¥$ - Vultures 1 (2024)

Ik kan hier toch maar weinig mee.

De producties zijn over het algemeen vrij oké, al vallen ze soms ook tegen naar mijn mening. Vooral moet ik Harderwiek bijstaan dat de vocalen van Kanye West vaak bar slecht zijn op Vultures 1. Het is pijnlijk duidelijk dat deze man hulp nodig heeft, dat begint nu jammer genoeg ook door te sijpelen in zijn muziek. Op zijn teksten mag je ook vooral niet letten want die zijn vaak beschamend: "Beautiful, naked, big-titty womеn just don't fall out the sky, you know?", "I don't care who you fucked, you a virgin to me", "I don't know who I fucked last night, I got Alzheimer's" of "How I'm anti-Semitic? I just fucked a Jewish bitch." zijn maar enkele voorbeelden.... hoe oud is Kanye nu weer? Voor mij lijkt het allemaal maar geaccepteerd te worden omdat het uit de mond van Mr. West komt, maar als een andere rapper zo zou rappen of met zo'n teksten zou afkomen zal deze hier strenger op beoordeeld worden.

Ty Dolla $ign is natuurlijk de tweede hoofdartiest van dit collaboratiealbum en over het algemeen doet hij het vrij goed, al vergeet ik vaak dat dit ook zijn album is. Soms betrap ik me er op dat ik verschiet dat Ty$ ineens te horen is op een track, hij lijkt een beetje in de schaduw te blijven van de Kanye-mania terwijl hij het beter doet dan zijn collega.

Het is trouwens een verademing om iemand als Freddie Gibbs voorbij te horen komen op Back to Me, dat is één van de weinige goed gerapte strofes op deze LP vind ik.

Om dit te beoordelen vind ik lastig. De producties zijn oké, Ty Dolla $ign doet het goed, nummers als Do It, Vultures, Carnival en Beg Forgiveness klinken goed en de gastartiesten vallen meestal ook goed op (jij weer niet, Playboi Carti)... maar de vocalen van Kanye zijn een duidelijk stoorzender.
Veel zal ik dit niet meer opzetten, maar dat is al het geval bij Kanye West sinds Yeezus jammer genoeg. Zo zal ik nog eens The College Dropout of MBDTF opzetten om te peinzen over wat ooit was.

Ik zal Vultures 2 en Vultures 3 ook nog wel checken, al kijk ik er best tegen op.

Kleine 3*

¥$ - Vultures 1

Ik kwam vandaag tot de ontdekking dat Kanye West (en Ty Dolla $ign) samen een album hebben uitgebracht. Ook gelezen dat er nogal wat ophef over is, voornamelijk vanwege Ye’s dubieuze uitspraken over Joden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het hele gedoe eromheen grotendeels heb gemist. Yeezus vind ik zijn laatste echt goede solo-album en dat mini-album met Kid Cudi is ook erg sterk. De rest wat hij de laatste tien jaar heeft uitgebracht was niet veel soeps. Toch deze worp maar eens beluisteren.

Het is dus een samenwerking met Ty Dolla $ign. Zo’n artiest die nog wel te pruimen is als hij een keer een feature heeft, maar verder niks speciaals. Dit album bevestigt dat ook weer. Ik kan niet eens zeggen dat hij het minder doet als Kanye West. Bijdrages van laatstgenoemde zijn over de hele lijn erg zwak (of hij nou rapt of zingt). Op Paid en Fuk Sumn is het zelfs lachwekkend. De gastartiesten voegen ook allemaal niets toe op Freddie Gibbs na. Voor zijn doen is het niet eens zo bijzonder maar hij rapt alsnog iedereen naar huis. Hoe zijn de teksten dan? Kort samengevat: vrij bedroevend. Ik ben dan ook weer niet zo’n ‘tekstenman’, maar het gaat wel erg veel over bitches neuken hier en als hij de bitches met rust laat pijpt hij zichzelf wel. Een beetje ongemakkelijk ofzo. En dan gaan we het maar niet over sommige dubieuze tekstregels hebben.

Valt er nog iets positiefs te melden verder? Nou ja, in de beats hoor ik toch wel potentie en goede vondsten her en der. Verder zou ik Keys To My Life en Burn wel als goede nummers kunnen bestempelen.

1,5 ster

Na de laatste (en waarschijnlijk zijn meest ernstige) openbare meltdown/promo-campagne van Ye valt deze plaat me alleszins mee, maar echt goed - en vooral leuk - wordt het niet.

Het is voor mij vooral de vibe die me niet echt ligt: toegegeven, voor iemand die het nodig vindt de zogenaamd 'goede kanten' van Hitler te benoemen (zoals de uitvinding van de microfoon, dankjewel Adolf, hoe vinylplaten voor het jaar '33 werden gevuld kan ik even niet bedenken) en de ene antisemitische uitspraak op de ander stapelt (maar vervolgens angstig de vraag ontwijkt als het gaat om de situatie in de Gazastrook, maar dat terzijde) levert Ye qua productie zijn meest gefocuste plaat af Yeezus.

Ty Dolla Sign, sinds Life of Pablo een graag geziene gast op Kanye-platen, levert ook puik werk. Zijn vocalen klinken kaal, brutaal en in combinatie met de producties klinkt hij als een verveelde cyborg. Want hoeveel emotie hij ook in zijn stem legt, hem echt leren kennen doen we nooit.

Het is vooral inhoudelijk dat de twee teleurstellen; Kanye's raps klinken constant als opgeveegde 'first takes' (ok, beter dan de daadwerkelijke 1st takes-raps waarmee we de laatste jaren mee zijn overspoeld, maar tocg). Los van 'fuck the haters, I fuck bitches' lijkt de levensfilosofie van de twee provocateurs op deze plaat niet te komen, en als je bedenkt dat hier twee volwassen mannen van in de 40 - waarvan 1 meermaals heeft bewezen inhoudelijk een van de meer relevante en interessante artiesten te zijn) - achter de knoppen zitten, wordt het een wat zuur geheel.

Het probleem is dat Kanye West sinds de start van zijn Yeezus>MAGA/Christenfundamentalisme>nazisme-ontwikkeling steeds gewaagdere uitspraken doet, maar dat er - afgaande op deze plaat - er niet heel veel meer achter lijkt te zitten dan 'de mainstream media wil niet dat je dit weet maar ik ben uit de matrix gekukeld om het toch in je oor te tetteren'.

Dieptepunten voor mij zijn dan ook nummers als Carnival en Hoodrat, precies om die reden. Provocerend bedoeld of niet, van echt luisterplezier komt het maar niet.

Hoogtepunten zijn Stars, Keys to My Life, Talking, Fuck Sumn, Beg Forgiveness en Good (Don't Die). Hier laat Kanye West zien nog steeds een creatief genie te zijn, en/of laat hij zijn PR-schild vallen om een meer emotionele kern te openbaren.

Volgens mij is er inmiddels genoeg gezegd over Ye's mentale toestand, uitspraken en of je wel / niet kunst los moet zien van de kunstenaar, dus ik hou het nu maar bij de muziek.

Naast de geweldige producties was het eerste dat mij opviel dat het voor het eerste sinds Yeezus weer eens klinkt als een een geheel. Een volledig afgeronde plaat. Het schiet nog steeds alle kanten op, maar het blijft toch op een bepaalde manier binnen de lijnen van het album.

Dan verder met het sterkste punt van het album: de geweldige producties. Opzwepend en door de vele house-invloeden ook uiterst dansbaar. Iets wat wat absoluut niet kan, maar stilzitten is ook moeilijk. Echt bijzonder jammer dat Good (Don't Die) van het album is gehaald. Het is duidelijk dat hij zijn muzikale creativiteit niet verloren is. Er staan weer typische Ye-producties op. Van veel te lange outro's die plotseling afgekapt worden tot samples (lees: covers) die hij volledig eigen maakt. Ook is het duidelijk terug te horen dat hij samen heeft gewerkt met JPEGMAFIA. Het fragmentarische begin van Talking vind ik bijvoorbeeld echt heel vet. Ook de productie van Carnival, een samenwerking met een Italiaanse producer en de harde kern van Inter Milan, vind ik heel creatief. Of het nou zo goed is voor zijn toch al niet te beste beeldvorming om met Italiaanse ultra's samen te werken is een tweede...

Maar goed, goede producties werken niet altijd als de artiesten niet uit de verf komen. En dat is wat er op dit album toch wel aan schort. In tegenstelling tot velen stoor ik mij niet zo aan Kanye zelf. Sommige rijmpjes zijn werkelijk tenenkrommend slecht en de stoere bitches neuken teksten kennen we ook wel. Enfin, dat doet hij al sinds Yeezus / MBDTF, dus ik snap niet helemaal waarom dit nu een issue is... Wellicht omdat de teksten niet echt als (provocerende) punchlines overkomen en er tekstueel ook weinig sterks / interessants tegenover staat? Dat kan, al vind ik er toch wel wat sterke, oprechte momenten van Kanye op staan. Zeker tegen het einde. Al met al vind ik Ye niet ontzettend storend. Milder, minder provocerend, dat wel. "Beautiful big titty butt naked women just don't fall out the sky, you know." vind ik wel weer ouderwets Kanye.

Des te storender vind ik de wisselvalligheid van zijn partner, Ty Dolla Sign. Hij wisselt sterke tot briljante momenten – Paid, Do It, Burn, Problematic (en Good) – af met volledig anonieme bijdrages. De 90's R&B-refreintjes maken echt veel goed voor mij, maar het feit dat hij soms anoniem is vind ik eigenlijk nog erger dan dat hij bijv. het einde van Talking volledig verknalt. Ik hoor daar nog liever Kanye zingen.

Wisselvalligheid en anonimiteit zijn sowieso wel sleutelwoorden. Ondanks de goede producties staan er een paar nummers op die simpelweg niet blijven hangen – Hoodrat, Paperwork, Fuk Sum, Vultures. En dat terwijl er tijden waren met albums van Kanye West waarop 90% van de nummers minimaal interessant / uniek genoeg waren om te blijven hangen. Ook de gasten zijn heel wisselvallig. Tegenover de ijzersterke bijdrage van Freddie Gibbs en aanstekelijke teksten van North West staan nietszeggende tot ronduit slechte bijdrages van Quavo, YG, Bump J, Travis Scott en Lil Durk. Rich the Kid kan ik nog wel hebben en bij Playboi Carti ben ik er nog steeds niet over uit wat ik van hem vind...

De weegschaal tussen goed en slecht / briljant en matig is dus redelijk in balans. Iets meer overwegend positief, denk ik. Ik luister het album toch wel regelmatig met plezier. En hoewel ik een nietszeggend nummer nog erger vind dan slecht nummer, is het wel een voordeel dat ze tijdens het luisteren niet opvallen en de pret niet bederven.

En nogmaals, ga eens een house / hip hop-album maken Ye!

Vreselijk album van kanye west, op het werk van ty dolla sign op dit album heb ik niet zo veel aan te merken, prima gedaan.

Maar dit is voor Kanye waarschijnlijk het slechtste wat hij heeft gedaan, nummers zoals HOODRAT die mega slecht gemixt en geproduceerd zijn waarbij het gewoon klinkt alsof het niet afgemaakt is.
Verder is de productie goed, maar op sommige nummers is het gewoon vreselijk of gewoon te bland

Kanye tikt de 50 aan over 3 jaar en in dit album gaat het grotendeels over hoe hij vrouwen neukt en dan zegt hij het op dezelfde manier toen hoe hij het zei op zijn 20e.

Als het niet voor de features en productie was dan was het album voor mij een 0,5. Enige goede nummer van kanye op dit album is BURN, de rest is ongepassioneerde bullcrap. Jammer dat Good (Don't die) er niet meer op staat, was dan waarschijnlijk wel mijn favoriet geweest.

Alhoewel ik een mega fan ben van Kanye moet ik toegeven dat hij sinds dark fantasy alleen maar achteruit is gegaan tot het punt waarbij hij zo zijn best doet om relevant te blijven en dat is ook te zien op dit album. Vrijwel alle verses van Kanye laat hij zo controversieel mogelijk klinken voor ook maar een beetje relevantie, want zijn controverses is het enige wat hem de laatste 4 jaar relevant heeft gehouden.

Kanye probeert weer zo mega te zijn zoals vroeger, waarbij de dingen die hij uitbracht echt media aandacht kregen, zoals het nummer op yeezus ''I Am A God'', hij probeert weer zoiets te krijgen door in CARNIVAL de line ''im the new Jesus bitch'' te droppen. Mega slecht, zelfde met weer een name drop naar Taylor Swift, wat hem in 2016 mega veel media aandacht gaf door de line ''I made that bitch famous''.

Hij probeert dus dingen die hem jaren terug bekend maakte gewoon weer opnieuw.
Vreselijk album en echt een mega grote let down van Kanye, jammer om te zien wat de man die ooit dark fantasy heeft gemaakt, nu aan het maken is.

2,5/10