Big Big Train - The Likes of Us (2024)

Geruststellende en veelbelovende recensie op Progwereld

Vrijdag is het zover!

Vrijdag al!? Februari is altijd weer sneller voorbij dan ik door heb, zelfs in het schrikkeljaar. Goed nieuws in dit geval.

Ben benieuwd, moet wel zeggen met de eerste 3 releases dat ik moet wennen aan de stem van Alberto Bravin, Langdon had een heel herkenbaar stemgeluid..

Kreeg bij het beluisteren van de eerste singles een beetje Neal Morse Band vibe, hopelijk valt dat morgen allemaal mee.. vooral benieuwd naar de epic van 17 minuten.

English Electric was mijn eerste kennismaking met Big Big Train. Ik was gelijk overrompeld en ben de jaren daarna fan gebleven. De drie daarop volgende albums, te weten Folklore, Grimspound en The Second Brightest Star, vond ik allemaal prima. En ik draai ze nog regelmatig. En dat kwam vooral doordat de melodieuze elementen op die albums de overhand hadden. En vooral de folk-invloeden kan ik erg waarderen.

De albums daarna gaven een andere ontwikkeling te zien. Ik snap dat een band zich wil ontwikkelen, maar de folky invloeden verdwenen geleidelijk en werden vervangen door een wat steviger sound. En hoewel ik die albums best goed vond, merk ik dat ik ze toch veel minder beluister dan het vroegere werk.

Ik was dus erg benieuwd hoe dit nieuwe album zou klinken, zeker vanwege de personele veranderingen. En al helemaal de zang. Nou, dat vind ik dus reuze meevallen. Alberto Bravin zit wat beter in de hogere tonen. En is sterker in de steviger gedeelten. Hij zou best kunnen meedraaien in een hardrock- of powerpop-band. David Langdon kon echter veel meer gevoel leggen in de rustiger passages. Maar al met al kan ik met Alberto prima leven.

Dan nu de muziek. Ik heb het album pas twee maal gehoord, dus een definitief oordeel volgt wat later. Eigenlijk wordt de lijn van de vorige albums doorgetrokken. Ook hier overheersen de steviger gedeelten. Een nummer als Oblivion is mij te simpel. Het lijkt gemaakt voor het meezingen tijdens concerten, en dat zal best zo gaan werken. Heel erg tekenend voor deze tijd, waarin bands het qua inkomsten vooral moeten hebben van concerten. Maar van mij hoeft dit niet zo.

Gelukkig kom ik meer aan mijn trekken in vooral de twee lange stukken. Daar ontstaat er veel meer ruimte voor wat lucht tussen de noten, wat meer verstilde momenten en meer melodie. En ook Bookmarks vind ik wat dat betreft zeer geslaagd.

Al met al een goede indruk. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn over een half jaartje of zo..

Luistert weer lekker weg, hoor ! (voor de afwisseling tussen alle metal geweld door...)

Het blijft gewoon een constante kwaliteit binnen de hedendaagse progressieve rock.

David Longdon was voor mij toch wel zeer bepalend voor het geluid van BBT, dus ik moet nog wel wennen aan BBT 2.0. Maar Bravin blijkt een prima vervanger, en het album wordt bij iedere afspeelbeurt beter.

Eigenlijk zou ik dit The Likes Of Us veel vaker moeten beluisteren, maar de nieuwe plaat van Kristoffer Gildenlöw staat dat voornemen een beetje in de weg. Wat een geweldig album is dat!

Nu een aantal keren intensief geluisterd. Conclusie: topplaat. Ik kan het prima vinden met de stem van de nieuwe zanger Alberto Bravin. En de composities zijn typisch BBT, iets pakkender en steviger, iets persoonlijker soms ook. Maar nog steeds ook complex, gelaagd, verhalenvertellend en enorm melodieus.

Natuurlijk blijven The Underfall Yard en de twee English Electric albums klassiekers. En ook het duo Folklore en Grimspound luister ik nog steeds met veel plezier. Maar ik vind dit als geheel echt een veel beter album dan de laatste albums met David Longdon. Common Ground en Welcome to the Planet bevatten wel een enkel goed nummer, maar waren geen toppers op de langere termijn. Ik denk dat hij als album op gelijke hoogte staat met The Grand Tour.

De band heeft weer een energie boost gekregen, zonder de basisvoorwaarden van goede BBT muziek los te laten. Echt een prestatie.

Mooie plaat weer van deze Britten. Prijsnummer voor mij is "Beneath The Masts", een epos dat zich voor mij gemakkelijk met andere epics als "East Coast Racer"en Ä Mead Hall In Winter" laat meten.

Over de band:
Big Big Train is een Engelse progressieve rockband, opgericht in 1990 in Bournemouth. De huidige bezetting bestaat uit oprichter Gregory Spawton, Nick D'Virgilio, Rikard Sjöblom, Dave Foster, Clare Lindley, Alberto Bravin en Oskar Holldorff. De band heeft veel wijzigingen in de bezetting gekend en focuste voornamelijk op studio-opnamen tot 2009, waarna ze begonnen op te treden. Ze staan bekend om hun gedetailleerde verhalen en complexe composities​

Over het album:
Het album The Likes of Us van Big Big Train is een opmerkelijk werk dat op mij een redelijk goede indruk maakt. Opener Light Left In The Day begroet de luisteraar met akoestische kalmte die al snel wordt verrijkt door de herkenbare klanken van de volledige Big Big Train.

Oblivion kent eveneens een kalme aanloop en een prettig vervolg maar ook in dit nummer laat de band zeker niet het achterste van de tong zien. Dat komt in het daaropvolgende Beneath the Masts echter helemaal goed. Een nummer van ruim 17 minuten waarin alle hoeken van de progrock aan de orde komen.

Bij het intro van Skates On speelt Genesis door mijn hoofd, maar dat is al snel voorbij, Verder is het een degelijke maar wat onopvallende track. Daartegenover is Miramare wederom een lange track die het raffinement van de band weet laat horen. Het daaropvolgende Love is the Light vind ik duidelijk wat minder bijzonder.

Bookmarks valt me vervolgens ook wat tegen. Het lijkt maar niet op gang te komen. De band vergeet in dit nummer het onderste uit de kan te halen. Slotnummer Last Eleven is iets beter maar voor mij nog steeds te tam.

Opmerkelijk is dat het album grotendeels is opgenomen in Triëst, Italië, een beslissing die de muzikale richting van het album aanzienlijk beïnvloedt. Dit internationale aspect brengt een nieuwe dimensie in de muziek, met name door de toevoeging van Alberto Bravin als nieuwe frontman na het overlijden van de vorige zanger, David Longdon. Maar of dat in zijn algemeenheid positief uitwerkt?

The Likes of Us vertegenwoordigt een nieuwe fase voor Big Big Train, waarbij ik me oprecht afvraag of de band er echt beter van is geworden. Ja het is beter als op het album Common Ground maar de twee lange nummers geven aan dat de band over een heel album beter kan.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Welcome To The Planet, het laatste studio-album waarop David Longdon te horen is, viel mij een beetje tegen en ook voorganger Common Ground miste al een beetje het elan van voorgaande albums. Met het overlijden van David had ik eerlijk gezegd voor mezelf de band al een beetje vaarwel gezegd en aanvankelijk niet de moeite genomen om The Likes Of Us te beluisteren. Overtuigd door de positieve geluiden van anderen ben ik uiteindelijk toch overstag gegaan om er tot mijn genoegen achter te komen dat dit nieuwe album echt uitstekend is.

De band laat bij vlagen een wat steviger geluid horen en klinkt bevlogener dan op eerder genoemde albums. Zeker op de nummers die de eerste schijf van deze dubbel-LP bestrijken komen fors aangezette passages voorbij die bij tijden eerder aan Spock’s Beard doen denken dan aan BBT.

Alberto Bravin blijkt een waardig opvolger van Longdon, zonder zijn voorganger te willen kopiëren. Hij weet de sfeervolle composities prachtig in te kleuren met zijn stem. Zijn stem is niet zo vol en warm als die van zijn voorganger, maar zeker kleurrijk. Het prachtige Miramare is een mooie demonstratie van zijn kunnen.

Helaas gaat de plaat met de laatste twee nummers een beetje als een nachtkaars uit, maar daar tegenover staan toppers als het magistrale Beneath The Masts en het eerder genoemde Miramare.

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Voor mij kan alleen Beneath The Masts aangevinkt worden als topsong. Bij de rest van het album blijf ik wat op mijn honger zitten. Het gevaar voor mij bij progrock is dat het nogal snel bombastisch klinkt, teveel met het grote gebaar. Alsof men mij dicteert wat er moet gevoeld worden. De vroegere albums van de band vind ik toch van een hoger niveau dan deze alhoewel je daarbij ook dezelfde argumenten kan aandragen zijn die qua songs gewoon sterker.