The Kids - Naughty Kids (1978)

Rock over belgium blijft een geweldig nummer.

Dit is hun 2e album

Deze opvolger verscheen acht maanden na het titelloze debuut van The Kids in hetzelfde 1978. Dat was tevens mijn vorige halte in mijn reis door new wave.

Blijkens de hoesfoto is de groep uitgebreid met een vierde musketier. Punk was nog gevaarlijk en wild en de Antwerpenaren zullen door autoriteiten en pers met het nodige wantrouwen zijn bekeken. Dat heeft als voordeel dat je opvalt. Dat de groep spoedig een naam werd die menigeen kende, blijkt uit de site Punk in Belgium. Naughty Kids verscheen bij Fontana, een sublabel van Philips.
Opschudding heeft dit zeker veroorzaakt. Meteen bij opener Jesus Christ (Didn't Exist) weet je dat de toen nog dominante Rooms-Katholieke Kerk minimaal de wenkbrauwen zal hebben gefronst, al zal iedere historicus de stelling naar het rijk der fabelen verwijzen. En evenmin zullen die lieve koning Boudewijn en koningin Fabiola pogo'end op de tonen van No Monarchy door hun paleis hebben gerend.

Opvallend is dat de productie een stuk steviger is ten opzichte van het debuut: dit komt harder uit de boxen denderen. Producer is wederom Leo Caerts, met op zijn CV tevens Will Tura en Imca Marina. Als op het debuut klinkt klassieke rock 'n' roll in meest intense versie en soms gaat frontman Ludo Mariman verder. We Are Prisoners bijvoorbeeld kent heftiger gitaarwerk, net als mijn favoriet Razor Blade for Sale. Sex Queen is alleen al om de uitspraak ("quèhn") grappig en de groep scheurt hier op Ramonesiaanse wijze. Een enkele keer is het melodieuzer zoals in Radio Radio of Through the Night en in Dead Industry klinkt een riff á la The Kinks.

Aangename oerpunk van een groep die nog altijd actief is, zij het met Ludo Mariman als enig overgebleven oerlid. Mijn reis door new wave vervolgt in 1979 bij het debuut van de Amerikaanse The B-52's.

PS - Onlangs las ik over Raymond Van Het Groenewoud, die verhaalde hoe moeilijk het in de jaren '70 was om de gitaren te laten scheuren in het bijzijn van Belgische studiotechnici, die gericht waren op een "beschaafder" geluid. Wat dat betreft heeft wellicht het succes van Plastic Bertrand geholpen, want bij The Kids lukte dat inmiddels wel. Alleen daarom al zijn The Kids belangrijk voor de ontwikkeling van Belpop geweest.