Future Islands - People Who Aren't There Anymore (2024)

Aangekondigd met nieuwe single The Tower, instant

Die conciërge heeft het nog steeds in zich. Lekker nummer, The Tower. Ook blij dat Peach er op staat. Een van hun mooiste nummers van alweer twee jaar geleden.

Lekker nummertje hoor

Eén voor één leuke vooruitgebrachte nummers, dit kan niet meer fout gaan.

Zin an!!! Titmeister en Arno, letten jullie wel een beetje op?

Staat al op mijn radar

Op mijn lijstje alweer de 10e interessante release van 26-01 a.s. Gaat een drukke luisterdag worden!

Yeeeezz. 26 januari wordt een feestdag, nieuwe albums van Future Islands, Irène Drésel, The Smile en Chibi Ichigo.

Eerste luisterbeurt achter de rug. Indruk: er is wel heel erg op veilig gespeeld en veel nummers lijken nogal op elkaar. Natuurlijk is Future Islands erg goed in wat ze doen, maar zonder verrassingen vind ik het toch wel een heel lange zit. Aan de andere kant is het ook wel een fijne, luchtige tegenhanger van het 'moeilijke' The Smile-album dat ook vandaag is verschenen.

Herkenbare sound, geen verrassingen. Een paar fijne uptemponummers, een paar langzame nummers die minder boeien. Geen straf om naar te luisteren, maar ook geen topper.

Ik ga wel redelijk mee met bovenstaande commentaren, al vind ik de eerste 5 nummers wel sterk (met name The Tower en Give Me the Ghost Back). Daarna kakt het redelijk in, ik mis een beetje een schop onder de kont in de vorm van een Fall from Grace of Walking Through That Door. Vanwege het sterke begin zet ik toch in op 3,5*

Future Islands is voor mij als snoepgoed. Licht verteerbaar en de eersten zijn de lekkersten, maar eigenlijk ben je daarna alweer snel verzadigd. Toch eet je nog even door.

Ook voor mij is People Who Aren't There Anymore als album een lange zit, maar enkele afzonderlijke tracks zijn heerlijk. Opener King of Sweden bijvoorbeeld, in iets mindere mate Say Goodbye en vooral Give Me the Ghost Back en het enige langzamere nummer dat me pakt, The Sickness, dat met zijn lange gitaarlijnen me terugbrengt naar de Berlijntrilogie van David Bowie. Als de basgitaar een enkele maal in hogere regionen komt, is er de aangename associatie met New Order.

En verder mis ik spanning, afwisseling en avontuur. Lekkere snoepjes, dát wel, die ieder afzonderlijk goed smaken. Als album teveel van hetzelfde, als een verzameling newwavesynthesizersingles.

Wat grappig, in mijn beleving is deze plaat juist net wat onderscheidender dan de vorige paar (al is de verrassingsverwachting voor deze band natuurlijk sowieso wel behoorlijk laag). Zou niet weten waar hem dat precies in zit, ogenschijnlijk niet in de nummers an sich, die lijken toch voor de zoveelste keer de vertrouwde formule braaf te volgen, maar er zit denk ik ditmaal iets in de productie wat me doet opveren. Het klinkt allemaal echt als een klok, meer dan ooit. En allicht zal meespelen dat ik ze onlangs eindelijk eens live heb gezien, waarbij uiteraard veel nummers van deze plaat voorbijkwamen. Ook heb ik het gevoel dat Samuel zijn stem afwisselender gebruikt dan voorheen, net wat meer registers ervan laat horen, met teksten die ook iets directer zijn en daardoor (mij althans) dieper weten te raken. Hoe het ook zij, ik blijf dit maar opzetten. Mooie hoes ook bovendien.

Samuel T. Herring documenteert op As Long as You Are zijn jeugdherinneringen, maar heeft dan nog niet het besef dat zijn ruimdenkende blik een indrukwekkend vervolg krijgt. Op People Who Aren’t There Anymore neemt hij zelfs van zijn meest kostbare bezittingen afscheid, een partner die concludeert dat een onoverbrugbare liefdesverbintenis geen bestaansrecht heeft. Maar de plaat is net zo eenvoudig naar het reorganiseren van vriendschappen, het pandemie isolement en het wegvallen van dierbare naasten in het sterfelijke Iris en Peach te herleiden. Het uptempo opbeurende Give Me the Ghost Back, het verdriet van miljoenen als die optimistische spirit slechts een leef omhulsel bewoont. Gelukkig houdt Future Islands wel dat kenmerkende synthpop enthousiasme vast, al is het net weer wat serieuzer, volwassener zelfs.

Bij King of Sweden staat de kracht maar ook de keerzijde van de liefde centraal, geluk en verlies. Tijdens het gelukzalige schrijfproces komt er abrupt een einde aan de relatie van Samuel T. Herring en de Zweedse Julia Ragnarsson. Mooi hoe dit proces in de diepte van zijn stem hoorbaar is. Het is juist die melancholische tragiek waarmee Future Islands zich nog sterker met de jaren tachtig identificeert. Samuel T. Herring heeft een keurige deftige correctheid in zijn stem waardoor hij nog meer naar gentlemen als Bryan Ferry (Roxy Music) en Iva Davies (Icehouse) neigt. Romantici die het tevens bij de vrouwen goed doen, deze betoveren, maar die wel de binding met de serieuze muziekliefhebber houden.

Opeens krijgt die beweeglijke vrolijkheid een andere betekenis. Samuel T. Herring heeft het voorrecht om live die demonen van zich af te dansen, dansen om te vergeten, dansen om te overleven, en eigenlijk moeten we hier allemaal meer gebruik van maken. De stukgelopen langeafstandsrelatie van een langeafstandssprinter die net voor de finish ingehaald wordt. Ook hier is de tekstuele bezieling en de lichamelijke overdracht volledig in evenwicht. Daar draait het dan ook om, muziek als communicatiemiddel, verbaal en non-verbaal. Message In A Bottle boodschappen met het onoverbrugbare tijdsverschil waarbij de een ontwaakt als de ander gaat slapen. Een onmogelijk liefdesverhaal met een trieste afloop. We zijn allemaal slechts kleine Future Islands in een grote oceaan. Individuen die hunkeren naar gebondenheid en vastigheid. The Fight; vasthouden en strijdend verliezen.

Het is de uitschreeuwende Corner of My Eye soul, het herkenbare verdriet wat zoveel empathie oproept. Je raakt de grip op het leven kwijt, het overzicht vervaagt. Het is de donkere blues, verpakt in hitgevoelige new wave discodeuntjes. Niet vreemd dus dat er tussen de live uitvoering van King of Sweden bij Stephen Colbert in 2022 en de People Who Aren’t There Anymore release twee jaar verschil zit. Het is allemaal zo persoonlijk, zo intiem, tegen het introverte aan. Waarschijnlijk twijfelt Samuel T. Herring voor langere tijd om zich zo bloot op te stellen. Een gedurfde koerswijziging, al is het voor mij net te sentimenteel, daar verandert de New Order schaduw in het afsluitende The Garden Wheel niks aan.

Future Islands - People Who Aren't There Anymore | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Future Islands maakt al 16 jaar EP's en albums, maar ik had er nog nooit van gehoord. En wat moet een gepensioneerde oude man ook met die muziek? Maar de muziek doet me erg denken aan de jaren '80. Bij het beluisteren komen allerlei bands uit de jaren 80 in mijn hoofd voorbij. En ook het label waarop het album is uitgebracht, 4AD doet me met veel plezier en heimwee terugdenken aan die tijd in Groningen.

Future Islands is een Amerikaanse indieband, bekend om hun unieke synthpop-geluid en de expressieve zang van frontman Samuel T. Herring. Hun nieuwste album, "People Who Aren’t There Anymore" uit 2024, is een boeiende verzameling van nummers die zowel melancholisch als hoopvol zijn. Hier volgt een uitgebreide review van dit album, nummer voor nummer.

De openingstrack, "King of Sweden," zet meteen de toon met een aangenaam ritme dat strak wordt aangehouden door de band. Het refrein is pakkend en nodigt uit om mee te zingen, waardoor het een perfecte introductie vormt tot het album. Deze track straalt een energie uit die zowel opzwepend als uitnodigend is.

"The Tower" volgt en hoewel het ritme even strak blijft, mist het de aanstekelijkheid van zijn voorganger enigszins. Desondanks weet de track te boeien door zijn complexe opbouw en subtiele nuances. Het is een nummer dat bij herhaalde beluistering meer van zijn geheimen prijsgeeft. Met "Deep in the Night" schakelt de band over naar een ingetogen geluid. Deze track, fraai en gevoelig, laat een andere kant van Future Islands zien. Het nummer ademt een nachtelijke sfeer uit die zowel mysterieus als rustgevend is, een perfecte soundtrack voor reflectieve momenten.

"Say Goodbye" slaat misschien iets minder aan bij mij persoonlijk, maar het is allesbehalve een slechte track. Het biedt een solide intermezzo en blijft consistent in kwaliteit met de rest van het album. "Give Me the Ghost Back" is een nummer dat opvalt door zijn levendige karakter. De track heeft een opgewekt tempo en een meeslepende melodie, waardoor het een van de hoogtepunten van het album is. De energie spat er vanaf en nodigt uit tot herhaalde beluistering.

Dan is er "Corner of My Eye," een ballad die zacht en teder aanvoelt. De kwetsbaarheid in de vocalen en de instrumentale eenvoud maken het een zeer aangenaam nummer. Het is een moment van rust en introspectie midden in het album. "The Thief" biedt een heerlijke melodie die je gemakkelijk bijblijft. Het is een nummer dat zich vastzet in je geheugen met zijn melodische inventiviteit en pakkende refrein. Echt een juweeltje op dit album.

"Iris" is opnieuw een ingetogen track, waarin de band hun gevoelige kant toont. De subtiele nuances en de emotionele diepgang maken het tot een prachtig nummer dat diepe indruk maakt. "The Fight" volgt in dezelfde ingetogen sfeer en biedt nog een fraai nummer. De rustige instrumentatie en de oprechte vocalen creëren een intense luisterervaring die lang blijft hangen.

"Peach" brengt het tempo weer omhoog met een levendige beat. Het nummer biedt een welkome afwisseling en houdt de luisteraar geboeid door zijn sprankelende energie en opgewekte toon. Met "The Sickness" weet de band veel emotie over te brengen. De track voelt intens en aangrijpend, en toont de kracht van Future Islands om diepe gevoelens te vertalen naar muziek.

Het album eindigt met "The Garden Wheel," een slotnummer dat helaas niet de climax biedt die het album verdient. Het is een degelijk nummer, maar mist de kracht en het vuur van enkele van de eerdere tracks.

Al met al is "People Who Aren’t There Anymore" een album dat indruk maakt door zijn veelzijdigheid en emotionele diepgang. Future Islands bewijst wederom hun muzikale meesterschap en hun vermogen om de luisteraar te raken met elke noot.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bonustrack Glimpse. Toppertje!

Zo hé! The Fight raakt me enorm. Prachtig . Mooiste song van deze band.