Witherfall - Sounds of the Forgotten (2024)

Kan niet wachten tot dit album uit komt. De vier tot nu toe vrijgegeven nummers vind ik namelijk fantastisch! De band gaat vrolijk verder met het maken van technisch heel begaafde melodieuze metal. Het laatste vrijgegeven nummer What have you done is een heuse epic van ruim 10 minuten. En die vliegen voorbij!

Helemaal eens met vielip, eerste uitgebrachte nummers zijn van grootse schoonheid!

Misschien even wachten met stemmen totdat het hele album te beluisteren is? Nu al 2 stemmen terwijl het album pas 31 mei uitkomt.

Als groot liefhebber van Nevermore en Sanctuary en ook van de eerdere Witherfallplaten en US Progressive Powermetal in het algemeen, ben ik erg benieuwd naar deze plaat. De muziekvideo's komen een beetje gothic op mij over, maar ik verzin tijdens het luisteren naar muziek toch altijd mijn eigen verhalen en beelden erbij.

Inmiddels alweer vier video's uit zie ik. Ik had er pas twee gezien, maar dan moet ik er wel even voor gaan zitten, want het zijn lange video's.

Er is op Tidal een soort EP samengesteld met vrijgegeven nummers: Kings and Queens (Aerosmith-cover en gek genoeg niet op het album), Ceremony of Fire, Insidious, Where Do I Begin?, When It All Falls Away, What Have You Done? en A Lonely Path. Dat is eigenlijk al zo'n beetje de hele plaat dus.

Ik snap de huidige manier van muziek-marketing niet zo. Geven ze elke dag/week een nieuw nummer prijs, totdat de hele plaat is vrijgegeven? Voor het 31 mei is kun je de plaat al helemaal uit je hoofd kennen. Nou ja, het zal wel. Ik heb nu dus 2/3 van deze plaat opstaan dat klinkt voorlopig allemaal best goed. Het klinkt allemaal (zoals verwacht) heel erg als Nevermore, maar ik zeur daar niet om.

Wat me opvalt is dat het muzikaal allemaal dik in orde is, met de nodige crossover-invloeden uit de prog-, death- en thrashmetal. Ik heb wel moeite als de zanger rustig zingt. Hij zet dan een beetje een pathetische kreunstem op die me doet denken aan kORN, en daar word ik niet enthousiast van. In de harde stukken, kan hij wel flink schreeuwen en zet soms zelfs een semi-grunt of scream in.

Misschien moet ik nog even wennen, maar ik kan me niet herinneren dat ik bij voorgaande Witherfall-platen moeite had met de zang.

Dat had hij op de vorige albums ook al. En laat nou juist die manier van zingen mij tot de band hebben aangetrokken. Dat schreeuwen en grunten vind ik ook prima, alleen dat rustige zorgt in mijn oren juist voor de broodnodige dynamiek in de nummers. Jij noemt het kreunerig en daar kan ik ergens ook wel in komen. Ik noem het emotie en in(be)leving. Vind het fantastisch hoe hij dat doet. Maar nogmaals, ik kan me ook wel voorstellen dat je daar niet goed tegen kunt.

Misschien is kreunerig geen leuke (vriendelijke) aanduiding, maar kon het even niet beter beschrijven. Er gaat wel emotie van uit, ja. Maar niet zoals Warrel Dane (RIP) dat deed. Misschien wil ik te veel.

Maar waarom moet hij dan zo klinken als Warrel Dane? Hij geeft er juist zijn eigen invulling aan. Heeft toch wel een eigen stijl vind ik. Dat je die minder trekt of vind dan die van Wane dat kan uiteraard.

Ik vind niet per sé dat de ene zanger moet klinken als de ander. Maar mijn voorkeur gaat wel uit naar meer heavy metal-zang als Warrel of Jon Oliva, of eventueel Matt Barlow. Dat wat ik hijgerig en kreunerig noem, vind ik niet leuk om naar te luisteren. Het doet me teveel denken ook aan kOrn en dergelijken (ik ben niet echt thuis in de nu-metal). Verder is het natuurlijk niet aan mij om te bepalen hoe iemand moet zingen, maar ik heb wel zo mijn voorkeuren. Zo vind ik de zanger van Communic (ook een beetje dezelfde stijl) prettiger om naar te luisteren (ook al is hij veel beperkter).

Soms moet je iets vreselijks draaien om iets anders meer op waarde te schatten. Zo begon ik vandaag met het laatste album van Teramaze en is deze de volgende op de luisterlijst. Songmatig is het heel sterk, de agressie en emotie spat er van af, en het virtuoze spel van de band staat buiten kijf.

De mix van thrashmetal en progressive metal met wat lichte invloeden uit de deathmetal en de gothic thema's komen toch beter uit de verf, dan ik oorspronkelijk vond. Ik vind de voorgaande platen van Witherfall wel nét even wat beter, maar als ik deze plaat afzet tegen andere metalplaten die ik dit jaar heb gehoord, steekt deze er wel met kop en schouders boven uit. Alleen al die de eerste song is één van de best metalsongs die ik in jaren heb gehoord (al is het wel heel erg Nevermore wat we hier horen).

Klein minpuntje blijft (voor mij) de zang van Joseph Michael in de wat rustigere stukken. Pluspunten zijn er voor het brute gitaarspel van Jake Dryer en het buitengewoon technische hakwerk van Marco Minnenman (die blastbeasts in 'Insidious' zijn echt wreed). Dan komt deze plaat toch uit op de fikse voldoende. Wat mij betreft nu al de beste metalplaat van 2024.

Die eindsolo in 'What Have You Done?' is wel echt een bazensolo. Met misschien wel de beste metalscream die in tijden heb gehoord. Dat hele nummer is waarom ik ooit progressive metal ben gaan luisteren. Dankzij deze band ben ik wel gerustgesteld dat het nog goed komt met het genre.

Eén enkele song, zijnde het titelnummers, was tot vandaag nog niet bekend. De andere 9 waren al ettelijke weken te beluisteren via onder meer Spotify.... Al zéér vertrouwd dus met het album, en ook het tot vandaag nog niet bekende titelnummer doet niet onder voor de kwaliteit. Witherfall vervolmaakt het klavertje vier met hun vierde fantastische album op rij. En met 'Where do I begin?' wagen ze zich zelfs aan een heerlijke old skool rock ballad. Eén van dé topplaten van het jaar!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Zojuist teruggekomen van hun uitstekende concert in Willemeen is het een mooi moment om dit vierde album van Witherfall weer op te zetten. Dit album heeft me nooit zo gegrepen als de eerdere albums van deze band. Het album begint erg sterk met They Will Let You Down waar het genieten is van het meesterlijke drumwerk van Minneman en het melodieuze gitaarspel dat invloeden van Andy LaRoque en Marty Friedman verraadt. De powerballad Where Do I Begin is is soms een beetje over-the-top maar tegelijk wel erg gaaf en Insidious demonstreert hoe King Diamond thrash metal zou spelen.

Na de drieklapper op kant A vond ik aanvankelijk het niveau van de rest van de plaat een stuk minder, maar ik moet mijn mening toch enigszins bijstellen. Ceremony Of Fire is een sterk nummer en het titelnummer, dat ik eerder als matig bestempelde, bevalt me bij herbeluistering ook een stuk beter. Niet alles wordt beter, want het potsierlijke When It All Falls Away blijft ook nu een draak van een nummer. Weliswaar herpakt de band zich in het tweede gedeelte van het nummer, maar dan is er al teveel schade aangericht. Op het ruim 10 minuten durende What Have You Done herstelt de band zich gelukkig.

score: 81/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Ha jij was dus ook één van de vijftig (?!?!) bezoekers gisteravond? Ik was er ook. Vond het echt fantastisch! Al moet ik er wel bij vermelden dat dat gevoel pas na een nummer of 3 kwam. Ik stond eerst op een plek waar het geluid niet heel best was. De zang viel meerdere malen compleet weg en dat ontnam me een hoop plezier. Toen ik echter links vooraan een plekje had gevonden waar het geluid wél goed was kwam het alsnog helemaal goed. Wát een performance! En waar was metalminnend Nederland? Op een zaterdagavond in een legendarische zaal en dan maar 50 man....triest! Hopelijk komen er vanavond in de Boerderij meer mensen want dat verdiend deze band absoluut!
Wat betreft dit album; na het debuut wat mij betreft hun beste. Al vind ik ze alle vier geweldig. When it all falls away vind ik dan juist weer fenomenaal! Een nummer als Insidious doet mij dan weer minder. Wat lomp en weiig subtiel. Maar het werkt wel uitstekend want zorgt voor variatie.

Het was inderdaad niet echt dringen in de zaal. Jammer voor zo'n goede band.

Herken wel wat je zegt over het geluid. Aanvankelijk was het matig, maar werd gaandeweg gelukkig beter. Speltechnisch was het indrukwekkend wat Witherfall liet horen. De stem van Joseph Michael moest even warm worden, maar ook hij was vooral in het tweede deel van de set erg goed.