Dean Martin - The Very Best of (1998)

Het "selling point" van dit album ten tijde van de release was dat dit de eerste compilatie zou zijn waarop zowel nummers uit Martins tijd op het Capitol-label (1948-1962) als uit zijn verblijf bij Sinatra's Reprise (1962-1973) waren verzameld. En het resultaat van die ineengeslagen handen is dan ook een mooi overzicht van Martins produktie door de jaren heen, van de wat ingetogener nummers als That's amore (1953), Memories are made of this (1955) en Return to me (1958) naar de "rollende" MOR-arrangementen met zwaar koor van Everybody loves somebody en variaties daarop als The door is still open to my heart en You're nobody till somebody loves you (allemaal 1964), totdat hij meer in de richting van de country gaat met Little ole wine drinker me (1967) en Gentle on my mind (1969). Die laatste verandering van muziekstijl vindt dus plaats op het einde van de jaren 60 wanneer de opkomst van de album-georiënteerde popmuziek hem duidelijk zal hebben gemaakt dat hij definitief tot artefact van een vroegere generatie was verklaard, hoewel hij het dan nog langer heeft volgehouden dan veel van zijn tijdgenoten.
        Wat de presentatie hiervan betreft, het boekje stelt niet veel voor, maar het geluid van de CD zelf is uitstekend en de selectie redelijk zorgvuldig, met alle zeven top-10-singles keurig aanwezig (dus inclusief zijn twee nummer-1-hits Memories are made of this en Everybody loves somebody). Daar staat tegenover dat lang niet alle nummers hiervan hits werden, en dat ook lang niet al Martins kleinere hits hier aanwezig zijn, maar dat heeft ongetwijfeld te maken met het plan om bij commercieel succes hier nog een tweede deel van uit te brengen, zoals twee jaar later ook geschiedde (hoewel ik geen hitnotering in de Amerikaanse albumlijsten voor dit eerste deel heb kunnen vinden, en voor zover ik weet is het ook bij twee delen hiervan gebleven).
        En verder, tja, wat moet ik hier nog van zeggen? Wie overgevoelig is voor Martins Bing-Crosby-in-het-kwadraat-stijl, zijn "met dubbele tong" om de zangmelodie heen draaien, zijn geflirt met zijn Italiaanse wortels ("When the stars make you drool just like pasta fasul / That's amore") en zijn uitventen van het gevoel van de levensgenieter kan deze compilatie het beste uiterst links laten liggen. Voor alle overige liefhebbers van de glorietijd van klassieke Amerikaanse crooners (en volgens mij zijn die liefhebbers er nog steeds in groten getale, hoewel misschien niet per se op déze site) is dit een uitstekende compilatie die aan veel eisen van een guilty pleasure tegemoet zal komen. En dat is precies wat Dean Martin voor mij sinds Nick Tosches' biografie Dino – living high in the dirty business of dreams is: totaal nep, maar met een zodanige onverschilligheid tegenover wat iemand anders er van vindt dat ik ondanks mezelf respect voor zijn stijl heb. En stijlvol ís hij.