The Triffids - Treeless Plain (1983)

Ik ben eigenlijk op de verkeerde manier tot dit album gekomen, want de verzamelaar Love in bright landscapes kende ik veel eerder; toen ik merkte hoeveel nummers daarvan (zes) afkomstig zijn van Treeless plain heb ik die eveneens aangeschaft, en daarbij moet ik de samensteller van die eerdere compilatie een pluim geven, want die zes nummers zijn ook in míjn optiek de zes beste die hij of zij van dit album had kunnen selecteren. Dat zet de rest op een achterstand die niet helemaal terecht is, want hoewel er bij het overige halve dozijn twee missers staan (het flauwe I am a lonesome hobo dat in Dylans oorspronkelijke versie ook al niet geweldig was, en het tenenkrommende slotnummer met z'n gênante "fa-ja-ja-jace" en "pla-ja-ja-jace") staan er ook een paar nummers op die op Love in bright landscapes niet zouden hebben misstaan, met name Branded en het spannende en uiterst suggestieve Hanging shed.
        Het is eigenlijk een soort proto-Triffids: de gefocuste composities, de overtuigende zang, de romantische duisternis van de teksten en de heerlijke arrangementen (de combinatie van bas en orgel op Red pony en Hell of a summer!) zijn hier al volledig aanwezig, maar het wachten is nog op Born Sandy devotional om de volledige rijkdom van de arrangementen en de reikwijdte van hun totaalsound te kunnen ondergaan (om nog maar te zwijgen van de bijna filmische kamerbrede benadering van Calenture). Gelukkig kan dit album ook los van die sublieme opvolgers heel goed op eigen benen staan.