The Triffids - Raining Pleasure (1984)

Sterk plaatje dit, wat minder gelikt en wat meer funky dan op een album als Calenture. Daarmee zeker niet minder. Geen hele bijzondere uitschieters (of het moet het Cave-achtige Property Is Condemned zijn), maar het luistert prima weg. Enig minpuntje: ik ben dol op vrouwenstemmen, maar die zangeres bij de Triffids zingt vals, en niet mooi vals... Dat doet afbreuk aan Raining Pleasure. Al met al 4*.

Calenture en Born Sandy Devotional zijn natuurlijk klassiekertjes en die ontbreken dan ook niet in mijn cd-kast. Sterker: het lijkt wel of ik die de laatste tijd aan het herontdekken ben en steeds beter ga vinden.
Zita Swoon covert op hun schitterende A Band in a Box de titelsong van dit album en tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik deze nog niet kende en daar heb ik onlangs maar eens verandering in gebracht.
Bij de opener Jesus Calling was het toch eventjes een soort van schrikken. Ik vond dit zo ongelooflijk Dexy's Midnight Runners. Niet dat ik dat erg vond, want dat is ook een bandje dat ik wel kan waarderen, maar het was zo poppy, zo up-tempo en vooral zo blij.
Embedded borduurt daar dan weer niet op door en geeft een lekker sfeertje prijs, een sfeertje dat ik moeilijk te duiden vind en dat maakt The Triffids zo bijzonder. Ik hoor er heus wel die typische jaren '80 bands in terug maar vraag me niet welke want dat lukt me dan weer niet om die op te noemen. Daarnaast klinkt het totaal niet gedateerd.
St. James Infirmary heeft wel de echo's van de donkere romantiek waar Nick Cave patent op lijkt te hebben, maar The Triffids zetten de ramen en deuren wagenwijd open en laten het licht binnenstromen waardoor er een soort frisheid ontstaat die zich perfect weet te mengen met die donkere romantiek. Alsof er een fleurig veldboeket neergezet wordt in die donkere kamer en het openen van de gordijnen doet dat boeket nog eens extra goed uitkomen. Beetje omslachtige beschrijving misschien, maar zoiets stel ik me er dan bij voor.
Everybody Has to Eat heeft een beetje het poppy jazzy tintje waar wel meer jaren '80 acts mee aan kwamen zetten in die tijd. Beetje vrolijk en haast neigend naar nietszeggend. En waarom schiet het liedje Love Blonde van Kim Wilde me telkens te binnen?
Dit nummer was de opener van LP-kant B en misschien daarom dat het volgende nummer, Ballad of Jack Frost voortborduurt op het vorige. Ook hier hoor ik in de verte wel een beetje Dexy's Midnight Runners alleen wat minder fiddle.
Property Is Condemned heeft inderdaad wat Nick Cave-achtigs zoals Lukas al opmerkte. Absoluut ook een sterk nummer: dwingend en zuigend (met dank aan de bas). Enige nadeel? Het duurt te kort.
Dan dat nummer wat Zita Swoon zo schitterend covert. Nu pas besef ik wat een machtig mooi nummer dat toch is en hoe ongelooflijk goed Stef Kamil Carlens dit met zijn band toch vertolkt.
Nu moet ik zeggen dat ik het origineel ook goed vind en ik heb totaal geen last van deze mevrouw i.t.t. Lukas, maar jammer voor The Triffids is Raining Pleasure vanaf nu toch echt een Zita Swoon nummer Kwestie van een zeldzaam 'de cover is beter dan het origineel'.
Misschien minder betoverend dan Calenture of Born Sandy Devotional, maar wel heel toegankelijk en ik kan niet wachten totdat dit op cd verschijnt!
Triffids-light bevalt me in elk geval beter dan allerlei light-drankjes waar ik nee tegen zeg, tegen Raining Pleasure zeg ik volmondig ja en doet u mij nog maar een rondje!

Van die ietwat leutige kant van de Triffids ben ik niet zo'n liefhebber, dus het openingsnummer met z'n jolige viool gaat geheel langs mij heen (hoewel ik het refrein niet uit m'n kop krijg), maar de bizarre zwarte humor van Everybody has to eat en Ballad of Jack Frost past al meer in mijn straatje, en de overige vier nummers zitten wat mij betreft al op of hoogstens net ónder het niveau van Born Sandy devotional en Calenture. Embedded en Property is condemned zijn donker en dwingend, van de eenzaamheid van St James infirmary krijg ik de rillingen (ook al is dit dan niet de eerste versie die ik hoor), en die strijkers-drone maakt van het titelnummer meteen het hoogtepunt. Nee, Jill Birt kan niet echt goed zingen, en vroeger stoorde ik me daar ook wel aan, maar tegenwoordig ben ik wel gecharmeerd van het contrast tussen haar kleine-meisjes-stemmetje en de serieuze ondertoon van haar teksten, of dat nou de zelfmoord van Tarrilup Bridge, het verbreken van een relatie van Goodbye little boy of de warme erotiek van Raining pleasure is. Kortom, een prachtig einde van een EP met meer gewicht dan z'n korte speelduur doet vermoeden. (Nu in z'n geheel verkrijgbaar op de verzamelaar Beautiful waste and other songs uit 2008.)