Crow Black Sky - Sidereal Light, Vol. Two (2023)

A long time ago in a galaxy far, far away....

Heel af en toe komen er toevallig van die platen op je pad, waarvan je denkt "hoe kan ik dit gemist hebben?", en die nadien een verpletterende uitwerking blijken te hebben. Zo werd ik ergens eerder deze maand door een vriend van me getipt om Sidereal Light, Vol. Two eens te luisteren. En in korte tijd heeft die plaat een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten. We hebben hier te maken met ontzettend expressieve, kleurrijke en melodische blackmetal met een puntgave en vlijmscherpe productie. Een beetje hoe Emperor gevoelsmatig in 2024 zou klinken, vermoed ik zo.

Crow Black Sky is in 2009 opgericht in Kaapstad, Zuid-Afrika. Spoedig volgde in 2010 de debuutplaat van de band, Pantheion, waarna het acht jaar wachten was op een tweede album. Later zou de band beweren Pantheion meer als een demo te zien dan als een volwaardig eerste album. Aangezien in deze bespreking Sidereal Light, Vol. Two centraal staat, mag het niet verbazen dat de tweede plaat van de band uit 2018 de naam Sidereal Light, Vol. One draagt. Op die plaat zijn al heel goed dezelfde stilistische kenmerken te horen die Vol. Two, zoals betoogd zal worden, zo enorm goed maken, ware het niet dat de ietwat blikkerige doffere productie het klankenpalet van de band niet volledig tot wasdom laat komen.

Het laatste deel van het tweeluik Sidereal Light heeft zeker geen last van het productionele euvel en schiet zijn voorganger op meerdere fronten voorbij. Het meest briljante aan deze plaat is in mijn optiek de sequencing en de speelduur. Dat komt misschien vreemd over, maar ik ga het uitleggen. De blackmetal die Crow Black Sky de luisteraar voorschotelt is ontzettend overrompelend en heftig; alles is ontzettend in-your-face en zit boordevol details. Het is simpelweg een ontzettend zware brok aan muziek om te verteren. Het getuigt dan ook van een enorm muzikaal inzicht om niet een plaat van een uur te maken, maar om de speelduur relatief beknopt te houden. Dat zorgt ervoor dat de inhoud van de plaat veel meer zeggenschap krijgt en veel beter blijft hangen, in tegenstelling tot wanneer de plaat twee keer zo lang zou zijn geweest.

De sequencing - dus de manier waarop de nummers zich tot elkaar verhouden, in elkaar overlopen, verband houden met elkaar, etc. - is dus echt van een torenhoog niveau. Zo is de overgang van The Blinding Might of Creation naar With Starlight in Our Eyes vlekkeloos en zeer uitgekiend gekozen. Door daar heel even gas terug te nemen, krijgt de luisteraar de kans kort op adem te komen. Dit trucje past de band ook op andere momenten toe en zorgt ervoor dat de aandacht continue vast wordt gehouden. De opbouw van track twee is ontzettend fraai en doet me denken aan het meest recente album van Wilderun. De orkestrale arrangementen zijn namelijk zo subtiel en zo ontzettend goed verweven met de traditionele bandbezetting, dat het aanvoelt als een versmelting met de traditionele bandbezetting. Het is zeker niet de enige keer dat de naam Wilderun op komt doemen bij het luisteren van dit album.

The Sapien Shadow vangt aan met dezelfde uitstervende gitaarlijn die een einde maakt aan With Starlight in Our Eyes. Een meeslepende, wat tragere passage, gevuld met grootste en bombastische orkestrale arrangementen en met een piano in de hoofdrol, volgt. Tempotechnisch gezien gaat het zelfs bijna de kant van doom-metal op, maar dat weet de band net te voorkomen. Knap hoe in deze compositie de tijd wordt genomen de muziek uit te bouwen en volledig tot bloei te laten komen. Vanaf dan is het weer knallen geblazen met wervelende blackmetalriffs, smaakvolle synthesizerpartijen op de achtergrond en ontzettend slimme strijkersarrangementen, afgewisseld met passages die bijna progressief aandoen in zowel hun akkoorden- als hun ritmekeuzes.

Op Bandcamp is het volgende te lezen over dit album: "The band unveils their third album, Sidereal Light, Vol. Two - a deep dive into the chaotic origin of the universe, the saga of the stars, and the foreboding future of civilizations". Ik vind het persoonlijk belangrijk dat wanneer bands met dergelijke beschrijvingen aankomen, zij hetzelfde gevoel en idee op mij over weten te brengen zoals ze dat zelf voor ogen hebben. Crow Black Sky slaagt daar met verve in. De muziek is zo ontzettend krachtig, expressief, kleurrijk, ethereaal en veelzeggend, dat ik de boodschap bij het beluisteren onmiddellijk binnen voel komen.

Bovendien doet het expressieve karakter van de muziek het ontzettend goed bij een beelddenker zoals ik; flarden en flitsen van een onbekend, onbeschrijvelijk, eindeloos en fascinerend heelal in zijn volle glorie schieten door mijn hoofd. De schitterende hoes spreekt in dezen ook boekdelen. Een oogverblindende en kristalheldere onbeschrijflijke kracht die al het bekende en onbekende met elkaar verbindt en in het gareel houdt; rust, orde en harmonie houdende. Deze plaat is de ultieme soundtrack van het ontstaan van alles in den beginne en het onvermijdelijke verdwijnen van alles aan den eynde.

Een verbluffend meesterwerk.

5*

Dan rest enkel nog de schaamteloze reclame in de vorm van een tag voor de users die deze plaat als de wiedeweerga tot zich zouden moeten gaan nemen: ProGNerD, legian, AOVV, Dieter, Kondoro0614, namsaap, Don Cappuccino (mits hij ooit wederkeert), Bonk, Johnny Marr, Apollo en, last but not least, EvilDrSmith.

Jammer dat ik geen tag heb gehad . Klinkt wel veelbelovend verder.

Excuses, ik had al gedacht mensen te zullen verbeteren. Ik zet je er toch even bij, voor de volledigheid.

Leuk dat metal uit Zuid-Afrika eens de revue passeert. Inmiddels heb ik het, als de wiedeweerga, twee keer tot mij genomen en ik vind het wel goed, maar mij bekruipt ook een gevoel dat de nummers erg op elkaar lijken. Met name de 'Emperor met een opgepoetste productie'-momenten klinken vergelijkbaar in het gehoor. Ook lijkt elk nummer dezelfde kosmische reis te maken, alsof ik vier rondjes om één planeet maak. Dat maakt dat ik inmiddels ben uitgekeken op dit stukje kosmos. Een 3,5* verdient het, en ik begrijp je enthousiasme wel. Bedankt voor de tip!

Lijkt mij ook echt iets voor Kondoro0614.

Het is dat ik je in de 'mijn-updates' tab heb staan, dus ik zie wel eens wat voorbij komen .

Haha, thanks Apollo, ik zal hem dit weekend ff checken!

Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, ieder heeft daar uiteraard ook een eigen beleving bij. Dit soort metal is echter absoluut niet in één luisterbeurt te vangen. Zo wil ik bijvoorbeeld niet eens weten hoeveel luisterbeurten Epigone van Wilderun bij mij nodig had om volledig te landen. Dat ervaar ik ook met dit album; hoe meer tijd en moeite je erin stopt, hoe meer je ervoor terug krijgt. Mocht je de behoefde voelen om die tijd en moeite erin te steken, dan ben ik heel benieuwd of je waardering hoger zal worden!

Mooie uiteenzetting weer ABDrums: prima album inderdaad

Ik zal het nog wel eens opzetten op een later moment, misschien moet het even rusten. Wel ben ik dan benieuwd hoe vaak jij zo'n album opzet als je het met zoveel enthousiasme 5,0* toekent. Ik zie aan je stemgedrag dat je heel veel nieuwe muziek luistert, dus hoeveel tijd blijft er dan over om hiervan te genieten?

Wilderun zal ik eens onder de loep nemen, die heb ik destijds links laten liggen.

Het toekennen van een waardering van 5* is bij mij vaak een gevoel. Dat is erg lastig te omschrijven en het varieert ook heel erg per album: sommige albums vind ik na drie à vier luisterbeurten zo belachelijk goed dat ik niet om een maximale score heen kan, terwijl er andere albums zijn die wel een paar jaar hebben moeten rijpen. Ik probeer in mijn besprekingen van albums die ik de maximale score heb gegeven dan ook aan te geven waarom juist het album in kwestie 5* verdient. Met betrekking tot jouw vraag in relatie tot dit album zou ik dus zeggen; lees mijn eerdere bericht met de blauwe ster.

Het klopt inderdaad dat ik erg veel nieuwe muziek luister, maar juist de albums die ontzettend beklijven / een enorme indruk achter weten te laten, zet ik toch best wel vaak op. En dat dan vaak ook voor een langere periode. Ik denk dat ik dit Sidereal Light, Vol. Two nu een keer of tien beluisterd moet hebben, en mijn gevoel is nog altijd hetzelfde; dit is en blijft een hedendaags symfonisch black metal meesterwerk.

Wilderun moet je echt checken hoor, daar ga je enorm veel plezier aan beleven! Recensisten zijn over het algemeen lyrisch over Wilderun (volledig terecht ook mijns inziens). Zo is Wilderun op AngryMetalGuy gevoelsmatig een beetje wat Radiohead hier op Musicmeter is. Ik ben wel ontzettend benieuwd wat je van Wilderun gaat vinden. Kan ik een eventuele (korte) uiteenzetting tegemoet zien?