Gary Pickford-Hopkins - GPH (2003)

Gary Pickford-Hopkins kreeg vanaf 1971 de eerste bekendheid als zanger van de twee albums van Wild Turkey. Die groep kreeg in eerste instantie aandacht omdat ze was geformeerd rond bassist Glenn Cornick, bekend van Jethro Tull, welke een sterke bezetting om zich heen had verzameld met onder meer gitarist Alan Lewis en Pickford-Hopkins. Diens rauw-hese stem wist bovendien live de muziek tot grotere hoogten te brengen.

De groep wist echter ondanks fanatiek touren geen doorbraak te bewerkstelligen en stopte in 1974. Het talent van Pickford-Hopkins was ter ore gekomen van Rick Wakeman van Yes, die de zanger voor twee van diens soloplaten naar binnen haalde: eerst op Journey to the Centre of the Earth (1974), een jaar later bij The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table.
De man uit Wales zong nadien niet meer bij grote namen, maar bouwde desalniettemin een interessant vervolg aan zijn carrière. Daarbij slechts één soloplaat, dit prima GPH uit 2003.

Goed geproduceerd album, de man zingt sterk en bovendien heeft hij in Ray Williams een prima bluesgitarist naast zich. De man speelt ergens in het gitaaruniversum tussen Gary Moore en Mark Knopfler: subtieler dan de eerste, rauwer dan de tweede en soms lekker snel solerend. Je zou hem ook met Snowy White kunnen vergelijken.
Bovendien zijn de elf nummers allemaal van niveau en soms meer dan dat. Met bovendien een goede bassist (Andy Collins) en drummer (Brian Thomas, eveneens te horen op Wild Turkeys comebackplaat uit '96) plus sober toetsenspel (Alan Thomas) klinkt zo een uurtje lichte kwaliteitsrock met uitstapjes naar blues en soms een vleugje countryrock.

Wat dat betreft is opener Outlaw Blues een sterk visitekaartje, gevolgd door het ingetogener Faraway Friends en met Across the Muddy River klinkt voor het eerst pure blues.
Qua genre is UB Love de eerste uitzondering : poprock met pakkende melodie, waarvan je denkt dat je het al jaren kent. Als een hit uit de jaren '70 of '80, eentje die je al jaren meezingt met de radio. Het wordt gevolgd door Take It and Shake It, waar temidden van de ingetogen bluesrock jazzakkoorden zijn te horen. Ze geven het nummer extra glans.
Op Loving You Means Leaving You klinkt Welshwoman-met-rauwe-stem Bonnie Tyler. Geen duet (gelukkig!), maar halverwege valt haar scheurende bijdrage bij als tweede stem. En dan tóch in de hoofdrol: werkt heel goed. Twee strotjes die heel aangenaam samenvallen, terwijl Williams' gitaar lange noten zingt. Op afsluiter Holocaust soleert hij nog eens vloeiend en vlot, waarna de bonusnummers volgen.

Alhoewel, bonusnummers? Van dit album verscheen blijkens Discogs slechts één editie en de toevoegingen zijn dus eigenlijk vanzelfsprekend.
Maar toch: Why blijkt een single uit 1986 te zijn, met drummer Terry Williams van Dire Straits, sessiebassist Kevin Dunne, gitarist Andy Fairweather-Low van o.a. Amen Corner en sindsdien bij diverse "grote namen" te horen en zien; plus leadgitarist Deke Leonard. Het blijkt een ode aan twee gevallen muziekhelden, wat pas goed duidelijk wordt op de B-kant. Deze grotendeels gesproken versie van Why, met de diepe stem van Conrad Mayleon, blijkt te gaan over de in Wales legendarische groep Badfinger.

Makkelijk online verkrijgbaar, is het album tevens op op YouTube te vinden. Gary Pickford-Hopkins overleed in 2013 en bleef sindsdien in Wales één van de bekende namen uit de rockhistorie. Voor mij tot voor kort een onbekende naam, heb ik inmiddels de nodige uren genoten van zijn stem op deze en andere albums.