Muriel Grossmann - Devotion (2023)

Het eerste nummer is alvast vrijgegeven: Calm

Wow. Die eerste song. 20 minuten funky jazzrock. Dit is wel even wat anders dan haar voorgaande platen. Voorlopig swingt het de pan uit.

Wat een waanzinnig gave plaat, waar Muriel en co. de grenzen verleggen naar jazzrock, funk en blues. Het orgel giert en ook voor de gitaar veel ruimte (ook slide-gitaar). Muriel zelf horen we op de alto, sopraan en tenor saxofoon, alsmede contrabas en toetsen en wat percussie.

Gitarist Radomir Milojkovic en drummer Uros Stamenkovic zijn samen nog aanwezig, maar bassiste Gina Schwarz is afwezig en organist Llorenç Barceló is hier vervangen door Abel Boquera. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik vind de huidige organist wat funkier en zijn solo's roepen wel herinneringen op aan de vroege jaren zeventig toen de Hammond bijna een verplicht instrument was.

De plaat brengt een aantal lange jams, waarbij veel ruimte is ingebouwd voor de solisten (saxofoon, fluit, gitaar en orgel). Hier en daar horen we Coltrane, wat harbop, wat seventies jazzfunk, bluesrock en jazzrock. Een veelzijdige, swingende en lekker knallende plaat en wederom een hit-album van de schijnbaar onvermoeibare Grossman. Wat mij betreft één van de beste jazzartiesten van deze tijd.

Ik waan me in een bruin rokerig jazzcafé... Goeie tip, hoewel niet 100% mijn stiel, in eerste instantie complex, daarom muzikaal de moeite waard. De rockinvloeden etc. zijn duidelijk aanwezig. Dit is voor het label ‘third man’ van Jack White is die een rock achtergrond heeft met de White Stripes.

vivalamusica, ik moest ook (nostalgisch) terugdenken aan de tijden dat ik rokerige café's aan jamsessies meedeed. Jazz, blues, funk, lange songs, veel solo's, veel samenspel, veel ruimte geven en de ruimte die je krijgt mooi opvullen. Drankje, sigaretten en heel late uurtjes. Veel van dit soort muziek hoor ik tegenwoordig niet zo snel meer.

Ik hoor in de slidegitaren ook hier en daar wat Allman Brothers terug. Die wisten ook songs tot 20 minuten (en langer) uit te rekken.

Dat van het label wist ik niet. Maar dat verklaart wel de wat stevigere (bluesrock)-aanpak van deze plaat.

Gisteren tijdens de afwas ging ook goed, wat op de achtergrond en zo nu en dan de oren spitsen. Ga hier nog wel vaker naar luisteren.

Al een aantal jaartjes vaste kost: de Oostenrijkse jazzmuzikante Muriel Grossmann die met een nieuwe plaat komt aanzetten zo aan het eind van het jaar. Nog vastere kost: zo'n nieuwe plaat puilt dan uit van de kanjers. Nu eens (hevig) geïnspireerd door Coltrane, dan weer wat meer richting fusion (Miles & Herbie), funk of bluesrock - rake opmerking over The Allman Brothers, Mssr Renard, het jamgehalte is ook hier rijkelijk aanwezig.

Grossmann zelf eist natuurlijk een hoofdrol op, maar wat ik in het bijzonder fijn vind aan deze plaat, is de ruimte die de organist hier krijgt (of gewoon neemt). Die zorgt er op energieke wijze voor dat je nergens ook maar de kans krijgt om in te dutten.

Anderhalf uur is lang, maar dat dien je ook een beetje in de context te bekijken (of beluisteren) van wat voor soort muziek je in je trog gekieperd krijgt. Hier kan ik heerlijk van blijven smikkelen en smullen, kan ik jullie vertellen, en hoewel het een plaat is die best veel van de luisteraar kan vergen, kan je deze ook prima op de achtergrond afspelen - des te toffer hoe een bepaalde passage of detail dan je aandacht weet te trekken.

Volgend jaar mag mevrouw Grossmann wat mij betreft gewoon een album van 2 uur op de mensheid afvuren!

4 sterren

Vorig weekend heb ik Muriel Grossmann live aan het werk gezien en de ambiance kwam aardig overeen met je omschrijving. Gelukkig niet rokerig (lang leve het rookverbod) en de inrichting was eerder bordeaux dan bruin, maar niettemin een echt jazzcafé, namelijk King Georg in Keulen. Fantastisch optreden in een intiem decor, waarbij in bijna tweeëneenhalf uur veel nummers van dit album voorbij kwamen (het was dan ook de albumpresentatie). Sindsdien heb ik het album verscheidene keren gedraaid en het is wederom een prachtige plaat geworden! Hoe prachtig precies, dat weet ik nog niet, daar heb ik nog wel wat meer luisterbeurten voor nodig.

Het zou trouwens mooi zijn als er nog wat meer mensen naar Muriel gaan luisteren, want deze muziek verdient een breder bereik. Wellicht dat het verschijnen van dit album op Third Man net dat laatste zetje kan geven.

Ik probeer Muriel ook altijd een beetje te pushen, net als Nat Birchall. Twee erg interessante saxofonisten. Maar er zijn er nog meer die meer aandacht verdienen, zoals Roxy Coss.

Pushen? Smaakpatronen zijn niet 1 2 3 te doorbreken hoe interessant of goed de muziek ook is, al heb ik zelf altijd wat moeite met blaasinstrumenten op de voorgrond.

Ik push alleen platen bij liefhebbers, uiteraard. Ik val verder toch ook niemand lastig met mijn smaak en voorkeuren?

Zeker niet!

Je mag mij altijd pushen hoor! Ik sta altijd open voor (nieuwe) muziek. Als ik ergens liefde voor voel deel ik dat ook graag met anderen, in de hoop dat ze diezelfde liefde voelen. Soms ben je gewoon heel erg enthousiast over iets dat je dat graag wil delen. En als ontvanger ben je vrij om te doen wat je ermee wil doen.
Dat gezegd hebbende, ik voel héél veel liefde voor deze uitzonderlijk bijzondere plaat.