Borknagar - Fall (2024)

Deze noorse band wordt met ieder album melodieuzer, iets dat op dit album niet in iedere track even goed uitpakt. Zo zijn de cleane zangpartijen ditmaal wel erg prominent aanwezig, wat ten koste gaat van de stootkracht en de variatie. Het songmateriaal is, hoewel best fraai, soms op het gezapige af, met slechts sporadisch nog een grunt en een stevige riff. Het afsluitende epische Northward is dan wel weer erg goed.

[plof]

Gelukkig. De gordijnen hangen nog. De nagels hebben weliswaar het mooie hout van de ramen en de vensterbank bekrast en de planten liggen, in stukken gebroken en omringd door vettige aarde, hulpeloos op de grond. Maar ik heb het overleefd.

[muziek]

Borknagar is geen onbekende voor mij, maar de band is zeker geen dagelijkse kost in huize Alicia. Weet dus waar u aan begint. Het grote voordeel is dat de muziek van deze Borknagar, ondanks het gitaargeweld, de supersnelle drumpartijen en de incidentele schreeuwpartijen, toch redelijk toegankelijk is. Tenminste, als je van stevige, maar zeer afwisselende metal muziek houdt. Het is natuurlijk wel kwaliteit wat deze heren brengen.

[strijdkreet]

En hup... daar gaan we weer. De gordijnen in. De zang is dus niet helemaal mijn smaak. Maar de heldere - al dan niet meerstemmige - zangpartijen zijn fascinerend om te horen en heel erg goed. En de liedjes (nou ja... liedjes) zijn boeiend genoeg om de plaat met gemak uit te hangen.

Daarboven in...

Met Fall brengt Borknagar alweer een topplaat uit! Ik volg de band pas sinds Winter Thrice, maar alle albums sindsdien zijn een verrijking voor mijn collectie, zo ook dit album.

Op Fall vaart de band wederom een iets melodieuzere koers, maar blijven de krachtige blackmetalpassages genoeg aanwezig om het contrastrijke karakter van de muziek in stand te houden. De zang van ICS Vortex en Lazare klinkt op dit album sterker dan op True North. Voor nu zet ik in op 4 sterren, maar ik merk dat ik dit album per luisterbeurt meer kan waarderen. Op die score kom ik dus vast nog wel terug .