The Dillinger Escape Plan - Ire Works (2007)

Wat is het 3 nummer complete onzin... Denk je na de eerste twee (erg goede) nummers lekker door te kunnen knallen krijg je een of ander raar.. bijna pop.. deuntje om je oren wat mij aan Linkin Park doet denken .. verder verslag volgt nog.

Goed... nu afgelopen... en de award voor tegenvaller van het jaar gaat naar........ The Dillinger Escape Plan....

of worden we hier gewoon voor de gek gehouden? Er zijn maar 4 of 5 nummers waar ik ze goed in herken. 3 geniale nummers, de eerste 2 en 85288, verder een paar intermezzo-achtige nummertjes die niet slecht zijn, maar te kort en niet aggressief genoeg, waardoor ze een beetje vergeten worden door mij. Dan zijn er 1 of 2 nummers met leuke stukjes, die verzanden in een wat te simpel rustig-aan liedje.. en dan zijn er 3 of 4 echte draken van nummers.. Het bovengenoemde 3e nummer is hier een perfect voorbeeld van, en bovenal het afsluitingsnummer... ik heb me doodgelachen... Dillinger Escape Plan met een piano-intro van 2 minuten.. moet toch niet veel gekker worden.

Voor de paar leuke dingen nog 2*, maar das eerder te hoog dan te laag.


Precies mijn mening, en ook ik moest aan Tool denken.

Fillers vind ik inderdaad nog een beetje zonde, maar echt slechte mmers staan er naar mijn mening (behalve fillers) niet echt op. Een nummer als Black Bubblegum is een beetje fout in de setlist geplaatst na 2 knalnummers, maar ik vind het toch echt een lekker nummer, dat zoals ik al eerder aangaf an FNM doet denken. Ja, erg wisselend/veelzijdig DEP album. Ik ben echter nog steeds van mening dat het op sommige punten de plaat ten goede komt. Cijfer volgt nog.

Ok... dat is het eerste wat ik dacht. Twee oude stijl Mathcore nummers en daarna Black Bubbelgum. Doet me onzettend aan de Nu-Metal en Whit Teeth van Nine Inch Nails denken en vooral herineren, best aardig maar Dillinger Escape Plan moet voor mij gewoon hard zijn. Met dit liedje heeft zelfs de kans om de top 40 te halen . Ik heb niks tegen Linkin Park(oud fan) maar die klinken te vaak door, en hebben deze mannen niet een van de hardste albums die ik ooit heb gehoord gemaakt? Sick On Sunday doet wat gefoceerd aan maar is ieder geval weer wat meer hoe ik de band ken. Gelukig kloken de meeste nummers onder de 2 minuten. Maar ik wordt hier zelf niet blij van, ook al vondt ik Miss Machine soms wat te veel herrie maar veel liever dan dit.

Een 2,0 en terug naar Miss Machine's mannen.

hmmm

zou de hoes wat mee hebben van floyds dark side of the moon

Zozo dat zijn veel slechte reacties. Ik vind dit een geweldige band maar ik heb ook moeite met dit album. Ik kan mezelf er niet aan zetten te gaan luisteren, maar ik ga dat vandaag toch maar doen en kijken of dit toch echt zo slecht is...

Zo, en na deze luisterbeurt waar ik zeker eventjes flink goed heb zitten luisteren wat er nou allemaal gebeurde wil ik toch zeggen dat het een zeer divers en eigenlijk goed album is. Het is zeker meer waard dan een 2.89 gemiddeld wat het nu heeft. De extreme nummers zijn best wel erg goed, maar van mij hoeft een band niet echt altijd even extreem te blijven, het is toch wel fijn hoor soms iets super extreem en technisch te horen, maar een nummer als Mouth of Ghost vind ik werkelijk fantastisch en dit experiment van de band neem ik ze zeker niet kwalijk.

Enige wat mindere aan de cd vind ik persoonlijk de soms Emo aandoende stem van Greg terwijl hij zeker beter kan zingen dan dat. En het nummer Black Bubblegum vind ik niet echt veel aan. Voor de rest is het een zeer dappere cd die echt als een geheel geluisterd moet worden en daarmee bol staat van geslaagde en soms iets minder geslaagde experimenten. 4 sterren tot nu toe van mij.

Wat mij betreft veruit de minste release van tDEP tot nu toe (afgezien van het verwaarloosbare Plagiarism). Miss Machine vond ik al een stuk minder dan het erg sterke Calculating Infinity, maar Ire Works doet zelfs voor Miss Machine flink onder. Jammer. Het album begint veelbelovend met Fix Your Face en Lurch, maar ook die nummers vind ik voorlopig minder overtuigend dan bijvoorbeeld We Are the Storm of Van Damsel van MM. Party Smasher en Horse Hunter zijn ook nog vrij aardig. De rest van de "oude stijl" nummers vind ik vooral erg kort: ik denk aan tracks 4-8. Het lijken inderdaad fillers, maar dan van mindere kwaliteit dan de fillers op Calculating Infinity.
De rustige nummers vind ik net als op MM ronduit vervelend, met als nadeel dat ze hier meer tijd krijgen. Die tracks (Black Bubblegum, Milk Lizard, Dead as History en Mouth of Ghosts) zitten misschien aardig in elkaar, maar ik hoef dat soort nummers gewoon niet van tDEP. Andere bands doen dat m.i. beter..
Al met al levert dat voor mij slechts 20 minuten muziek op die ik goed kan hebben. Te weinig, vind ik. Zal de plaat de komende weken nog meerdere keren proberen, maar voorlopig houd ik het op een krappe 3*.

Zojuist via de Luisterpaal gehoord en het was niet echt mijn ding, er stonden wel wat aardige nummers op. Maar meer dan dat ook niet.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

Wat me vooral opvalt is dat veel mensen van TDEP een bepaalde sound willen. TDEP moet hard/harder/hardst gaan en dan wel zo technisch en geflipt mogelijk, krijg ik het idee. Wijkt de band daarvan af en verkent het rustiger gebied en/of andere stijlen dan hun mathcore gefliptheid, is het schijnbaar gelijk niet TDEP waardig meer. Ik vind Calculating Infinity oke, maar ik hou t geen hele plaat vol vaak (daarom ook geen beoordeling bij dat album, is te lastig beoordelen), want ik mis veelzijdigheid. Veelzijdigheid die er bij Miss Machine is ingeslopen en hier nog verder wordt doorgetrokken.

Ze hoeven niet per se te knallen van mij.. maar ik hou totaal niet van bands als Linkin Park, Anathema, Pearl Jam, etc.. en het gaat regelmatig die kant op, het punt is dus dat ik metal alleen goed vind als het enorm snel is, of dingen als Neurosis.

Ik heb juist het idee dat mensen niet doorhebben hoe slecht de plaat werkelijk is OMDAT het Dillinger Escape Plan is en die wel goede dingen moeten maken ofzo... Deze plaat is echt zooo slaapverwekkend, het zijn vaak gewoon simpele nummers zonder spanningsopbouw of iets in die richting.

De 2* die ik geef is ook puur voor de paar goede nummers die erop staan, als het over de gemiddelde kwaliteit zou gaan zou ik niet verder dan 1* komen (omdat ik niet aan halve sterren doe.

Dan is het van jou kant inderdaad heel goed te snappen. Ik heb m nog niet al te veel gehoord en misschien ga ik het ook wel slechter vinden, maar mijn kijk op Metal is gewoon heel anders dan. Het feit dat ik tot dusver alleen Mss Machine trok, maakt mij nou niet een blinde volgeling van de band. Het principe ken ik maar al te goed, want sommigen schijnen WEL zo te denken.Als iets slecht is, dan is het gewoon slecht ongeacht de naam die erbij hoort vind ik.
We zien wel hoe deze plaat groeit. Of een plaat goed of slecht is, word bij mij altijd onbewust aangegeven. i]Ik ga hem dan gewoon minder draaien, zonder per se geconstateerd te hebben dat ik m echt slecht vind. Dat zegt voor mij vaak dan al genoeg.

Tja, ik hou juist helemaal niet van veelzijdigheid, tenminste, niet binnen 1plaat. Wat me aanspreekt aan tDEP (en waar ze bekend mee werden) zijn inderdaad de 'harde, geflipte' nummers. Ik vind de rustige tracks irritante onderbrekingen van de muziek die ik graag hoor, of ze van goede of slechte kwaliteit zijn maakt niet eens zoveel uit.
Extra nadeel bij deze plaat is nog eens dat ook de harde nummers niet allemaal even sterk zijn. Wat dat betreft kan ik me wel vinden wat The Scientist zegt:



Luisterde zojuist nog even Miss Machine. Die tracks zitten echt stukken beter in elkaar.

Bepaald geen tegenvaller, deze nieuwe DEP. Hij is lekker onvoorspelbaar en rommelig in een aangename zin des woords. Voorlopig 3.5* maar dit zou wel eens een groeiplaat kunnen zijn.

Het recept voor het nummer Black Bubblegum men neme wat faith no more en living colour en hups Black Bubblegum.

nee hoor gewoon zwarte kauwgom

Ik snap geen snars van deze muziek . Zo'n chaotische rommel hebbek nog nooit gehoord oftewel snap ik het concept niet helemaal. Instrumentaal past het soms wel in een geheel mar die waarom die schreeuwstem daar dan nog bij tjees. Ge verstaat toch geen reet van wat hij zingt

Volgens mij is dit album gewoon een grootte grap

Gezien je top tien neem ik aan dat je dit toch niet echt meent..?

toch wel een pracht van een album, al moet ik toegeven dat het even duurde om van de shock te bekomen... dít had ik iig niet verwacht...
strookt muzikaal misschien niet helemaal met voorgaande albums, het blijft een toppertje
verhoogt naar 4*

Eerste luisterbeurt stelt me echt wel gerust. Niet wereldschokkend maar ik hoor een band die wéét dat ze hun gimmick moeten loslaten. Want technisch gezien zijn ze al lang ingehaald door legio mathcore bands. Die verrassing is weg en ik moet zeggen dat de afwisseling tussen pop en mathmetal best lekker smaakt. En dan is een lekker deuntje á la Black Bubblegum (hoor ik daar nu Mindless Selfindulgance?) ook pretiig in het gehoor.

Nog geen score. Dat wordt geen hele hoge. Maar ook zeker geen lage.

zo schokkend is die top 10 niet, brave muziek niks geschreeuw

snap ik zijn reactie best

ik vind het ook niks, teveel herrie, hoe geniaal en tehnisch perfect ook, tis godganseklereherrie

Tweede reply van de dag want ik ben nog eens 3 luisterbeurten verder en heb nogsteeds niets wereldschokkends gevonden. Maar ook echt helemaal niets wat me irriteerde. Sterker nog, ik vind de pakkende refreinen die bij de 'indie' nummers naar boven komen zelfs erg fijn. Ik zet in op 3,5*

Wat vond je van hun vorige albums?

Gaaf en gaaf voor de reguliere.

Dit was voor mij het eerste album van DEC en ik vind hem egt geweldig en zelfs een 5e plaats op de jaarlijst waard. welk vorige album raden jullie mij aan?

alles behalve Plagiatism

miss machine is meer metal/rock, calculating infinity is meer 'extreem'.

Ach schei toch uit. Calculating Infinity was inderdaad extreem, maar daardoor wel een uitputtingsslag. Miss Machine was net zo extreem, maar wel uit te zitten door er een aantal rustpuntjes in te brengen (zoals Phone Home) en Unretrofied.

Ook Ire Works is weer extreem. Niks commerciële knieval. Ook niet door Black Bubblegum of Milk Lizard. Het extreme gedeelte van tDEP is nooit minder extreem geworden. De platen worden IMO alleen maar beter. Want zelfs een hele snelle, geflipte, technische pleurisherrieplaat kan eentonig worden. Op Ire Works is de variatie vergroot door refreinen die echt blijven hangen, maar nooit zoetsappig worden. Daarvoor vervormd en verdraaid tDEP alles nog lekker. En daardoor vind ik dit het de grootste progressie die tDEP tot op heden heeft gemaakt.

Gisteravond live gezien in de effenaar samen met Poison The Well en Stolen Babies.


Ontzettend gaaf concert! Alleen Stolen Babies kon mij gestolen worden, was niet echt onder de indruk van Stolen Babies maar de The Dillinger Escape Plan was, zo als verwacht, ontzettend goed