The Black Crowes - Happiness Bastards (2024)

Klinkt lekker

Is dit een nieuw album ???

Spiksplinternieuw album van de broertjes Robinson, hier is meer erover te lezen:

How The Black Crowes Recorded Their First New Album in 15 Years

Ik hoop dat het album meer te bieden heeft, dan de uitgebrachte single. Het intro is leuk, al lijkt het sterk op wat The Magpie Salute al heeft gedaan. De rest van het nummer verzandt al snel in plichtmatige clichés. Het knettert nergens echt.

Ik ben een groot liefhebber, maar hou me vingers gekruisd.

Klinkt veelbelovend, dat koortje Klinkt ook erg fijn. Zo hoor ik TBC toch wel graag.

Ik hield erg van hun laatste albums Warpaint en Before The Frost...

Met dit nieuwe album lijken ze de sound van de beginjaren weer op te zoeken. Niet zo gek misschien na een succesvolle tour die rond één van die vroege albums draaide. Dit nummer klinkt lekker maar tegelijk doet het toch wel heel erg denken aan enkele andere Crowes nummers. Maar ben toch wel benieuwd!

Studio album 10 en we hebben er bijna15 jaar op moeten wachten. Wanting and Waiting klinkt goed.
Ik zeg laat maar komen.

Cross Your Fingers is nu ook op de streamingdiensten gezet. Veel meer dan Wanting and Waiting belooft dit nummer, dat The Black Crowes echt terug zijn. Eén spannend en gelaagd nummer, waarin ze verschillende bekende stijlen samenvoegen. Maar ze voegen ook nieuwe elementen toe. Het intro is prachtig en de rest van het nummer slaat de eerste keer in als een bom.

Is het al 15 maart?

Bedankt Riffhard, heerlijk nummer inderdaad, deze gaat ook op mijn lijstje.

Lijkt me toch een kort album voor 10 nr

Gewoon een normale, ouderwetsche speelduur dunkt me. Ik had alleen gehoopt er met een beetje geluk wat van de CRB in terug te gaan horen, ik heb nog niks gehoord... dus het kan.. maar qua speelduur verwacht ik verder geen psychedelische invloeden. Wie weet.

Perfecte lengte voor een album. Max 40 minuten dat zijn de beste!

Het vuur van de eerste 2 platen is wel weer hervonden. De productie is vol en recht toe recht aan. Op het moment gooit het geen hoge ogen, maar is het zeker een lekkere plaat.

Met drie nummers beschikbaar ben ik niet zo enthousiast. Wanting and Waiting is een herhaling van zetten zonder echt te vlammen.

Wilted Rose had een mooie ballad kunnen zijn, maar verongelukt halverwege volledig.

Cross Your Fingers biedt het meest wat mij betreft. Maar ook dat nummer kan niet op tegen eerder werk.

Het lijkt er op dat The Black Crowes het verleden wilden eren en tegelijk wilden vernieuwen. Met deze drie nummers als uitgangspunt, is dat dan niet goed gelukt.

Een tegenvaller. Los van ‘maar’ tien nummers. Alhoewel. Omdat het er maar tien zijn, had ik wel wat meer verwacht. Zeker na zoveel jaar zonder nieuw materiaal.

Ik ben ook nog niet overtuigd op basis van die eerste drie nummers. Wat anderen zeggen: een herhaling van zetten en dat allemaal net wat minder intens dan in het verleden. Ik kan me wel vinden in de veronderstelling van rafke pafke dat ze de smaak weer te pakken hebben gekregen na die toer die grotendeels was opgehangen aan Shake Your Moneymaker, waardoor ze weer een plaat in dezelfde stijl wilden maken.

Count me in as iemand die toch enigszins teleurgesteld is in de speelduur. Dat lijkt weer mode te worden, maar ik voel me toch vaak een beetje bekocht als een album minder dan 40 minuten klokt. Zeker als de eerste vrijgegeven nummers nog niet direct heel overtuigend zijn.

En dan die hoes... Jongens, jongens, ik weet dat we in het stramingtijdperk leven en dat dat er minder toe doet dan vroeger. Maar was er nou helemaal geen greintje inspiratie over om daar wat leukers van te maken? Dit zet mij er in elk geval niet toe aan om de LP te kopen...

Koop jij een LP voor de hoes? Lijkt mij toch dat de muziek by far het belangrijkste is.

Tuurlijk staat de muziek voorop. Als die niet interessant is, overweeg ik sowieso geen fysieke aanschaf. Maar ik 'doe' zowel in CD's als in LP's, en met de huidige vinylprijzen vind ik dat een LP bij voorkeur wel een toegevoegde waarde moet hebben in de vorm van een aansprekende hoes. Daar is hier geen sprake van. Dus mocht ik dit album interessant genoeg vinden voor een fysieke aanschaf, dan wordt het hoogstwaarschijnlijk een CD.

De zanglijn van Wanting and Waiting lijkt in het begin wel heel erg op Jealous Again.

Wat jammer. De productie geeft een veel te vette laag over de muziek. De nummers klinken vaak veel te gehaast. Een nieuwe typische Black Crowes melodie hoor ik eigenlijk nergens. En dat zegt iemand, die Wiser Time het beste nummer ooit vindt.

Kindred Friend steekt er bovenuit, maar kabbelt ook maar door. Bovendien lijkt het heel erg op het solo-werk van Chris op This Magnificant Distance.

Ik ga het album nog een paar keer goed beluisteren, maar ben bang, dat ik er daarna niet snel naar teruggrijp.

Ga dit album in het weekend ook een aantal keren luisteren en ja dat van Wiser Time delen we Riffard, dat is en blijft een wereldnummer.

Het klinkt allemaal degelijk en het is ook gewoon fijn dat de Crowes terug van weggeweest zijn maar zo goed als als Southern Harmony of Before The Frost is het voor mij niet. Ik heb het album nu twee keer geluisterd en het is allemaal wat veel, te dichtgetimmerd, ik mis rustpuntjes. Dat komt wel in de vorm van de afsluiter, die is geweldig, maar daar had er nog wel een van op mogen staan. Vooralsnog zijn er weinig nummers op dit album die echt beklijven maar wellicht komt dat nog na meer luisterbeurten...

Vergelijken met 30 jaar geleden is nooit een goed idee. De rolling stones zijn ook niet meer zo goed als 40-50 jaar geleden. Jullie zijn ook niet meer zo fit als 30 jaar geleden. Tijd...die verstrijkt.

Nou, ze klinken eigenlijk veel energieker dan ooit, het is mij alleen wat te energiek...:)

De Amerikaanse bluesrockband The Black Crowes kent een lange geschiedenis van ruzies, twisten en vetes zoals alleen broers dat kunnen. De samenstelling van The Black Crowes is in de afgelopen decennia meermaals gewijzigd, maar wat bleef was het centrale duo: de broers Chris en Rich Robinson. Na elkaar weer eens een periode van jaren niet gesproken te hebben werd het tijd voor de zoveelste reünie en een nieuw album: Happiness Bastards. Het ‘Happiness’-deel van de titel van dit tiende studioalbum verwijst naar de verzoening tussen de broers. Het ‘Bastards’-deel naar het gegeven ‘dat we zijn nog steeds klootzakken zijn’, zoals gitarist Rich Robinson liet optekenen in een interview met het Britse boulevardblad The Sun. Al met al voldoende ingrediënten als voedingsbodem voor de nieuwsgierigheid.

Bij de eerste luisterbeurt van Happiness Bastards vallen twee dingen op: het enorme plezier waarmee de tien nieuwe nummers gespeeld worden en de stem van zanger Chris Robinson. Zijn nasale, wat scherpe stemgeluid is altijd het ‘unique selling point’ van de Crowes geweest. Op hun laatste studioalbum uit 2009, Before the Frost…Until the Freeze, was al wat sleetsheid te horen. Op albumopener van Happiness Bastards – het stampende Bedside Manners – doet de stem van Robinson zich nog minder gelden dan op de vorige plaat. Op zichzelf hoeft dit geen bezwaar te zijn, er zijn immers genoeg artiesten waarvan met de jaren de klankkleur van hun stem verandert. In dit geval echter lijkt door de verandering, de aantrekkingskracht van de band een deuk opgelopen te hebben. Tekstueel zit het echter prima in elkaar met originele vondsten als ‘Ride the Black Mariah’; een zwart politiebusje dat dateert uit de jaren dertig van de vorige eeuw.

In het lied Cross Your Fingers horen we wél (vleugjes) van de kwaliteit van het ‘oude’ The Black Crowes. Het is wat minder bombastisch, minder vol qua geluid dan de voorgaande tracks op deze plaat, waardoor er meer ruimte en aandacht is voor de zangpartijen. Toch blijft het allemaal een beetje neutraal en ondanks de energie waarmee de nummers aan de man worden gebracht, echt overtuigen doet het nog niet. Wanting And Waiting doet dat wél. Aangename en aantrekkelijke southern rock zoals we die kennen van The Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd en ZZ Top. Wanting And Waiting ademt een soortgelijke sfeer als Jealous Again van het debuutalbum Shake Your Money Maker van de Crowes uit 1990.

Kindred Friend (dat de eerste dertig seconden klinkt als Acda en de Munnik) is tegelijkertijd albumafsluiter en –hoogtepunt. Mooie mondharmonica, sterke vocalen van zowel Robinson als de achtergrondzang, sfeervol strijkorkest en oprechte lyriek. ‘Oh, kindred friend, where have you been?/ Guess it’s been a while.’ Het heeft alle facetten van een make-up-song, waarbij de onverbrekelijk geachte band tussen broers opnieuw gesmeed wordt met behulp van tijd. Prachtig.

Over tijd gesproken; tijd is de enige dimensie die ons in staat stelt het verleden te herinneren. In het geval van The Black Crowes gaat die herinnering al snel uit naar het succes van de beginjaren met nummers als Hard To Handle, She Talks To Angels, het eerder genoemde Jealous Again en uiteraard hun grootste hit Remedy. Sinds die gloriejaren is er veel gebeurd en is ook voor de gebroeders Robinson de tijd een dimensie gebleken waaruit wijsheid te destilleren valt. Dat is terug te horen op Happiness Bastards. Het album steekt boven het maaiveld uit door goede songteksten, maar muzikaal is de scherpte er misschien wat af waardoor Happiness Bastards een doorsnee album geworden is. Aan plezier en energie ontbreekt het de band echter zeker niet. Wie daar met eigen ogen en oren getuige van wil zijn kan op 22 mei terecht in de AFAS Live als The Black Crowes Amsterdam aandoet.

The Black Crowes - Happiness Bastards - nieuweplaat.nl

Ik ben content. lekker rauw album. en wat een mooie afwerking weer van de hoes.

Dit had ik niet verwacht: een ouderwets goede Black Crowes plaat in 2024. Een aangename verrassing.

Ik dacht wel, wat moet je met zo'n hoes. Maar ik lees net dat de letters geschreven zijn over een andere bekende hoes heen, die van The Southern Harmony and Musical Companion. Verdraaid!

Soort van The Next Day dus. Wat Bowie kon, kunnen wij ook, moeten die kraaien gedacht hebben...

Haha, nu je het zegt kan ik het ook zien op de afbeelding op deze pagina. Een grappig statement en een verwijzing naar het feit dat ze terug wilden keren naar het geluid van dat album. Wat de heren aardig gelukt is, afgaand op de eerste paar nummers. Maar het blijft een lelijke hoes...

Vanochtend tijdens sporten een eerste luisterbeurt gegeven en wat een lekkere vibe zit er in dit album. Lekkere productie, geweldige zang/sound en een fijne flow zit er in dit album. Nee vergelijken met een van hun eerste albums is natuurlijk onzinning, maar het is wel weer erg fijn dat er een lekker rockalbum is afgeleverd.