English Teacher - This Could Be Texas (2024)

Albert Road van het Britse English teacher is alvast een mooie meeslepende aanzwellende bombastische song. English Teacher staat in het voorprogramma van SPRINTS. De bandleden leerden elkaar kennen tijdens hun studie in Leeds. Een album om naar uit te kijken!

Is het niet eerder double bill? Een vermoedelijk betere band. Maar over smaak..

Inmiddels weer een nummer gedropt, 'R&B'. Kan ook zeer bekoren. Wordt hoog tijd voor deze release!

Live gezien in Antwerpen tijdens de "double bill" met Sprints.
Beide bands waren live zeer sterk, maar het songmateriaal van English Teacher is toch een van een hoger niveau en biedt meer afwisseling. Bij Sprints was de aandacht moeilijker te houden na een tijdje, maar hebben desondanks een sterk debuutalbum.

In elk geval hun debuut pre-ordered op hun site. Een bandje met groot potentieel.

Ben het inmiddels wel eens met bovenstaande stelling! Vond in Antwerpen Sprints live eigenlijk overtuigender, vanwege de energie (in de moshpit staan hielp ook mee). Maar de vijf gereleasede nummers van English Teacher zijn zó goed dat ik enorm uit kijk naar het debuut.

Ik zag ze samen met Sprints in de Tolhuistuin. Aangenaam verrast door de variatie en muzikaliteit. Het is nIet bepaald rechtoe rechtaan muziek. Tempowisselingen binnen een nummer en grote verschillen in stijlen tussen de nummers onderling. Het was niet uit je dak gaan maar luisteren naar de kwaliteit van de liedjes. Ik was geboeid en ook ik heb het album in preorder. Verwachtingen best hoog!

Al tijdje fan van R&B (dat ik dat ooit nog zou typen lol). Benieuwd naar het album.

Hier heb ik onwijs veel zin in!

Eerste luisterbeurt achter de rug en kan wel stellen dat dit een heel erg overtuigend debuut is. Er waren natuurlijk al een aantal nummers als singles uitgebracht, maar ook de nog niet bekende nummers zijn van hetzelfde niveau en als geheel staat het ook als een huis.

Ik ben ook aan de eerste luisterbeurt bezig en het intrigeert. Niet helemaal mijn muzieksmaak (meer), maar meerdere luisterbeurten gaan er zeker komen!

Er is een stroom aan debuutalbums uit de UK: Talk Show, Sprints, NewDad om er een paar te noemen, maar kan nog even doorgaan met Whitelands en Lime Garden. Dat English Teacher dan wint in avontuurlijke originaliteit is simpelweg een understatement. Het viertal komt uit leeds en zangeres Lily Fontaine is het stralend middelpunt. Dat was duidelijk bij de recente dubbel concerten die ze deden met Sprints.
Waar ze muzikaal verder niets mee van doen hebben. Sprints is een prima voorbeeld van simpelweg eendimentionaal rocken, terwijl English Teacher veel complexere songs heeft in de richting van Black Country, New Road & Squid, met een vergelijkbare smeltkroes aan invloeden maar dan met een verfrissende lichtheid. Het is een muzikaal avontuur met Jangle gitaren, pakkende indie, Jazzy Artrock, Ballets …
Ook de lyrics zijn om te smullen. Want spugen op de politiek is mooi verwoord met “Blame the council, not the rain”.
Met andere woorden: Ga er gerust even voor zitten om dit indrukwekkende album te ondergaan.

Ja helemaal mee eens. Al had ik gek genoeg live dat ik dat eendimensionaal rocken, paar lekkere hooks en de enorme energie van de frontvrouw beter waardeerde dan English Teacher.
Echter, het album van English Teacher is super indrukwekkend, niet voor niets dat ik de gereleasede nummers sinds het concert helemaal grijs heb gedraaid. Fijn om te horen dat de overige nummers ook supergoed klinken. AOTY contender zeker.

Eind februari zag ik English Teacher in combinatie met Sprints live in Rotown. Het was de bedoeling dat English Teacher zou starten en daarna Sprints, maar last minute werd besloten dit om te draaien.

Ik hoopte op een vurig optreden van Sprints, maar dat viel me wat tegen die avond, de band speelde een kortere setlist dan gebruikelijk en was duidelijk moe.
Doordat ik daardoor ook een beetje in een 'meh-stemming' was geraakt hoefde English Teacher ook niet meer zo nodig voor mij, terwijl ik er vooraf naar uitkeek. Hun muziek is een stuk bedachter dan Sprints en qua volgorde vond ik dat dan ook niet lekker lopen. Ik heb het optreden ook niet meer helemaal afgekeken omdat ik het wel mooi vond en mijn metro ging halen.

Neemt niet weg dat het uitkijken naar het debuutalbum bleef staan en ik moet zeggen dat het me prima bevalt. De complexere nummers komen zo als album in mijn woonkamer beter tot z'n recht dan live, waar ik het af en toe wat vermoeiend en te gemaakt vond. Daar heb ik nu geen last van, terwijl het wel degelijk nummers zijn waar je even voor moet gaan zitten.

Ik voel hier een beetje hetzelfde wat ik bij bijvoorbeeld een PJ Harvey ervaar. Niet dat het daar op lijkt, maar het is best wel muziek voor het hoofd en minder voor het hart. Dat is helemaal prima, want This Could Be Texas is een sterk album en is veel minder hoogdravend dan ik vooraf verwacht had. In dat opzicht is het zelfs een positieve meevaller.

Ik heb vinyl, cd en shirt via hun website besteld. De verleiding is groot na de geweldige recensies, maar ga het níet via Spotify beluisteren. Geduld geduld…
Grappig trouwens dat Sprints en English Teacher vandaag, net als in de Tolhuistuin, gebroederlijk bij elkaar staan in de rotatielijst

Wat is dat voor een voorwerp?

Het lijkt wel op een soort oor met I guess een gitaar erin.

De winnaar voor lelijkste hoes van dit jaar is bekend!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: English Teacher - This Could Be Texas - dekrentenuitdepop.blogspot.com

English Teacher - This Could Be Texas
English Teacher uit Leeds is sinds haar eerste single een van de grote beloften onder de Britse gitaarbands en maakt dit volledig waar op het verrassend veelzijdige debuutalbum This Could Be Texas

De Britse en Ierse postpunk golf van de afgelopen jaren heeft een aantal geweldige albums opgeleverd, maar zo langzamerhand waren we ook wel weer toe aan iets nieuws. Dat nieuws wordt gebracht door de Britse band English Teacher, die een sensationeel debuutalbum heeft afgeleverd. Het is een debuutalbum met hier en daar wat invloeden uit de postpunk, maar de band uit Leeds kan ook allerlei andere kanten op. English Teacher laat steeds weer een ander geluid horen, maar This Could Be Texas weet de aandacht makkelijk vast te houden. De jonge gitaarbands buitelen momenteel over elkaar heen, maar English Teacher is qua niveau echt van een andere orde.

De Britse band English Teacher was aan het begin van het jaar een van de grote verrassingen tijdens Eurosonic Noorderslag en werd daarom direct geschaard onder de grote beloften voor 2024. Die belofte maakt de band uit Leeds een kleine drie maanden later waar op het deze week verschenen debuutalbum This Could Be Texas.

Er duiken de laatste tijd weer geregeld nieuwe gitaarbands op, maar ik hoor helaas te vaak bands die fantasieloos voortborduren op de postpunk die de afgelopen decennia in meerdere golven tot ons kwam. Het zijn bands die me in muzikaal opzicht meestal nog wel weten te bekoren, maar wanneer een irritante praatzanger het voortouw neemt haak ik meestal onmiddellijk af.

Ook English Teacher laat zich deels inspireren door de postpunk uit het verleden, maar de band blijft zeker niet hangen in de geijkte patronen en zoekt aan alle kanten de grenzen op. De band uit Leeds beschikt in de persoon van Lily Fontaine bovendien over een uitstekende zangeres, die een enkele keer kiest voor het gesproken woord, maar toch vooral zingt. Net als Florence Shaw van Dry Cleaning slaagt Lily Fontaine er overigens in om ook het gesproken woord melodieus te laten klinken, iets waar haar schreeuwerige mannelijke collega’s nog wat van kunnen leren.

Ik hoor haar echter liever zingen en dat doet ze gelukkig volop op het debuutalbum van English Teacher. De zang op This Could Be Texas is uitstekend, maar in muzikaal opzicht is het debuutalbum van English Teacher nog een stuk indrukwekkender. De Britse band wordt momenteel in één adem genoemd met al die andere jonge honden van het moment en door het vrouwelijke boegbeeld ligt vooral de vergelijking met Dry Cleaning en Sprints voor de hand. In muzikaal opzicht is de muziek van English Teacher echter een stuk veelzijdiger en spannender dan die van de concurrentie.

Bij beluistering van This Could Be Texas komen af en toe invloeden uit de postpunk voorbij, maar het album schiet vooral andere kanten op. English Teacher kan verrassend ingetogen en dromerig klinken, maar kan ook ruw en stevig of theatraal en bombastisch klinken, zoals in de fantastische afsluiter Albert Road. Het ene moment hoor je een compromisloos gitaarbandje, maar het volgende moment verrast English Teacher net zo makkelijk met klassiek aandoende arrangementen als met verrassend subtiele en ingetogen klanken.

De band uit Leeds springt in muzikaal opzicht vaker van de hak op de tak dan de gemiddelde experimentele jazzband, maar nagenoeg alle wendingen op This Could Be Texas zijn raak. Het wordt alleen maar versterkt door de zang en het gesproken woord van Lily Fontaine, die in de donkere teksten keer op keer het Verenigd Koninkrijk van 2024 ten grave draagt. Er gebeurt echt idioot veel op het debuutalbum van English Teacher, maar omdat de Britse band de toegankelijke songs nooit helemaal uit het oog verliest, blijf je makkelijk bij de les.

Ik heb al heel lang een zwak voor eigenzinnige gitaarbandjes, maar heb de afgelopen jaren maar weinig albums in het genre gehoord die me echt wat deden. Het debuutalbum van English Teacher doet echter van alles met me. Het is een album dat me constant heen en weer slingert en waarop de verrassingen elkaar in sneltreinvaart opvolgen. Het maakt van This Could Be Texas een album dat zeker bij eerste beluisteringen behoorlijk heftig is, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek op dit album dat ik inmiddels best een meesterwerk durf te noemen. Erwin Zijleman

Klinkt als 90s underground met een beetje dry cleaning en een mespuntje wet leg. Met die ingrediënten kan ik vaak wel wat, maar ik vind in dit geval het resultaat vooral wat flets. Ik ga m niet nog eens uit de de streamingdoos halen.

Moet m nog wat vaker horen voor een oordeel, maar tis een opvallende plaat
Kwa ambitie en afwisseling een beetje in het straatje van Last Dinner Party wat mij betreft

Tegenwoordig noemen ze alle muziek die een beetje hip klinkt "urgent" en een "meesterwerk". Weet je wat meesterwerken zijn: Abbey Road, Ten, Nevermind dat soort albums. Deze hoort daar zeer zeker niet bij.

Meesterwerk? nee, maar urgent toch wel zeer zeker. Vind ook niet dat je het debuutalbum van een beginnend bandje kunt vergelijken met de groten der aarde die jij aanhaalt.

Als ik overigens echt tegen schenen aan wil trappen is het eerste woord wat in me opkomt bij de door jou genoemde albums niet per se "Meesterwerk" maar wel "Overgewaardeerd".

Zonder gekheid, dit is een behoorlijk knap album met lekker veel variatie en een hoop frisse ideeën. Vaak catchy, soms lekker ingewikkeld. Alleen met The Best Tears of Your Life kan ik dan weer helemaal niks.

Overigens is I'm Not Cryin, You're Crying echt een kanshebber voor song van het jaar voor me. Wat een vet brok energie is dat nummer zeg.

Hoge waarderingen (gem. 8.8) onder diverse recensies in de vakpers. Heb een aantal nummers een aantal keren op verschillende momenten aangehoord en wil het graag een memorabel debuut noemen, met direct al een status.
De zang, originele opbouw van nummers, gewoon goede composities. Het heeft iets fris en meeslepends en het klinkt groots dan weer klein en toch wel weer heel gewoon en herkenbaar.

Doet me denken aan de schilderijen van Francis Bacon. Ik ben daardoor eigenlijk wel nieuwsgierig naar dit album, of de muziek net zo intrigerend is.

We zagen ze hun neus voor het eerst aan het venster steken in november 2023 in Later... with Jools Holland  op de BBC. Hun naam viel alhier ook al op de jongste Eurosonic. Maar toch, dan moest het voor hen nog allemaal echt beginnen...

Intussen zijn we april en hup, daar heb je met English Teacher nog zo'n wildfrisse, aanstekelijke Britse gitaarband die met een avontuurlijk debuut als 'This Could Be Texas' de oren doet spitsen. Eentje dat al door de jazz, de klassiek en de folk van Leeds geïnfecteerd was. Leeds, inderdaad, die vervelende stad die altijd maar ontwaakt als het duister wordt. Bandje dat zich nog steeds in het hoekje van de postpunk ziet geduwd. Welnu, hierbij verklaren we dat ze het genre eerder op bijna feestelijke wijze weten uit te diepen, het weten op te frissen, het veeleer tot iets geheel eigens weten op te zetten.

English Teacher, dat is dus spannend, bijtend en melodieus, delicaat en kunstig. Met tussenin nergens een lading eenheidsworst, integendeel, zo uiteenlopend en altijd flanerend in een muzikaal landschap vol verrassingen. Vooral met de alomaanwezige, passionele frontvrouw Lily Fontaine die helemaal daar in het midden met haar haast onweerstaanbare zangstem het gros van de aandacht naar zich toezuigt. Dat deze donkere weelderige krullenbol inderdaad dat zelfverzekerde smoeltje heeft konden we overigens deze week op Radio 1's onvolprezen 'Wonderland' al vaststellen, toen ze er English Teacher's debuut gloedvol mocht inleiden.

Hier zijn dus vier muzikanten aan 't werk die welbewust tal van stijlen introduceren, die ze gewoonweg met van die catchy rare dingen en fuzzyness mixen, maar die tegelijk ook de sierlijke pianolijnen, strijkers, fluitjes absoluut niet schuwen. Naast de kronkelende gitaren krijg je zo de grilligheid en de niet alledaagse opbouw tot en met een progsound die we al kennen van een Black Country, New Road of Jockstrap.

Zo zal opener 'Albatross' dan als het ware in het album naar binnenglijden met van die heerlijk dreigende gitaar- en pianokabbelingen die we ons nog zo goed van bij ...And You Know Us By The Trail Of Dead herinneren. Om dan net zo bruusk op een absolute aandachtstrekker als hun hit 'The World's Biggest Paving Slab' te stoten. Ineens een geheel ander geluid, een op en top melodieuze song, een en al urgentie, met in zich een riffje dat zich even poepsimpel nestelt als in good old classics, neem 'Smoke On The Water'. Maar dat is andere koek.

'Broken Biscuits', dat is zalige mengelmoes van repetitieve piano, gitaren en chaotische blazers. De adrenaline van 'I'm Not Crying, You’re Crying' rolt daarop met zijn hectische ritmiek alleen maar overweldigend over je heen. Lily Fontaine declameert daarbij vurig en onverstoorbaar over sociale angsten en sleept je mee overheen hun steen voor steen opgebouwde rockwall of sound.

Zeker de prachtige muzikale kleuren van 'This Could Be Texas' leunen aan bij de ritmische complexiteit van Black Country, New Road. Een serene diversiteit van instrumenten, waaronder naast de hoofdrol voor de piano, ook strijkers en blazers. Het vreemde 'Not Everybody Gets to Go to Space' is een psychedelisch zwevend popliedje waarin cynische Fontaine als in trance de klassenongelijkheid bezweert. Niet iedereen zal zomaar de ruimte in gaan schitteren, bepaalde groepen hebben het nu eenmaal te druk om de boel hier proper te houden...

Die andere single op speed, het swingende 'R&B', is duidelijk gedrapeerd met de postpunk à la Dry Cleaning. Een stellingname van Fontaine hier over het vastpinnen van de muziekvoorkeur op huidskleur. Ze vindt fijntjes dat zij wel R&B zou kunnen schrijven voor anderen maar niet voor zichzelf, omdat ze er als pur-sang indie-zangeres gewoonweg niet voor in de wieg is gelegd.

Nog zo'n topper 'Nearly Daffodils', een en al dansende bas. Liefdesverdriet deze keer en een charmante filosofie over de pakken moeite die je wel kan doen om iets te laten groeien, zonder evenwel dat dit dan ook gegarandeerd succesvol zal zijn. Een song die door Time Magazine in 2023 al uitgeroepen werd tot een der 10 besten van 2023.

In het beklemmende 'The Best Tears of Your Life' wordt nu warempel op een bedje van pianotoetsen en steeds meer tollende chaos - vergeef het haar - de zang van Fontaine geautotuned. Vervolgens is het in het hulpeloos jazzy duizelend 'You Blister My Paint' de subtiliteit helemaal in slow motion. Het brengt haar ook eens als balladerende popzangeres op het podium. Net zo poppy, warm en schoon daarna, misschien voor als het zonnetje zakt, is 'Sideboob'. Haast een duet in een walm van als doedelzakken zweverig aandoende elektronica.

Dan is daar ook nog niet in het minst het breekbare hoogtepunt, de single-afsluiter 'Albert Road'. Een uitgeklede ballade bij de start, sterk gezongen. Fontaine rebellerend als een Amanda Palmer, terwijl de decibels aanzwellen naar hun climax. 'Albert Road', over de straat met die naam in haar geboortedorp, prachtsong over kromme opvoeding en sociale intolerantie. Even diepsnijdend als de video ervan. Over haar anders-zijn, de meegemaakte vooroordelen, dubbelzinnigheden en het niet echt erbijhoren: een opstandige Fontaine die als een huilende sirene hartverscheurend de nacht ingaat.

Lily Fontaine alom dus, cool, brutaal en kwetsbaar, maar een en al soul. Ze trekt je op aangrijpende, humoristische wijze haar eigen universum in. Met haar altijd inspirerende poëtische songteksten vol metaforen en zelfspot. Neem bijvoorbeeld haar heeskrakende beschouwingen in het akoestische, muzikaal rijkgevulde 'Mastermind Specialism'. Haar leven, één inconsistentie en met eeuwige twijfel er troef. Altijd zat ze tussen twee stoelen in, want van een gemengd ras en in haar jonge leven al twaalf keer kriskras doorheen Engeland op de hort.

Slotsom, dit album 'This Could Be Texas' is supersterk, alhoewel toch niet direct hapklaar. Door zijn diversiteit is het even zoeken naar de samenhang. Voor wie doorzet is het evenwel een regelrechte groeier. English Teacher staat met dit groots debuut met zoveel muzikaliteit, energie en experimentele flair al direct als een huis. 'Not everybody gets to go to space'? Voor deze band is er zeker nog plaats in de sterrenruimte van Yard Act, Black Midi, Squid en Black Country, New Road en de anderen. Het viertal bewijst met zijn imposant avontuurlijke geluid al zoveel meer snaren op de strijkstok te hebben dan het gros van al die bij voorbaat vergeten praatgrage parlando-punkers.

Line-up:
Lily Fontaine - zang, rythm gitaar, synths.
Douglas Frost - drums, synths
Lewis Whiting - gitaar, synths
Nicholas Eden - bas

Lily Fontaine zei in een interview dat de cover van het album en het centrale wezen erop door haar moeder was gemaakt en dat het de band vertegenwoordigde “in die zin dat ik zelf niet weet wat het is. Een soort muzikale, vlezige machine”...

henrie9 Wow!

Ook ik zag (eerst) English Teacher en SPRINTS in de Tolhuistuin. Waar SPRINTS iedereen wegblies. Daarvoor gebeurde echter een heleboel interessants en zo gevarieerd, dat het bijna niet bij te houden viel. Dat wordt gereflecteerd op dit album, natuurlijk. Die variatie valt in de meeste gevallen uit in het voordeel van English Teacher.

Daarom valt English Teacher ook niet te categoriseren onder de postpunk generatie van rond 2020. Een aantal nummers duidelijk wel, maar al snel niet meer. Alhoewel in de muziek van bands als Fontaines DC, Shame en IDLES al duidelijk verschuivingen beginnen plaatsvinden naar een bredere waaier aan muziek, is English Teacher vanaf het begin al stappen verder. De aanpak van de band doet mij eerder denken aan de manier waarop grote acts als The Beatles vanaf 1965 en David Bowie op bijvoorbeeld op zijn album 'Hunky Dory' hun muziek aanpakten. Die 'anything goes' attitude kom ik ook op This Could Be Texas tegen. Mijn idee is dat de band hierdoor bij een aantal songs op een totaal ander punt uitkwam dan waarmee het begon.

Niet dat ik hier beweer dat English Teacher op This Could Be Texas zo goed is als de eerder genoemde acts. Dat is het niet, maar het heeft duidelijk veel talent in huis. Dat is de start die een succesvolle carrière mogelijk maakt. Daarna gaan we het zien. Voor nu een conservatieve score, maar meer punten sluit ik niet uit.

Een prachtige debuutplaat: ‘This Could Be Texas’. Vibes van postpunk, maar ook postrock, chamberpop. Het gaat alle kanten op Empelen ondertussen heeft elk nummer iets spannends en eigenzinnigs. Voorvrouw Lily Fontaine kan brullen met een rockstem, met diepe soul zingen en declameren met praatzang. Geen irritante dominantie, maar met een zelfverzekerde power, die elk liedje van kleur voorziet. Echt één van de betere platen dit jaar.

Ik heb mijn limited bundle nog maar een week binnen en bewust vanaf dat moment pas gaan luisteren. Het muzikale verschil met Sprints was in de Tolhuistuin al opvallend. Luisterend naar het album maakt het toenmalige dubbelconcert nóg meer bijzonder. Zo verschillend en beiden geweldig op hun eigen manier.
English Teacher vraagt, neen smeekt(!) om meer luisterbeurten. Want wat is het divers! Je wordt alle muzikale hoeken in gesmeten alsof je naar een verzamelalbum van verschillende bands aan het luisteren bent. Soms zelfs binnen 1 nummer. Van verveling dus absoluut geen sprake. En dat vraagt tijd om het echt op waarde in te schatten. Die tijd neem ik dan ook. Graag zelfs! En da’s een goed teken. Sowieso fascinerend debuut!
En als je aandachtig dit album hebt ‘geconsumeerd’ is het heerlijk om los te gaan op Letter to self. Dus uiteindelijk tóch een gouden combi (met geweldige herinneringen).