1
geplaatst: 3 februari 2024, 20:55 uur
Dit is echt een hele gave EP, die mij echt doet smachten naar meer. Inderdaad wat minder variatie dan Metanoia, maar ik denk dat ik deze puntigere kant van de band persoonlijk gaver vind. Het knappe van deze EP is dat de band, ondanks de kortere speelduur, toch zijn progressieve karakter geen moment lijkt te verliezen. Zo blijkt dat de band ook uitermate sterk uit de hoek kan komen als de composities wat korter van aard zijn (hetgeen overigens op voorganger Metanoia ook al werd toegepast).
De zanger is echt een monster. Het missende puzzelstukje dat Persefone nodig had. Mochten de grunts en de cleane zang door twee verschillende vocalisten worden verzorgd, dan wordt ik graag verbeterd. Als dat niet zo is, dan vind ik het enorm bijzonder hoe zowel de mooie cleane zangpartijen als de intense schreeuw-vocalen van de zanger dé perfecte aanvulling zijn op op energieke progressieve metal van Persefone. Neem One Word als voorbeeld. Het refrein bevat een enorme catchy zanglijn die je uren na je luisterbeurt nog steeds mee kunt neuriën, terwijl de schreeuwen van de zanger even fervent en gepassioneerd zijn als de muzikale uitspattingen van de band. Zang en muziek complementeren elkaar hier perfect.
De productie is overigens ontzettend in your face. De muziek knalt daadwerkelijk je speakers uit en zorgt voor een intense maalstroom aan geluid. Knap ook hoe alles - ondanks de relatief drukke instrumentatie en het progressieve karakter van de muziek - ontzettend helder en duidelijk uit de verf komt.
Het enige kritiekpunt dat ik kan verzinnen, is dat deze EP veel te kort is. Persefone heeft wat mij betreft een enorme stap vooruit weten te zetten en mag zich als het aan mij ligt - wanneer deze stormachtige ontwikkeling op volgende albums wordt doorgezet wordt - rekenen tot de elite van progressief metalland. En het cijfer? Ik doe eens gek, want ik heb echt helemaal niets aan te merken op deze korte maar krachtige klasbak.
4,5*
De zanger is echt een monster. Het missende puzzelstukje dat Persefone nodig had. Mochten de grunts en de cleane zang door twee verschillende vocalisten worden verzorgd, dan wordt ik graag verbeterd. Als dat niet zo is, dan vind ik het enorm bijzonder hoe zowel de mooie cleane zangpartijen als de intense schreeuw-vocalen van de zanger dé perfecte aanvulling zijn op op energieke progressieve metal van Persefone. Neem One Word als voorbeeld. Het refrein bevat een enorme catchy zanglijn die je uren na je luisterbeurt nog steeds mee kunt neuriën, terwijl de schreeuwen van de zanger even fervent en gepassioneerd zijn als de muzikale uitspattingen van de band. Zang en muziek complementeren elkaar hier perfect.
De productie is overigens ontzettend in your face. De muziek knalt daadwerkelijk je speakers uit en zorgt voor een intense maalstroom aan geluid. Knap ook hoe alles - ondanks de relatief drukke instrumentatie en het progressieve karakter van de muziek - ontzettend helder en duidelijk uit de verf komt.
Het enige kritiekpunt dat ik kan verzinnen, is dat deze EP veel te kort is. Persefone heeft wat mij betreft een enorme stap vooruit weten te zetten en mag zich als het aan mij ligt - wanneer deze stormachtige ontwikkeling op volgende albums wordt doorgezet wordt - rekenen tot de elite van progressief metalland. En het cijfer? Ik doe eens gek, want ik heb echt helemaal niets aan te merken op deze korte maar krachtige klasbak.
4,5*
0
geplaatst: 17 februari 2024, 18:39 uur
Behoorlijk brute EP, waarmee de band overtuigend terugkeert aan het front na het vertrek van zanger Marc Martins. Nieuwe brulboei Daniel Rodrigues Flys doet het uitstekend en het songmateriaal is eersteklas, met vooral de lange tracks One Word, The Equable en Lingua Ignota als positieve uitschieters. De band is in topvorm en wisselt met het grootste gemak heerlijk loodzware riffs af met meer ingetogen passages, al zijn die spaarzaam. Dit smaakt naar meer!
* denotes required fields.
* denotes required fields.