1
geplaatst: 2 januari 2024, 12:41 uur
Disclaimer: dit is een totaal andere groep dan The Front met eveneens een titelloos album, verschenen in 1989.
Opener It's Hard to Take werd in 1984 frequent gedraaid bij de NCRV. Op zaterdagochtenden hoorde ik het nummer met ijzersterk refrein en de rauwe stem van Tommy Funderburk, waarna ik de elpee aanschafte toen dat ergens afgeprijsd stond. Een beetje in de stijl (vond ik toen) van The Babys en de stevige kant van Toto. Beter is wellicht de vergelijking met Balance, het album In for the Count.
Qua genre zou je de labeltjes adult oriented rock / L.A. rock of de gekke (Amerikaanse?) benaming pomp rock kunnen geven. Vol geproduceerd met elektronische drumpads die heerlijk rollen, toetsentapijtjes en beschaafd scheurende gitaren van Dan Huff (tevens bekend als gitarist bij White Heart, eind jaren '80 bij het door kenners bejubelde Giant en sessieman bij 1001 namen). En altijd, áltijd veel melodie. Alle nummers werden medegeschreven door drummer Bob Wilson, bij de uitvoerenden kom ik op achtergrondzang bekende namen uit de black gospel tegen als Andreá Crouch en Tata Vega.
In retrospect hoor je ook de invloed van new wave op het geluid, dankzij de versmelting van klassieke rock met de digitale (productie)mogelijkheden van 1984. Die combi klinkt het sterkst in The Promise, dat kant 2 opent.
Indertijd vond ik het album te mak, te braaf. Dat heb ik nog steeds, al is duidelijk dat dit in het genre van klasse is. Hetzelfde overkwam me afgelopen najaar bij het beluisteren van de soloplaat van Funderburk uit 2005. Het is niet zo mijn kopje thee en al helemaal niet bij de ballade Tonight. De teksten hebben een christelijke inslag en mogelijk dat het mede daarom soms overveilig klinkt, geschikt voor de Amerikaanse CCM-radiostations van die periode.
Ik heb de elpee dus weinig gedraaid, maar hij staat nog altijd in de kast en wegdoen is geen optie. Eens in de zoveel jaren speel ik 'm toch weer af en nimmer was ik zo positief als vandaag. Waar ik indertijd alleen de opener de moeite waard vond, is er nu eindelijk meer wat ik wel waardeer. Naast de genoemde nummers zijn dat Holy Light, King of Glory (hier moet ik aan Michael McDonald en de Doobie Brothers denken), Silent Night en afsluiter How Long. Via Discogs te koop op vinyl voor een prijs van rond de tien euro.
Opener It's Hard to Take werd in 1984 frequent gedraaid bij de NCRV. Op zaterdagochtenden hoorde ik het nummer met ijzersterk refrein en de rauwe stem van Tommy Funderburk, waarna ik de elpee aanschafte toen dat ergens afgeprijsd stond. Een beetje in de stijl (vond ik toen) van The Babys en de stevige kant van Toto. Beter is wellicht de vergelijking met Balance, het album In for the Count.
Qua genre zou je de labeltjes adult oriented rock / L.A. rock of de gekke (Amerikaanse?) benaming pomp rock kunnen geven. Vol geproduceerd met elektronische drumpads die heerlijk rollen, toetsentapijtjes en beschaafd scheurende gitaren van Dan Huff (tevens bekend als gitarist bij White Heart, eind jaren '80 bij het door kenners bejubelde Giant en sessieman bij 1001 namen). En altijd, áltijd veel melodie. Alle nummers werden medegeschreven door drummer Bob Wilson, bij de uitvoerenden kom ik op achtergrondzang bekende namen uit de black gospel tegen als Andreá Crouch en Tata Vega.
In retrospect hoor je ook de invloed van new wave op het geluid, dankzij de versmelting van klassieke rock met de digitale (productie)mogelijkheden van 1984. Die combi klinkt het sterkst in The Promise, dat kant 2 opent.
Indertijd vond ik het album te mak, te braaf. Dat heb ik nog steeds, al is duidelijk dat dit in het genre van klasse is. Hetzelfde overkwam me afgelopen najaar bij het beluisteren van de soloplaat van Funderburk uit 2005. Het is niet zo mijn kopje thee en al helemaal niet bij de ballade Tonight. De teksten hebben een christelijke inslag en mogelijk dat het mede daarom soms overveilig klinkt, geschikt voor de Amerikaanse CCM-radiostations van die periode.
Ik heb de elpee dus weinig gedraaid, maar hij staat nog altijd in de kast en wegdoen is geen optie. Eens in de zoveel jaren speel ik 'm toch weer af en nimmer was ik zo positief als vandaag. Waar ik indertijd alleen de opener de moeite waard vond, is er nu eindelijk meer wat ik wel waardeer. Naast de genoemde nummers zijn dat Holy Light, King of Glory (hier moet ik aan Michael McDonald en de Doobie Brothers denken), Silent Night en afsluiter How Long. Via Discogs te koop op vinyl voor een prijs van rond de tien euro.
* denotes required fields.
* denotes required fields.