Modest Mouse - Good News for People Who Love Bad News (2004)

Eigenlijk de eerste plaat van Modest Mouse die ik beluister, hoewel ik toch al 'n tijdje benieuwd ben naar hun werk. Hoe Good News For People Who Love Bad News zich voor mij verhoudt tegenover hun andere platen kan ik dus nog niet inschatten. Maar deze kan ik alvast bijzonder goed smaken. Het geheel doet me erg denken aan Pavement en de successingle Float On, waar hier al wat discussie over is geweest , roept bij mij dan weer de naam Kings Of Leon op (ik sta wat om me heen te kijken, angstig op zoek naar bijval...een gênante stilte volgt).
The World At Large (met op het einde die bevreemdende outtro die doet denken aan het deuntje dat in Twin Peaks weerklinkt als gevaar dreigt), het catchy Float On en Ocean Breathes Salty (dat ik al kende van de verstilde Sun Kil Moon-cover) trekken deze plaat wat mij betreft erg sterk op gang.
Bury Me With It is iets "schreeuwiger" maar bevalt me evenzeer, terwijl ik Dance Hall dan weer net dat tikkeltje te veel van het goede vind. Geef me dan maar het prachtige Bukowski, zonder twijfel één van de hoogtepunten.
De tweede helft knalt Waitsiaans weg met This Devil's Workday waarin Isaac Brock nog maar eens een nieuwe gedaante geeft aan z'n stem. Prima, maar niet zo sterk als het fantastische, opper-dansbare The View, waarin diezelfde stem mij bijwijlen heel diep raakt, hoewel we hier toch niet te maken hebben met 'n tranentrekker van het zuiverste water.
Nog wat restjes Waits in Satin In A Coffin, zonder bijbehorende vocalen deze keer. Zeker niet slecht, maar toch nog geen topper.
Blame It On The Tetons vind ik in tegenstelling tot Morinfen zeker niet oersaai, maar misschien gebeurt er inderdaad wat weinig gedurende de ruim vijf minuten. Dat ofwel is de song zelf niet ontroerend genoeg, het is het één of het ander he Bescheiden Muis!
Black Cadillacs is opnieuw een vrolijk deuntje, maar het is het bloedmooie One Chance dat me nog één keer doet genieten van de rillingen over m'n ruggenwervel. Ook de afsluiter weet me te bekoren, zonder hierbij onvergetelijk voor de dag te komen.
Momenteel hang ik met Good News For People Who Love Bad News ergens tussen 3,5 en 4 in. De toekomst zal uitwijzen wat mijn eerste Modest Mouse nog kan aanrichten op mijn muziekgeile gehoor. In ieder geval ben ik nieuwsgierig naar de overige worpen van deze band, hoewel ik eerst nog wat verder ga met Good News.

Dit is het derde album van Modest Mouse waar ik mijn mening over geef. Na het geweldige The Lonesome Crowded West en het wat wisselvallige The Moon & Antarctica, is dit een redelijk constant album waar de uitschieters helaas iets te beperkt zijn. Niettemin is het weer genieten bij de schreeuwerige stem van Isaac Brock. Ik snap best dat het voor sommigen wat overdreven en vals klinkt, maar ik vind het geweldig. Naast het bekende Float On, behoren The View en Black Cadillacs tot het beste werk van Modest Mouse. Wel moet ik zeggen dat een aantal nummers iets teveel leunt op het refrein.

Dit album luisterde ik vroeger wel eens (in de periode dat het uitkwam ongeveer), maar is de laatste jaren op de achtergrond geraakt. Toen vond ik vooral de eerste nummers goed, en nadien zakte het voor mij wat in.

Ik weet niet of het er mee te maken heeft dat ik in tussentijd grote Tom Waits-fan geworden ben, maar nu kan ik de tweede helft van het album zeker even goed waarderen als de eerste. Voor mij staan er eigenlijk weinig zwakke nummers op.

Modest Mouse combineert hier voor mij een perfect popgeluid (vooral hoorbaar in de eerdere nummers op het album, maar ook zeker op de afsluiter) met af en toe heerlijke muzikale chaos zoals op Dance Hall en This Devil's Workday. Af en toe hoor ik ook een vleugje van The White Stripes' Icky Thump terug.

Maar los van alle referenties die ik hier aanhaal, doen ze vooral heel erg hun eigen ding!

Ik ben benieuwd naar meer!

Voor deze alvast 4*

Favorieten: Float On, This Devil's Workday, The View (maar dat hadden quasi even goed 3 andere kunnen zijn)