The Black Crowes - Happiness Bastards (2024)

Is dit echt waar we aanbeland zijn? Er is maar weer eens een rockplaat uitgebracht, dus het is goed? Meerdere reacties geven dit signaal. Kom op mensen. Luister eens goed.

En sinds wanneer is vergelijk onzinnig. Als je ergens een keer een goede biefstuk kreeg, zeg je dan bij de volgende keren ook ‘ach’ als de biefstukken daarna lang niet zo lekker zijn?

Heb nog nooit een biefstuk geluid horen maken. Maar prima hoor als ik hier mijn mening moet bijstellen. Het is toch maar tekst dat hier wordt gedumpt.
Gelijk heb je, gelijk krijgen is niet aan mij

Dit is niet zomaar een rock plaat, dit is een nieuw album van the Black Crowes, de eerste in 14 jaar. Je kent ze wel: ze staan op 2 in jouw artiestenlijst.

Bovendien is het meer dan rock: dit is gelardeerd met brokken blues & vleugjes soul.

En ik vraag mij af of jij deze medium rare biefstuk wel goed hebt geproefd? Mij smaakt 'ie overheerlijk!

Ik vind dit een heerlijke recht voor z'n raap plaat vol energie en plezier. De speelduur is precies goed en ik verheug me nu al op hun concert op 22 Mei in Amsterdam.

Alleraardigst album van de kraaien. Zo goed als het debuut worden ze nooit meer gok ik. Maar hun beste sinds By your side durf ik deze laatste worp wel te noemen. Gelukkig lijken de broers sinds de jubileum tournee ter ere van dat debuut weer in de gaten te hebben dat ze best mogen rocken. Niet dat ze op dit album ineens vol gas geven maar toch rockt en swingt het lekker. Het album schiet in ieder geval fijn uit de startbokken met de eerste twee nummers. Bij liedje drie, Cross your fingers, gaat het lichtelijk mis. Vrij irritant nummer dat maar voort kabbelt. Ook vind ik het duet met Lainey Wilson in Wilted rose niet spannend genoeg en daardoor te langdradig. Maar heb het album pas 1 keer geluisterd dus wie weet Tussen deze twee voor mij mindere broeders zit overigens wel één van de hoogtepunten op het album verstopt; Wanted and waiting. Heerlijke groove zit in dat nummer waardoor het zeer aangenaam stampt en dampt. Zo hoor ik de Crowes het liefst.

Na een aantal keer draaien, nu ook vanaf de erg lekker klinkende LP, verhoog ik 'm naar 4,5*. Voor mij is dit toch wel de beste Crowes plaat sinds The Southern Harmony and Musical Companion. Hoewel Before the Frost... Until the Freeze erbij in de buurt komt. Wat een leuke verrassing!

Prima southern rockplaat van The Black Crowes, maar binnen het landschap van the southern rock niet echt heel erg speciaal meer. Sinds de opkomst van de wat moderne southern rockbands van de jaren '90 tot nu (Black Crowes, Cry of Love, Screamin' Cheetah Wheelies en meer recent Steepwater Band en Blackberry Smoke) is de markt wel redelijk verzadigd. Met andere woorden: ik heb dit nu allemaal al zo vaak gehoord, dat het me niet meer verrast.

Het is aan de andere kant wel lekker aanstekelijk, en laat de de concurrentie wel weer horen, dat er pit nodig is om een goede southern rockplaat af te leveren. Daarmee blazen ze de nieuwe plaat van Blackberry Smoke en Robert Jon & the Wreck wel omver. De plaat en de muziek van The Black Crowes blijt ook dichter bij de rock'n'roll-sound van de southern rock en zoekt niet de randjes van de countryrock op zoals The Allman Betts Band dat op hun twee albums wel deden.

Het is en blijft alleen zo eeuwig jammer dat The Black Crowes hun zongs zo kort houden. En wat hoger jamgehalte had best gemogen. De kunde bij de muzikanten is wel degelijk aanwezig. Met name leadgitarist Rich Robinson laat hier horen niet enorm veel onder te doen voor gitaarhelden Marc Ford, Luther Dickinson en Audley Freed (ooit bandleden). De productie van Jay Joyce is hier en daar wel wat gelickt en vol en daarmee is deze band en deze plaat wel de meest pop-gerichte van het genre. Het is ook meer een partyband en ik zoek ze dan ook altijd meer in de richting van Wet Willie en Georgia Satellites. Door de volle refreinen (met backing vocals) zing je ook binnen no-time een songs mee. Geen reden dus om te jammen schijnbaar. Voor de echte jamgerichte southern rock hebben we op dit moment nog altijd Gov't Mule en in iets mindere mate de Tedeschi Trucks Band

De zang van Chris Robinson vind ik ook altijd wat vergelijkbaar met Jimmy Hall (Wet Willie) en Mike Farris. Al vind ik Mike Farris wel echt een stuk beter. Zowel Mike als Chris hebben hun voeten diep geankerd in de soul en gospel, wat toch wel altijd een welkom element is de southern rock (en de slidegitaar natuurlijk). Dat de band ook hun roots in de blues hebben is ook te horen, zoals in Bleed it Dry.

Maar al die kanttekeningen maken niet dat de plaat niet okay is. Ik vind het een meer dan prima plaat, en ook goed om te horen dat The Black Crowes het southern rockgenre nog springlevend houden en ook nieuwe fans aantrekt tot het toch wel ondergewaardeerde en vaak ten onrechte verguisde genre.

Bonuspunten ook voor de juiste speelduur. Dankzij de renaissance van de lp, zijn de albums weer makkelijker behapbaar en staan er nagenoeg geen fillers meer op. Daardoor ben je sneller geneigd de plaat vaker te draaien.

Er komt trouwens nog een reunieplaat uit dit jaar: van JJ Grey and Mofro. Ook southern rock, ook met een vleug soul. Ik ben benieuwd.

Mag ik aan de hand van het aantal berichten stellen, dat de opwinding toch minder groot is dan verwacht? Ik ben het niet altijd eens met de reviews van Oor, maar die van Happiness Bastards is spot on. Na nog een paar keer luisteren ben ik het meest verbijsterd over de vlakte in bijna alle nummers. Een nummer kan energiek klinken, maar als er verder niets gebeurd en het gaat maar door en door, zoals bij de meeste nummers hier, is het wel erg armoedig.

Op het album ontbreken de echte melodieuze riffs, de typische overgangen van couplet naar refrein. 90% van de eerdere nummers van The Crowes is een stuk beter dan de nieuwe leg. Ik ben echt zwaar teleurgesteld. Alleen Three Snakes and One Charm kan ruziën om aanspraak te maken op de titel van het zwakste kraaien album.

Het geeft wel aan hoe geweldig eerder werk eigenlijk is. Maar na 15 jaar van droogte is dat een treurige constatering.

Ik hou me maar op de vlakte denk ik.

Mr. Riffhard hoort niet meer goed denk ik . Geweldig album van de black crowes

Na de eerste 3 albums ( waar de Crows me mee konden boeien) ben ik ze jaren uit het oog verloren. Wel volgde ik diverse solo projecten van hen op the Socials die mij konden bekoren. Zo trokken ze de fantastische gitarist Luther Dickinson aan. Happiness Basterds kwam min of meer toevallig voorbij tijdens een Qobuz luistersessie. En ik moet zeggen het klinkt allemaal als voorheen. Not bad maar misschien toch ook niet heel erg vernieuwend. Al met al 3,5 stars, vooruit dan maar....

tja tja niet veel nieuws onder de zon

Een vriend van mij die wel een echte fan is van The Black Crowes, heeft mij over de streep getrokken om ook deze laatste cd van hun aan te schaffen. Niks vernieuwend, maar gewoon weer een goeie BC.