The Triffids - Treeless Plain (1983)

Omdat Calenture en Born Sandy Devotional al wat langer in mijn kast stonden vond ik het de hoogste tijd om de rest van de discografie ook eens op te sporen, zeker omdat die eerstgenoemde albums steeds beter beklijven (noem het absoluut herontdekkingen uit mijn eigen cd kast).
Red Pony maakt meteen al de beste reclame voor dit album. Als ik dit hoor ben ik al om en weet ik dat de rest ook gewoon goed zal zijn wat dus ook het geval is.
Leuk om in The Triffids weer een favoriet bandje er bij te hebben en dat terwijl ik dat eerder nog niet zo in de gaten had wat wel zo had moeten zijn n.a.v. die albums die ik al zo'n tijd in bezit had.

Goed nieuws; Domino gaat ook dit album opnieuw uitbrengen. Met de nodige bonustracks!

Minder goed nieuws: keer op keer worden deze re-releases uitgesteld (want ook Black Swan en een verzamelaar met daarop o.a. Raining Pleasure, genaamd Beautiful Waste, horen bij die re-releases)
Ze hadden er al lang moeten zijn maar werden telkens vooruitgeschoven helaas.

Volgens Domino wordt het 7 april. Ik heb de drie cd's al besteld.

Maar ik zie nu ook al weer dat ie op 14 april staat..... ach, eens zullen ze er komen en ik bestel ze ook alle 3 en dan heb ik de discografie compleet op cd.

Het lijkt alsof de albums er nu toch echt zijn. Ik kreeg bericht van Domino dat de cd's vandaag verstuurd zijn. Ik kan niet wachten!

Inmiddels binnen op cd en het is toch heerlijk dat dit album nu eindelijk opnieuw op CD te krijgen is

De bonustracks doen me niet zo veel: een interview op een cd vind ik zelfs ronduit storend en daarachter wat live-opnamen.... ach aardig maar voor mij had het achterwege mogen blijven.
Ik had liever gezien dat ze dit in de vorm van een extra cd hadden toegevoegd i.p.v. achter de 12 originele nummers te plakken.

Ik heb ze ook! Aan het grote luisterwerk moet ik nog beginnen (een heerlijk vooruitzicht), maar het artwork van de deze laatste Triffids-worp is in ieder geval (weer) prachtig. Hulde aan Domino voor dit initiatief!

Als het enigerwijze mogelijk is om op een band verliefd te worden, dan wel op The Triffids. Elk album van The Triffids heeft alles wat je van een geliefde verwacht: troost in moeilijke tijden, humor op z'n tijd, een tikkeltje anders dan de rest, komt wel eens verrassend uit de hoek, afkomstig uit een mooi, ver land en - want dat kan ook niet ontbreken - af en toe eens hete seks. Ik hou van The Triffids; een band zoals een band moet zijn.

Jezus, what was I thinking?

Wees gerust, je hebt geen seks met ze gehad.
Ten tijde van Treeless Plain waren The Triffids nog maagdelijk.

Prachtige riedeltjes van Jill Birt. Hell of a Summer pijnlijk goed hoor.

Bijna 4 jaar geen bericht. Het blijft een prachtige debuut-cd.

Okay 0,5 puntje erbij. Omdat het nog steeds mooi is. Vooral op vinyl met af en toe een tikje.

Ik ben eigenlijk op de verkeerde manier tot dit album gekomen, want de verzamelaar Love in bright landscapes kende ik veel eerder; toen ik merkte hoeveel nummers daarvan (zes) afkomstig zijn van Treeless plain heb ik die eveneens aangeschaft, en daarbij moet ik de samensteller van die eerdere compilatie een pluim geven, want die zes nummers zijn ook in míjn optiek de zes beste die hij of zij van dit album had kunnen selecteren. Dat zet de rest op een achterstand die niet helemaal terecht is, want hoewel er bij het overige halve dozijn twee missers staan (het flauwe I am a lonesome hobo dat in Dylans oorspronkelijke versie ook al niet geweldig was, en het tenenkrommende slotnummer met z'n gênante "fa-ja-ja-jace" en "pla-ja-ja-jace") staan er ook een paar nummers op die op Love in bright landscapes niet zouden hebben misstaan, met name Branded en het spannende en uiterst suggestieve Hanging shed.
        Het is eigenlijk een soort proto-Triffids: de gefocuste composities, de overtuigende zang, de romantische duisternis van de teksten en de heerlijke arrangementen (de combinatie van bas en orgel op Red pony en Hell of a summer!) zijn hier al volledig aanwezig, maar het wachten is nog op Born Sandy devotional om de volledige rijkdom van de arrangementen en de reikwijdte van hun totaalsound te kunnen ondergaan (om nog maar te zwijgen van de bijna filmische kamerbrede benadering van Calenture). Gelukkig kan dit album ook los van die sublieme opvolgers heel goed op eigen benen staan.