Caligula's Horse - Charcoal Grace (2024)

Na middels het vorige album Rise Radiant kennis te hebben gemaakt met deze australische progressieve rock/ metalband bevalt het meer sombere, donkere, zware geluid van dit album mij uitstekend. Daarnaast is het songmateriaal gewoonweg eersteklas, met vooral de lange opener The World Breathes With Me en het nog langere afsluitende Mute als positieve uitschieters. Ik ben om en ga nu ook de eerdere albums van de band zeker beluisteren.

Caligula's Horse is samen met bands als Wheel, Haken, Leprous en Wilderun wel een van mijn favoriete progmetalbands vanaf de jaren '10 en Rise Radiant scoorde hoog op mijn jaarlijst van 2020. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit nieuwste album van deze Australiërs.

Charcoal Grace stelt niet teleur. De band verstaat onverminderd de kunst van het opbouwen van goed prognummer. In de kortere nummers komt de band doelgericht 'to the point', zoals op het stevige Golem. In de langere nummers word veel meer gevarieerd in dynamiek en neemt de band de tijd om een nummer zorgvuldig op te bouwen. Zanger Jim Grey speelt hierbij een belangrijke rol. Man, wat kan die gast zingen! Ook gitarist Sam Vallen weet met zijn prachtige lyrische solo's menig nummer nèt wat extra's te geven.

Het zijn wat mij betreft de langere nummers waar het talent van deze band het best hoorbaar is, met het titelnummer voorop. Wat een geweldige trip is dat nummer. Maar eigenlijk is dit hele album één hoogtepunt en kan het zich absoluut meten met het al niet misselijke Rise Radiant.

Van dat stapeltje progressieve rock in huize Alicia scoort Caligula’s Horse gemiddeld. Soms klinkt het fantastisch. En soms klinkt het niet slecht. De muziek op Charcoal Grace is afwisselend en lijkt knap in elkaar te zitten, maar als concept voelt het net iets te onsamenhangend aan voor mij. Ik raak regelmatig de weg kwijt. Het blijft nergens aan vast haken. En plakken doet het ook al niet.

Of dit nu komt door de weinig opvallende melodieën - of door de niet onmiddellijk pakkende composities zoals u wilt - of simpelweg omdat ik momenteel geen klik met deze band kan krijgen; ik heb werkelijk geen flauw idee. En als de zanger zijn falsetstem - te weinig power imo - nu wat vaker thuis had gelaten, dan zou het voor mij ook prettiger zijn geweest om naar dit album te luisteren.

Zo, en nu stop ik Charcoal Grace weer terug. Terug tussen de andere giganten van dat alsmaar uitdijende stapeltje progmetalrockers.

Gaan we het binnenkort nog eens proberen.