Damien Jurado - Passing the Giraffes (2023)

Huh? Weer een album van Damien Jurado en opeens weer beschikbaar op Spotify...

Kwantiteit voor kwaliteit zeg ik na een eerste luistebeurt.
Weet niet of dit uitgebrachte demo's zijn? Zo klinkt het. Zijn website spreekt van volwaardig album.

Die vorige klonk al nogal demo-esque, deze misschien nog wel een graadje meer. Echt superzonde, want de muziek is opnieuw prachtig, weelderig en bovendien binnen dat machtige oeuvre opnieuw behoorlijk onderscheidend. Waar Motorcycle Madness vooral door jazz en soul beïnvloed leek, hoor ik hier psychedelische countryklanken, beetje sunshine pop en westcoast. Prachtige vrouwenkoren komen regelmatig voorbij en Damien lijkt af en toe helemaal van het toneel verdwenen, terwijl dat toch niet stoort, het blijft overduidelijk zijn werk. Maar waarom moet het allemaal zo dof klinken? Ik maak me echt een beetje zorgen om deze man; het is alsof hij in een gefrustreerde bui al zijn kluizen met materiaal geopend heeft om er maar vanaf te zijn, ofzo. Zo direct krijgen we elke week een nieuw album vol prachtmateriaal dat klinkt alsof het wordt afgespeeld door een kapotte wekkerradio. Toch geef ik deze een halve puntje hoger dan MM, het kan zijn dat mijn bijgestelde verwachtingen een rol spelen maar ik kan iets meer genieten van de (al dan onbedoelde) curiositeit van dit project, het weet mij tot dusverre minder te storen en op momenten zelfs wel enigszins mee te slepen. Hopelijk zullen beide platen wat verder groeien en wie weet wat er allemaal nog meer mag komen. Ik zie er redelijk angstig naar uit.

Volgens mij is het 'probleem' dat hij tegenwoordig zijn albums zelf produceert, opneemt, mixt én op zijn eigen label uitbrengt?

Geen externe kwaliteitsselectie en -criteria meer dus, en hij kan ongelimiteerd alles uitbrengen wat hij wil. En doet dat blijkbaar ook. Overkill wat mij betreft.

Maar dat geldt dan toch voor zijn hele vorige rits platen, zeg maar sinds het verscheiden van Swift? En die klonken allemaal wél heel goed, soms zelfs meer dan uitstekend. Niet alleen in sobere singer-songwritermode, maar ook bij de terugkeer van wat vollere arrangementen op Reggae Film Star en Sometimes You Hurt. Dus waarom het nu opeens allemaal zo krakkemikkig klinkt blijft een mysterie.

Zal allicht van zijn mood afhangen? Ik vind deze eigenlijk best fraai en word net gegrepen door het "demogeluid". Genoeg variatie ook, al lijken somberheid en weemoed de boventoon te voeren.

Nu, dat de man sterke songs kan schrijven staat buiten kijf. Nu maar 'ns kijken of deze echt blijft hangen, dat mis ik toch bij zijn laatste resem platen.

Klopt, sindsdien brengt hij wat mij betreft ook veel te veel uit. Je krijgt geen kans om er naar uit te kijken of er is er al weer eentje.

Reggae Film Star is een plaat die bij mij echt is blijven hangen, al kan meespelen dat ik die ook op vinyl heb gekocht. Ga je het toch vanzelf vaker opzetten. Maar ik kan echt geen genoeg krijgen van de nummers en algehele sfeer van dat album, vind het een meesterwerkje. En voor de goede orde: ik kan ook enorm genieten van een krakerige lo fi-sound, heeft Damien in het verleden natuurlijk ook vaker mee gewerkt. Alleen vind ik het gewoon echt niet passen bij deze twee nieuwe platen, vanwege de enorme - en in potentie zo meeslepende - weidse arrangementen die nu zo zo overstuurd ingeblikt klinken. Misschien is het wel precies zo bedoeld, als een bevreemdend contrast, maar dan vind ik het een weinig geslaagd experiment en gewoon zonde; deze prachtklanken verdienen een betere behandeling.

Nou, dat valt toch ook wel weer mee? Afgezien van de platen van dit jaar, bracht hij er steeds één per jaar uit. Misschien naar moderne maatstaven behoorlijk frequent (een band als King Gizzard daargelaten, voor wie dat natuurlijk een comateus slakkentempo zou zijn) maar voor de artiesten uit de decennia waar Damien zich voornamelijk laat inspireren, uiterst gebruikelijk. Uiteraard, als hij vanaf nu elke twee weken een nieuwe plaat uitbrengt wordt het een geheel ander verhaal, maar een plaat per jaar lijkt me toch zeker geen 'overkill'.

Ik dacht dat Damien Jurado heel principieel van Spotify was verdwenen? Damien Jurado is Leaving Spotify: “I Simply Cannot Continue to Support or Align Myself” - American Songwriter - americansongwriter.com
Weet iemand wat hem de keuze heeft doen herzien?

Zijn platen tm 2018 hebben er bij mijn weten altijd op gestaan en staan er ook nog steeds.

Al zijn platen staan er (weer) op. Dat verbaast me nou juist zo.

The Monster Who Hated Pennsylvania, Reggae Film Star en Sometimes You Hurt the Ones You Hate niet. Hebben er ook nooit op gestaan.

Je hebt gelijk. Maar het verbaast me, gezien zijn eerdere aankondiging, alsnog dat er zoveel van hem wel op Spotify staat.

Warempel, en nu lijken deze twee malle platen alweer van spotify verdwenen. Wat gebeurt hier…?

Staan er nu weer op ("don't ask", zoals hij zelf zegt), inclusief nog wat nieuwer werk dan deze plaat. Blijft genieten, ook al is deze plaat minder dan Reggae Film Star en Sometimes You Hurt the Ones You Hate.