Neal Morse - The Restoration (2024)

Nergens echt verrassend, maar wat zou het. Heerlijke prog en nét ff beter dan Joseph pt. 1. Ik miste daar toch de voor Neal kenmerkende climax momenten, waarvan er hier weer een aantal zijn (ws. omdat deze het laatste deel van het verhaal vertegenwoordigd).
Freedom Road en Dawning of a new day zijn meesterlijk.

Nog geen half jaar na het eerste deel is daar "The Restoration - Joseph: Part 2".
Het klopt wel dat het nergens echt verrassend is (Neal is Neal). Maar toch, voor Neal Morse begrippen is het toch wel net ietsje anders dan anders.

Dat begint bijvoorbeeld bij het ontzettend aanstekelijke My Dream. Met meezinger "Let me tell you my dream, did it come from above? Can you tell me my dream? Show me what it's made of." Een heel korte rocker (2:40), maar helemaal compleet en zelfs met een toffe gitaarsolo. Ik vind het knap in z'n eenvoud en dit had vooraf als single uitgebracht kunnen worden.

Het nummer daaropvolgend, Dreamer In The Jailhouse, maakt gebruik van 'electronica' (geen idee eigenlijk hoe je dat noemt) wat onder de stevige gitaren is gemixt. Ik vermoed dat Gabe Klein daarvoor verantwoordelijk is. Ik zie hem bij de credits van het nummer staan als 'drums/keyboards'. Meer van dat graag! Verder is dit nummer heel tof gezongen door Ross Jennings en Jake Livgren, de schenker en de farao uit het bijbelverhaal.

Dan is er nog Everlasting, wat eigenlijk helemaal niet als een Neal Morse nummer klinkt, maar meer als een of ander latin feestje. Heel uitbundig. En toch weet hij er een keyboardsolo (Bill Hubauer) en gitaarsolo (Alan Morse) in te proppen. Gaaf nummer!

Verder zijn The Brothers Repent / Joseph Revealed en Dawning Of A New Day (God Uses Everything For Good) weer emotionele rollercoasters en misschien zelfs tranentrekkers (voor mij wel in ieder geval). Inderdaad meer in de normale Morse-stijl.

Als ik dan nog even Freedom Road noem, dan heb ik al mijn favorieten van het album genoemd.
Verder staat er verspreid over het album gewoon goeie muziek, zij het misschien wat fragmentarisch van aard (het blijft een musical he). Als ik iets negatiefs moet noemen: soms klinken verwijzingen naar deel 1 wat geforceerd.

Eerst dacht ik dat ik het niet leuk zou vinden wanneer Neal Morse niet zelf meer zou zingen op zijn albums, maar op zo'n album als deze (en ook bij NMB) vind ik het eigenlijk juist fijn om eens iemand anders te horen. Als je Neal's stem vergelijkt met twintig jaar geleden dan hoor je toch wel duidelijk verschil. En als je beschikking hebt over stemmen als Ross Jennings, Eric Gillette en Ted Leonard bijvoorbeeld, tja, waarom niet?

Ik heb het nu een paar keer beluisterd, en het luistert lekker weg.
Deze cd zal zeker nog meermaals door mijn oren gaan.

Mooi om het verhaal van Jozef op deze wijze verteld te horen.

Wat ik bij deel één schreef gaat ten dele ook voor The Restoration op. Typisch Neal Morse en dus weinig verrassend. Tegelijk zorgen de verschillende zangers en zangeressen er ook hier weer voor dat de formule die Morse graag hanteert interessant blijft. Everlasting heeft overigens wel een enorme ‘Let Me Entertain You’ Robbie Williams-vibe.

In bijna alle recensies die ik lees over dit album komt die er stukken beter uit als zijn voorganger Joseph: Part 1.Het heeft zoals altijd te maken met smaak maar mij pakken ze allebei niet,er staan wel een paar goede nummers op maar dit zijn toch de 2 cd's die bij mij tussen mijn grote Neal Morse collectie komen te staan en er niet vaak meer uit zullen worden gehaald.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Neal Morse is een componist en muzikant die ik enorm bewonder en sinds zijn jaren bij Spock’s Beard volg. De laatste jaren ben ik wat kritischer op zijn output omdat hij op sommige albums erg terugviel op trucs uit het verleden. Tegelijk zijn deze trucs wel stijlelementen die zijn muziek typisch ‘Neal’ maken.

Ook op The Restoration komt veelvuldig elementen van eerdere albums van hem terug en gaat hij met name terug naar de vroege Spock’s Beard-jaren (spoiler: op zijn nieuwe album komen die elementen ook sterk terug.) Tegelijk klinkt dit album toch fris, dankzij de inzet van alle gastmuzikanten en zangers die dit album rijk is. Ook wordt zijn overvloedige gebruik van sus4 naar majeur-resolutie op dit album enorm beperkt. The Restoration is geen topper in zijn sterke discografie, maar wel een uitstekend album geworden.

80/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

The Restoration is zonder meer alweer een goed album van de hand van de meester maar zo langzamerhand begint het wel een beetje veel te worden naar mijn mening.
Ik heb intussen een tiental studioalbums van Neal Morse (CD's) in bezit en daarnaast nog drie Morsefest boxen, The Great Adventour en nog een aantal albums van Spock's Beard en Transatlantic. De totale speelduur daarvan is ruim 30 uur! Daar houd ik het (voorlopig?) even bij denk ik. Gelukkig kon ik deze een tijdje van een vriend lenen om een eerste indruk te krijgen en die is zonder meer goed.