Bruce Dickinson - The Mandrake Project (2024)

Het is negentien jaar na Tyranny Of Souls dat we weer nieuw solowerk van Bruce Dickinson mogen verwelkomen. Opnieuw is de samenwerking met Roy Z. gezocht. Beide singles die voorafgaand aan de release verschenen, laten een herkenbaar Dickinsongeluid horen dat het nieuwe album een direct vervolg op Accident Of Birth, Chemical Wedding en Tyranny Of Souls is. Niets blijkt minder waar. Natuurlijk passen Afterglow Of Ragnarok, Rain On The Graves in dat stramien. En navolgend passen Eternity Has Failed en Mistress Of Mercy er ook wel in.

De overige nummers laten een andere Dickinson horen. Eentje die af en toe wat teruggrijpt op Tattoeed Millionaire en Balls To Picasso. Maar dan wel op een hele eigenwijze en eigentijdse manier zodat The Mandrake Project een hele eigen identiteit heeft. Daarmee is het een album geworden dat ik niet helemaal verwachtte. Maar toch eentje die wat mij betreft beklijft. Het is natuurlijk de kleine zestiger zelf die de nadruk legt op en kleur geeft aan de diversiteit aan songs. Met veel pathos werkt hij zich door zijn zanglijnen heen. Dickinson is een meester in het toepassen van dictie. Het is welhaast een toneelspeler.

In dat opzicht valt Many Doors To Hell op. Een redelijk traditionele hardrocksong. Maar in de verzen horen we veel David Bowie. En dat contrasteert dan weer met een krachtig ingezet refrein. Daarmee komt het album op afstand van Iron Maiden te staan.Resurrection Men pakt uit met een Americana feel. Het Shadowsgitaartje dat abrubt verstoord wordt door vlotte riffs maakt het nummer interessant en sfeervol. Fingers In The Wound zet in met keyboards en is daarmee ook een stuk luchtiger dan het openingsnummer.

Eternity Has Failed is een bewerking van If Eternity Should Fail. Het nummer was al bedoeld voor een volgende Dickinsonplaat. Zoals bekend eindigde het op Book Of Souls. Een beetje vergelijkbaar met Bring Your Daughter To The Slaughter dat ook via de solocatalogus op een Maidenplaat eindigde. Eternity Has Failed is naast flink ingekort ook tekstueel wat aangepast. Naar analogie van de veranderde titel is het een soort reprise danwel conclusie van het oorspronkelijke nummer.

Het meest verrassend vind ik de drie slotstukken. Daarin gaat het tempo danig naar beneden om min of meer niet meer omhoog te gaan. Een finale met drie ballades beginnende met het akoestische Face In The Mirror. Een mooi maar niet opzienbarend rustpuntje met een persoonlijke tekst. Shadow Of The Gods volgt het idioom van een heavy ballad. Ruimte voor de zanger om zich te profileren.

Het mooist wordt voor het laatst bewaard. Het gothisch getinte Sonata meandert bijna tien minuten langs je buis van Eustachius. Alles wat je verwacht, gebeurt net niet en daarmee is het toch een fraaie en sfeervolle song.

Rondom het album hangt ook een één of ander concept. Een stripverhaal zat bij het mediabook dat ik heb aangeschaft. Ik ben er nog niet aan toegekomen. Maar ik begrijp dat dit uitgemolken gaat worden met allerlei vervolgstripverhalen. Ik geloof het allemaal wel. Uiteindelijk ben ik erg onder de indruk van waarmee Dickinson ons om de oren slaat. Als ik bijvoorbeeld Accident Of Birth erbij pak, meen ik dat The Mandrake Project toch veelzijdiger is. Het is in elk geval eigenwijs om niet geheel op die succesvolle plaat voort te borduren. Over het album hangt een heerlijke mystieke sluier en dat geeft het geheel extra cachet.

Al met al een album waar heel veel op te ontdekken valt. Buiten de zang gebeurt er van alles en nog wat. Van vet riffwerk tot subtiele inkleuringen. Het blijft mooi om te zien hoe Dickinson loskomt van Iron Maiden in zijn solowerk en van een aantal heavy en wat minder heavy songs een coherent geheel kan maken.

De laatste twee albums van Iron Maiden pakten me niet zo. Iets met de productie, hoge zanglijnen die te vaak knepen én lange nummers die mijn aandacht niet vasthielden. Ik vond ze een lange zit.

Met de loftuitingen op Bruce Dickinsons The Mandrake Project kan ik wél mee. Een krap uur durend vliegt de tijd voorbij met warme productie plus verrassend sterk songmateriaal waarin zelfs bongo's effectief blijken. En hoera, de man zingt vaker in zijn middenregister!

Het resultaat komt ontspannener, natuurlijker over én komt ongeforceerd krachtig binnen. Daarbij is het gitaarwerk heerlijk: alle lof voor Roy Z. wiens composities bovendien enorm passen bij een iets bedachtzamere Dickinson, die desondanks heavy blijft.

Paul Bruce Dickinson, Bruce Dickinson, Bruce Bruce, The Air Raid Siren. 65 is hij al ondertussen en hij is een man met vele talenten: schermer, auteur, zanger, lijnpiloot, radiopresentator. Zijn biografie “What Does This Button Do?” zou ik toch eens moeten lezen, zijn zangcarrière omvat de groepen Samson en Iron Maiden (deze laatste mits een tussenpauze, waarin de sympathieke Blaze Bayley de uitdagende zanghonneurs waarneemt). Op mijn leeftijd (55) besef ik wel dat hij toch een groot deel van mijn muzikaal leven heeft meebepaald.

Na zijn vertrek uit Iron Maiden in 1993 bouwt hij verder aan zijn solocarrière en die reeks albums evolueert van Rock / Hard Rock naar alsmaar harder tot het label (Heavy) Metal opnieuw van toepassing blijkt. The Mandrake Project heb ik enkel op cd, zonder al die extra verpakkingen en andere lokkertjes die bij het album (zouden) horen.

Het jaar is nog jong, maar voorlopig is dit één van mijn favoriete albums van 2024, laat het openingsnummer een logisch vervolg horen op het destijds snoeiharde Tyranny of Souls uit 2005, dan valt des te meer de variatie op dit album op. Het lijkt soms een bloemlezing uit zijn voorgaande soloalbums én weeral met een fabuleus geluid, hoewel je hem hier en daar hoort lispelen. Niemand is perfect.

Verwacht je op een album van een klein uur hier en daar een dip, wel, ik hoor geen enkele dip, die variatie aan songs samen met die productie én die natuurlijk aanvoelende flow zorgt voor een geweldig album. Stiekem – o, heiligschennis – hoor ik dit album (en enkele andere soloalbums) veel liever dan vele Iron Maiden albums sinds zijn terugkeer in 1999. Waarom?

The Mandrake Project bevat tien nummers in 59 minuten maar nergens klinkt het langdradig, nergens denk ik dat de songs te lang duren. Ik durf zelfs te stellen dat op zijn albums meer gebeurt in kortere tijd dan in de vaak heel lange en voorspelbare nummers op de Iron Maiden albums. Zijn versie van Eternity vind ik zelfs veel beter dan de versie van de Ijzeren Maagd op het album The Book of Souls.

Meer zelfs, overal klinkt zijn zang geweldig, hij zoekt vaker de lagere regionen op, hij beroert minder repetitieve zanglijnen en als je de songs nog eens hebt, dan heb je goud in je handen.

Wat duid ik hier aan als favoriete nummers? Allemaal (zelfs Face in the Mirror, ahum), omdat ik (weeral) nergens een minder gevoel krijg. Het voelt prettig aan, het luistert lekker weg, het is als thuiskomen. Hoe vaak worden dergelijke geijkte uitdrukkingen gebruikt maar als het de waarheid is? Ik ben geen puzzelaar, maar hier lijkt ieder stukje op de juiste plaats te liggen. Knap album van Bruce (en zijn partner in crime, gitarist / producer Roy Z).

Daar is hij dan, de tot nu toe laatste solo-plaat van Dickinson, en eigenlijk best een vermakelijke plaat geworden al zeg ik het zelf. Zoals ik al aangaf bij de aller eerste plaat; het solo werk van Dickinson heeft mij nooit echt gegrepen. Hoewel het uiteraard de zanger is van mijn favoriete band en hij best wel wat leuke singletjes op zijn naam heeft staan, was het popperige van zijn platen niet het gene wat ik per direct zocht in zijn solo-werk.

Toch bleek dat maar een tijdelijk iets te zijn, waarna Dickinson toch zijn draai in het solo-werk wist te maken, er toch veel tijd voor over had (gezien zijn tijdelijke Maiden break) en toch nog een soort eigen sound kon creëren, merk ik dat ik in 'The Mandrake Project' toch wel weer steeds het gevoel had dat ik weer naar de zanger van aan het luisteren was, dan dat hij zijn eigen sound gebruikte maar, dat komt eigenlijk ook meerendeels door het feit dat hij een soort re-sample maakte van If Eternity Should Fail, dan zijn de linkjes best makkelijk te leggen.

Maar ook deze plaat kent best leuk werk, live was Dickinson ook fantastisch en heb hem dus twee maal gezien in dezelfde maand; mij hoor je echt nooit meer klagen. En achteraf is deze plaat ook gewoon een leuke plaat geworden, weinig echte uitschieters naar mijn mening maar, ook wel weer een paar vrij leuke songs die ik nog regelmatig aan ga zetten.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De ‘oudjes’ doen het goed dit jaar. Saxon, Judas Priest en Deep Purple brachten uitstekende albums uit. Ook Bruce Dickinson brengt een kleine 19 jaar na Tyranny Of Souls een uitstekend solo-album uit. The Mandrake Project is een bijzonder gevarieerd album geworden. Het opent duister met het zware Afterglow Of Ragnarok, klaart wat op met de luchtige hardrocksong Many Doors To Hell, combineert americana met onvervalste Black Sabbath-riffs, tovert oosterse sferen naar voren op het gedragen gezongen Fingers In The Wounds en klinkt contemplatief op het rustige Face In The Mirror.

De donkere en organische productie laat de nummers goed tot zijn recht komen en past uitstekend bij dit album. Wie vooral moderne, platgewalste en gladgestreken producties gewend is zal wellicht even moeten wennen.

Score: 86/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl