Rod Stewart with Jools Holland - Swing Fever (2024)

Rod Stewart is en blijft een zeer goede zanger en live artiest. Ik raad iedereen aan om hem zeker eens live te gaan kijken. Zelfs nu nog op 79 jaar is en blijft zijn stem fantastisch. Persoonlijk hou ik vooral van zijn vroegere albums. Foot loose &… vond ik zijn laatste echt goede plaat. Dat rock/folkachtige past hem goed. Zijn uitstap naar soft rock daarna vind ik echter verre van memorabel (hoewel als kind mijn moeder zoveel Camouflage speelde dat ik daar toch een soft spot voor heb).

Later in zijn carrière begon hij, net zoals zo veel artiesten terug te grijpen naar muziek van toen hij jong was. Zie ook Springsteen en zo. Songbook, Kerstliedjes. Ik heb daar een aversie voor. In België noemen ze dat het schnabbelcircuit. Ze brengen in de herfst van hun carrière een elpee uit met covers of Kerstliedjes, en gaan dan op theatertournee. Zelden of nooit komt daar een meesterwerk uit. Johnny Cash is de enige die dat gepresteerd heeft.

Dat dit de top van de charts haalt zegt meer over de staat van de hedendaagse muziek. In de week dat Maggie May op nr 1 stond bokste die op tegen The Carpenters, Wishbone, Joan Baez, Al Green, Carole King, Middle of the Road, Jethro Tull, Shirley Bassey, James Taylor, Nancy Sinatra, CCS en andere. De spoeling is erg dun dezer dagen.

Ik wil wel kwijt dat er een vrolijkheid uit straalt. De band speelt retestrak (onder Jools zijn regie), Rod zijn stem kraakt en schuurt op net de goeie momenten. Ik vind dat vrolijkheid in de muziek tegenwoordig wat ontbreekt. We kunnen allemaal 100 depressieve platen opnoemen die goed zijn, maar vrolijke? Ik kan het dus wel pruimen, en liever de godganse dag dit dan een Coldplay.

Hoe scoor ik dit?
Ik gaf initieel 2,5*. En als ik zijn carrière bekijk, en het hoogste wat ik geef is een 4,5*, dan geef ik hier een 3*. Ruim voldoende. Geen meesterwerk, vergeleken met zijn eigen eerder werk zeker niet één van de beste. Maar wel een leuke plaat. Ook al ben ik geen swingfan, dat is meer het Radio Minerva doelpubliek.

PS. Vergeten te vermelden dat ik Foolish behaviour ook nog een ok plaat vind, met Passion als prijsbeest.

Gisteravond werd het EK 2024 geopend met Duitsland - Schotland, 5-1. Met de recente berichten over Rod Stewart (hier de concertrecensie van Oor) gaan mijn gedachten terug naar 1978.

Schotland heeft zich gekwalificeerd voor het omstreden WK in Argentinië. Ik heb net als piepjonge puber de Europarade en Nationale Hitparade ontdekt en ben liefhebber geworden van Rod Stewart. De singles I Don't Want to Talk about It, You're in My Heart en grootste favoriet Hot Legs komen hoog in mijn persoonlijke Top 15, wekelijks neergepend in een oude agenda.
In de Hitkrant las ik dat Stewart een single heeft opgenomen met het Schotse elftal. Een onnozel feitje dat gisteravond oppopte in mijn brein. Leve YouTube, waar ik A-kant Ole Ola vind, maar de B-kant is leuker. Met bovendien die iconische foto van Stewart op de hoes!

En sinds februari dit jaar dus het laatste (?) album van Stewart, deze keer met het orkest van Jools Holland. De ooit rauwe stem van Stewart klinkt hier hees. Bewust of noodgedwongen? Het past in ieder geval bij de muziek, waarin hij swingjazz van de late jaren '20 tot begin jaren '50 weer tot leven brengt. Dezelfde muziek ik vorige maand tegenkwam bij mijn verblijf in Normandië, rondkijkend bij de historie rond D-Day: dit was de popmuziek waar veel soldaten van hielden.
Geen wonder: het klinkt licht, vrolijk en vol energie. Bovendien hoor je op de jongere composities dat rock 'n' roll de kop opsteekt. Het begin van rock met alle subgenres, die ik vanaf eind jaren '70 zou omarmen.

Een genre in ontwikkeling dus met oer-rock 'n' roll in Oh Marie, oorspronkelijk uit 1944 van Louis Prima (in Nederland mede bekend dankzij... André Hazes); het shuffleritme in Sentimental Journey uit 1944 van Doris Day en het orkest van Les Brown; boogiewoogie in Night Train uit 1952 van Jimmy Forrest; Good Rockin' Tonight uit 1947 van Roy Brown; meer boogiewoogie in moordlied Frankie and Johnny, in eerste versie al in 1899 gepubliceerd en vervolgens herhaaldelijk in nieuwe jasjes opduikend.

Drie vragen. Inspireerde Rod Stewart zijn Schotland? Denk het wel: al kwalificeerden ze zich niet voor de tweede ronde, ze versloegen op dat WK Oranje met 3-2; bij deze de beelden.
Is dat een fijn album? Zeker, aanbevolen voor wie van big band swing houdt, met een stukje muziekhistorie erbij. Stewart en Holland zijn wel degelijk relevant.
En tot slot aan Von Helsing: is je ticketswap nog gelukt en was je erbij in Amsterdam?