Damien Jurado - Passing the Giraffes (2023)

Die vorige klonk al nogal demo-esque, deze misschien nog wel een graadje meer. Echt superzonde, want de muziek is opnieuw prachtig, weelderig en bovendien binnen dat machtige oeuvre opnieuw behoorlijk onderscheidend. Waar Motorcycle Madness vooral door jazz en soul beïnvloed leek, hoor ik hier psychedelische countryklanken, beetje sunshine pop en westcoast. Prachtige vrouwenkoren komen regelmatig voorbij en Damien lijkt af en toe helemaal van het toneel verdwenen, terwijl dat toch niet stoort, het blijft overduidelijk zijn werk. Maar waarom moet het allemaal zo dof klinken? Ik maak me echt een beetje zorgen om deze man; het is alsof hij in een gefrustreerde bui al zijn kluizen met materiaal geopend heeft om er maar vanaf te zijn, ofzo. Zo direct krijgen we elke week een nieuw album vol prachtmateriaal dat klinkt alsof het wordt afgespeeld door een kapotte wekkerradio. Toch geef ik deze een halve puntje hoger dan MM, het kan zijn dat mijn bijgestelde verwachtingen een rol spelen maar ik kan iets meer genieten van de (al dan onbedoelde) curiositeit van dit project, het weet mij tot dusverre minder te storen en op momenten zelfs wel enigszins mee te slepen. Hopelijk zullen beide platen wat verder groeien en wie weet wat er allemaal nog meer mag komen. Ik zie er redelijk angstig naar uit.