchtiger Egghead weer die gekke kopstem, Wonderful One is een sterk popliedje, Op Monkey Talk klinkt een pompend ritme geheel in newwavesfeer, reggae in Joan en een sferisch koor in het afsluitende Freeze.
Op streaming bovendien enkele bonussen, te beginnen met de bescheiden Britse hit New Toy, #53 in januari 1981, waarna enkele synthpopnummers volgen. Ze komen van de cd-versie (1993), wederom uitgebracht door het roemruchte Stiff-label. Alleen al leuk om op vinyl te hebben met dat label in het midden!

En het mag dan augustus zijn, zojuist ontdekte ik dat ze in 1976 debuteerde met kerstsingle I Saw Mommy Kissing Santa Claus en die moest ik natuurlijk horen; op JijBuis te vinden. Een geluid dat ver staat van de latere gekte van deze Britse, die de eerste 12 jaar van haar leven in Detroit woonde als kind van Servische ouders. Ah, vandaar al die kozakkenkoortjes in haar muziek!

Wat een aangename verrassing RonaldjK dat je dit onvolprezen album weer onder de aandacht brengt!

Ik leerde Lene Lovich kennen door haar debuutalbum Stateless in 1978, ook ik vond de single Lucky Number het minste nummer van dat album. Maar haar sfeer, de muziek, de stem en de composities namen mij direct voor haar in.

Het debuutalbum heeft heel wat uurtjes airplay genoten in huize Roxy6, en toen Flex uit kwam was ik niet minder enthousiast, haar vogelachtige gilletjes in combi met de Kozakken waren -en zijn- hoogst origineel. (zoals in Birds en Angels.

Er stond ook altijd zo'n intrigerende kale man met zonnebril achter haar bij de optredens. Later trad het illustere tweetal toe tot de cast rondom Herman Brood waar ook de toen al doorgebroken Nina Hagen in figureerde. Ik vond dat wel een wonderlijke combinatie en niet per se interessant want met Brood had ik niet zoveel.

Het derde album No Man's Land heb ik destijds ook nog op vinyl aangeschaft maar dat was minder dan het voorgaande duo.

In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik een aantal jaren geleden veel van mijn vinylcollectie van de hand gedaan, waarvan ik van een aantal uitgave nog nagelbijtende spijt heb.... waaronder dus deze albums.

Kleine pleister op deze muzikale wond vormde de dubbelcd die ik later trof: THE STIFF YEARS volume 1 en volume 2 waarop de eerste drie albums staan in goede kwaliteit.

Later zag ik dat onze Amerikaanse nachtegaal nog twee albums heeft uitgebracht, die ik -nog- niet ken.
Haar vanmiddag direct weer even op de I-pod opgezocht en het was een fijne hernieuwde kennismaking.
Heerlijke - soms wat mysterieuze- songs met leuke muzikale vondsten en soms bizarre teksten.
Lene die de boventoon voert met haar aparte en opvallende stem. Soms ervaar ik daarin vage gelijkenissen met Sparks songs.

wat dit album verder Inhoudelijk betreft sluit ik mij aan bij de -als altijd uitmuntende en goed onderbouwde- recensie van RonaldjK!

Ik had ooit (nu niet meer) een 7"-inchsingle (weet niet meer welk nummer) en was erg onder de indruk. Om wat voor reden dan ook, was het daarblij gebleven. Maar ben nu hernieuwd benieuwd, door de goede recencies hieronder.

Inderdaad: leuk dat ik door berichten op MusicMeter weer eens word aangezet tot herbeluistering van muziek die ik fysiek in huis heb.

Mij verging het enigszins vergelijkbaar: ik kocht eerst de twee hitsingles (de derde, Bird song, lijkt me te zijn ontgaan, al herken ik het wel als ik het nu terughoor). Daarbij vielen me niet alleen de A-kantjes, maar ook de B-kantjes op: Lucky number was gekoppeld al het al even geweldige home, en achterop Say when prijkte One lonely heart, dat helaas niet op het debuutalbum stond.

Dat laatste ontdekte ik pas toen ik pakweg een jaar later dat album kocht uit de uitverkoopbakken van V&D: de prijssticker van vijf Hollandse florijnen zit er nog steeds op; waarschijnlijk niet te verwijderen zonder de hoes verder te beschadigen, dus daar begin ik maar niet aan. Ik heb zulke prijsstickertjes liever niet, maar aan de andere kant herinneren ze je eraan waar (en soms wanneer) en voor hoeveel geld je een specifiek album hebt gekocht, en dat vind ik ook wel weer aardig.

Maar over de muziek: ik vond die twee singles, en later het hele album, op een prettige manier afwijken van wat ik op dat moment aan top-40 muziek gewend was. Vocaal, want de ietwat jodelende stem van Lene - die me inderdaad af en toe aan Sparks doet denken - is een ear-catcher tot en met, maar ook instrumentaal steekt dit album heel bijzonder in elkaar. Vooral het aparte gitaarwerk van Lene's kompaan Les Chappell - ik meen dat ze destijds een koppel vormden - is de perfecte aanvulling van haar vocale capriolen. Apart, maar toch hitgevoelig. Hitgevoelig, maar toch apart.

Ik vond het album zo goed dat ik het later zelfs nog op CD heb aangeschaft (een Amerikaanse reissue uit 1990 van Rhino, met enkele bonustracks, waaronder gelukkig ook One lonely heart). Maar gek genoeg heb ik me later nooit meer in haar muziek verdiept, en ik begrijp dat ik op zijn minst met dit tweede album toch wat gemist heb. Toch maar eens beluisteren op de streamingdiensten...

Ik kende Lene Lovich lange tijd alleen maar van Lucky Number, wat ik wel aardig vind maar ook weer niet heel opzienbarend. De laatste tijd wat meer van haar gehoord en dat bevalt beter. Van dit album vind ik de opener Bird Song heel erg sterk. Doet me in de verte ook wel denken aan het werk waar Nina Hagen tot dan toe mee op de proppen was gekomen. Ook opvallend is de northern soul cover van Franki Valli's The Night. Het origineel vind ik echt fantastisch, maar ook in een new wave-jasje kan het er ook heel goed mee door.

Ben toevallig op dit album gestuit nadat ik gisteren via een Facebookgroep weer even aan Lucky Number herinnerd werd.
Goed album hoor, zo bij de eerste luisterbeurt, nu al de tweede overigens.

Youtube is toch wel een prachtig medium om dit soort dingen gewoon lekker op te zoeken.