Dool - The Shape of Fluidity (2024)

Met de ronduit prachtige liveplaat Visions Of Summerland nog vers in het gemoed, kijk ik wel uit naar nieuw studiowerk van Dool. Het reeds losgelaten Hermagorgon maakt de verwachting hooggespannen. Het is een log nummer. Iets zwaarder dan wat we tot nu toe van ze gewend waren. Tegelijkertijd klinkt het ook weer vertrouwd.

Ik heb gelezen dat het album in tekstueel opzicht een diepe persoonlijke ontboezeming rondom de identiteitsworstelingen van Raven van Dorst gaat zijn. Dus in die zin kunnen we ons volgens mij opmaken voor zware kost. Nu was Dool toch nooit de grappigste thuis dus dat gaat helemaal goedkomen. Al lijkt de thematiek mij, beken ik eerlijk, toch een onwennig decor te zijn in vergelijking met dingen als Vantablack of Wolf Moon.

De mate nieuwsgierigheid wordt er alleen maar hoger door.

De eerste twee singles beloven in ieder geval veel goeds. Sluit goed aan op Summerland qua stijl, lijkt het.

Hermagorgon laatst voorbij horen komen in de Zes Losse Tanden podcast en klonk verrassend goed inderdaad; nieuwe album staat sindsdien op de nieuwe releases watchlist hier...

Wat een rete sterke plaat is dit geworden, ook (productioneel) een verbetering ten opzichte van vorig werk! De stem van Ryanne van Dorst is heel bijzonder, als je zou zeggen dat dit door een meisje van 16 gezongen is geloof je het ook. Niet meer zo vervormd als op het debuut (ze hebben naar mij geluisterd ) Dool – Here Now, There Then – Progwereld. Mooie gitaarpartijen, proggy, de eerste luisterbeurt is echt, echt heel goed. Ik verwacht dat dit nog ver gaat groeien.

Kuche, Raven, kuche.

Oja.

Die dus. Sowwy

Venus in Flames

Kandidaat voor plaat van het jaar. Beginbod 4,5 punten.

Das hoog.
is het zo goed?

Ja. Ik vind van wel. Temeer omdat je elke keer weer nieuwe dingen ontdekt op de plaat. Maar ook de productie is beter dan op de vorige twee cd's. Progressiever, minder doom, wat meer optimisme in het geluid. En alle nummers staan ook gelijk aan elkaar. Dat is dan ook misschien weer de zwakte; een echte klasbak (track) ontbreekt een beetje.

Ik laat het nog even rijpen. Lager dan vier wordt het niet, maar ik schat in dat het ook de vijf niet haalt.

Dinsdag de recensie

Wat een prachtige hoes

Optimisme? Progressiever?


Dat zijn geen woorden waar ik blij van word.

Gelukkig was het titelnummer wel lekker doomy.

Voor wie niet kan wachten: het album is al online te vinden.

Bijzondere 16- jarigen ken jij.
Maar inderdaad, bijzondere stem ook.

Sommige zangeressen klinken in sommige gevallen bijna kinderlijk terwijl je weet dat ze ouder zijn. Lisette van de Berg (Scarlet Stories) kan bijvoorbeeld ook zo klinken. En Van Dost dus ook.

De recensie op Progwereld;

Groots was de aankondiging, groots is de aandacht, al lang voordat het grote publiek kan luisteren naar de nieuwe plaat van DOOL. Dat suggereert dat DOOL langzaam maar zeker binnen het medialandschap tot epische proporties is uitgegroeid . Kan de band van Raven van Dorst die verwachtingen waarmaken?

Vier jaar na “Summerland” komt de Nederlandse band met een nieuw, tekstueel persoonlijk album voor Van Dorst. Voor alle duidelijkheid, muzikaal gezien zijn de overige muzikanten van onschatbare waarde. Na het vorige album is het team intact gebleven, op drummer Mischa Haring na, hij is vervangen door Vincent Kreyder (onder andere The Vision Bleak). Wat snel opvalt bij de eerste beluistering, is dat de band in het verleden vooral leunde op doomrock en dat de aandacht op dit album lichtelijk verschoven lijkt naar dark rock en zelfs progressieve rock. Dat kunnen we alvast verklappen.

“The Shape Of Fluidity” draait om thema’s als verschillende soorten verandering: fysieke en psychologische en de veranderende wereld om ons heen. Vocalist Van Dorst stelt daarin verschillende vragen over hoe de invloed daarvan is op ons, de geliefden om ons heen en de maatschappij. Hoe blijven we onszelf in een wereld die zo ontzettend veeleisend en agressief is ten opzichte van het individu? We moeten vloeibaar zijn als water om onszelf door deze oceaan van mogelijkheden en onzekerheden te loodsen.

Ben je een liefhebber van gitaarmuziek, dan is dit een cd die je niet links mag laten liggen. Negen sterke nummers die minimaal hetzelfde cijfer als waardering verdienen, er springt geen nummer uit dat minder aanspreekt. Venus In Flames is de opener van het album en laat de luisteraar langzaam wennen aan het vernieuwde, optimistische geluid van de band. Drie gitaristen gaan hier ongeremd uit hun dak en dat geeft een volle productie, maar stoort nergens. De bas en de drums zorgen voor een stabiel ritme, waardoor de gitaren bijna automatisch (zoals bijna in elk nummer) de aandacht naar zich toetrekken. Het resultaat is dat je veel verschillende stijlen, riffs en solo’s in dit nummer, maar in feite door het hele album, kunt ontdekken. Een waar feest voor de gitaarliefhebbers!

Ondanks die gitaren weet de band een mooie balans te houden tussen metal, doom muziek en progrock. Dat laatste is een genreterm die de band waarschijnlijk niet gelijk wil hanteren, maar voor de liefhebbers van stevige prog is dit album uitermate geschikt. De term postrock wordt in de promo sheet ook gebruikt, hoewel dat wat vergezocht lijkt, of het moet een moderne – jawel – progressieve stijl van postrock zijn. Een nummer waar veel diversiteit in samenkomt is Hermagorgon. Stevige gitaren, heerlijk aanwezige bas en drums en Van Dorst die alles uit de kast haalt. Laten we vooral de gitaarsolo niet vergeten, heerlijk.

Donker kan de band nog steeds klinken, getuige House of a Thousand Dreams. De muziek klinkt dus niet overal optimistisch, laat dat duidelijk zijn. De genoemde track gaat gepaard met een sinistere melodie en Kim Larsen van Of The Wand And The Moon speelt een sleutelrol in de track, hij verzorgt de gesproken tekst en duelleert met Van Dorst. Hymn for a Memory Lost begint met een gebroken intro, waarna een paar zware gitaren worden ingezet. Een bijna klassieke doom drone kenmerkt de song en de track doet denken aan het vroegere My Dying Bride of Paradise Lost. Zware kost, maar ondanks die specifieke doom duiding word je niet overweldigd door sombere gedachten. De gitaarmelodie zorgt namelijk voor een sprankelende en optimistische vibe. Het is de langste song van het album en tekent direct de diversiteit op het album. Het grote verschil met “Here Now, There Then” is dat de band nog steeds donker kan klinken, maar dat de composities optimistischer beleefd worden dan voorheen.
Hoe dan ook, “The Shape of Fluidity” is vlug als water, niet makkelijk te vangen en je ontdekt voortdurend nieuwe elementen.

DOOL, de naam van de band, is verbonden aan zwerven, dolen. Na drie volrijpe albums is het duidelijk dat de band niet meer zoekt naar een muzikale richting, die is klaarblijkelijk helemaal gevonden. Tv-persoonlijkheid Raven van Dorst zal misschien altijd blijven zoeken naar eigen persoonlijke en intermenselijke ontwikkelingen en dat ook verwerken in de teksten, op muzikaal gebied steekt het allemaal goed in elkaar. We durven er zelfs een imponerende tag aan te koppelen: jaarlijstmateriaal.

Dool – The Shape of Fluidity – Progwereld

zeker

Het eerste rondje zit er nu hier ook op. Het is op het eerste gehoor een prachtig album geworden. Gelukkig is er weinig optimisme te bespeuren zoals hierboven gesteld. Het lijkt juist alsof het geluid nog verstikkender is dan voorheen. Minder dromerig en meer 'live' ook.

Hier ook en inderdaad: prima album. Wat - naast het mooie gitaarwerk dat in de review van Ayreonfreak al werd benoemd - vooral opvalt, is het goeie en afwisselende stemgebruik in Raven's zang: mooie prestatie

Heerlijke rock uit spruitjesland Raven is goed bij stem de composities staan al een huis. De productie is open van aard wat het luisteren naar dit album tot een genot maakt. Kortom: : Dool laat horen dat er een duidelijke groei in hun muziek zit. Duim omhoog dus!

Zie ik toch echt wel anders. Misschien is het woord optimisme niet goed gekozen, maar in plaats van verstikkend zou ik het meer "open" noemen.

Zo zie je maar weer: interpretatie is een ding...

Inderdaad, het is een beetje tweeledig: enerzijds wordt ik persoonlijk erg blij van de mooie aanstekelijke melodieën ("optimisme" ?), terwijl de thematiek wel serieus ("verstikkend" ?) is natuurlijk...

Na een stuk of 4 luisterbeurten inmiddels doe ik er nog een ½-je bij-op: een welverdiende 4,5*
(en ik heb nu alweer zin in de volgende ronde... )

Akelig leuke plaat hoor. Ik was nogal sceptisch in het begin, ook omdat ik het andere werk nooit echt heel fantastisch vond maar, ik betrap me erop dat ik deze plaat luister en eigenlijk ook best veel zin heb om te luisteren. Soms heb je wel eens van die platen waarvan je twijfelt die je misschien liever uit wil zetten maar, door de vele gitaarpartijen en toch het ritmische sfeertje kon ik het best behappen. Leuk, deze ga ik aankomende week zeker vaker opzetten.

Raven van Dorst is in de loop der jaren tot spraakmakende persoonlijkheid uitgegroeid en scoort best lekker met programma’s als Boerderij van Dorst en Nachtdieren. Vergeet niet dat de oorsprong van het succes in de muziek ligt; vanuit het licht rockende Bad Candy volgt het stevige Elle Bandita, waarna alles in Dool op de juiste plek valt. Dool wordt al snel door de internationale metal pers breed opgepakt en mag zich daardoor tussen het rijtje After Forever, The Gathering, Within Temptation en Ayreon gothicmetal bands scharen. Raven van Dorst mist dat klassieke geschoolde van de frontvrouwen van de genoemde bands maar compenseert dat door de diepere stemlagen. Hier in Nederland besteden vooral Aardschok en onze eigen Richard Verbrugge de nodige aandacht aan metal en hardrock, en wordt het verder behoorlijk door de pers genegeerd.

Het derde Dool wapenfeit The Shape Of Fluidity komt echter bij mij terecht, waarschijnlijk speelt mijn voorliefde voor duistere postpunk hierbij een grote rol. Ook ik ben met eerder genoemde bands opgegroeid, waardoor Dool ook zeker in mijn straatje past. We leven in een lastig te plaatsen oververhitte wereld waarbij veranderingen zich te snel opvolgen. In Venus In Flames heeft Raven van Dorst vrede met het verleden en presenteert de vocalist zich als een krachtige herboren feniks. Op televisie presenteert ze zich als een sterke goedlachse persoonlijkheid, met een schijt aan de wereld mentaliteit. In Dool is ruimte voor de twijfel, de onderliggende deprimerende kijk op de plek in de maatschappij, het onbegrip en het neerslachtige effect.

Vergelijk de positie van Raven met de bekende The Dark Side Of The Moon hoes van Pink Floyd. Raven distantieert zich van de feestende LGBTQ+ regenboogkleuren en zoekt in de duisternis onderdak. Eigenlijk plaatst deze gemeenschap zich op een apart voetstuk terwijl Raven juist benadrukt dat gewoon iedereen zichzelf mag zijn, uniek, bijzonder, geliefd. De witte vlag op de albumhoes symboliseert de overgave, je kwetsbaar opstellen. Raven van Dorst verkeerd niet in een identiteitscrisis, het draait eerder om het eeuwigdurende gevecht en het beeld dat de omgeving schept en het feit dat deze juist problemen aanpraten. Hermagorgon analyseert de tweestrijd tussen de ouders, waar het lieve zorgzame van de moeder voor de acceptatie kiest en de dodende monotone gitaarriffs het onbegrip van vaders kant benadrukken.

The Shape Of Fluidity belicht die duisternis en daar past geen vrolijke muziek bij. Het is een zevenjarige Odyssee, een ontdekkingstocht naar het innerlijke ik. Een slopende veldslag die in het schrijnende Venus In Flames het recht tot zelfacceptatie opeist. Om uit de asresten te herrijzen moet je eerst het vagevuur betreden. Raven heeft een prachtig smekend dromerig stemgeluid. Er schuilt zoveel opgekropte woede in welke ze door de vernietigende gitaarexplosies van medecomponist Omar Iskandr laat beantwoorden. Hij en Nick Polak wisselen elkaar in het schrijfproces af, de basis in de tracks legt Raven van Dorst die begrijpelijk ook voor alle lyrics verantwoordelijk is. Raven bezit het vrouwelijke melodieuze moederlijke en heeft tevens die potige mannelijke stoerheid. Raven voegt er dus wel haar eigen verbitterende identiteit aan toe, en alles op The Shape Of Fluidity draait om die eigen identiteit.

Het gitaarspel van Nick Polak is overduidelijk ook door de grunge en gitaarbands uit de jaren negentig beïnvloedt. Hierdoor leidt zijn aanpak tot het meer psychedelische Self-Dissect. Tekstueel leunt het allemaal erg tegen de doom aan, het evenwicht zit hem in het meer progressieve melodieuze geluid, waardoor het allemaal kloppend is. De woorden wegen zwaarder en als de sound dan ook nog beklemmend en drukkend zou zijn, dan klinkt het wel heel suïcidaal. Self-Dissect handelt hoe dan ook over het zelfdestructieve karakter van de vocalist. Een lijdensweg die Raven blijkbaar achter zich gelaten heeft, of misschien juist wel omarmt en zich mee identificeert. Het kille donkere The Shape Of Fluidity titelstuk worstelt met die deprimerende tussenfase. Het is een stukje afsterven, verdrinken en overheersen. Raven van Dorst laat haar kinderlijke innerlijk spreken om dit vervolgens met het realistische dromerige te beantwoorden. Uiteindelijk helpen vrienden Raven om deze periode draagbaar te maken.

In Currents geeft de begripvolle Nick Polak deze bezieling een plek. Hij stopt mengt de onzekerheid en de overwinnaarsmentaliteit in zijn spel laat je in een ruis aan gitaargolven ronddolen. De overgang naar Evil In You is wat slordig en minder geslaagd, en ontkracht het Currents intermezzo een beetje. We bevinden ons weer in een duivelse donker schaduwveld, het licht is voor eeuwig gedoofd. Raven van Dorst zit als prooi gevangen in het steeds strakker aansnoerend spinnenweb netwerk waarin de vocalist gedwongen wordt om niet zichzelf te zijn. Ergens diep in de teksten verbergt een romanticus zich, die geforceerd de duistere kant opgetrokken wordt. In het symfonische House of a Thousand Dreams sprookjestrack betreden we de tempels van rust. Hier krijgt Dool van violist Judith van der Klip en multi-instrumentalist Kim Larsen gezelschap die er een Ayreon Into the Electric Castle achtige twist aan geven. Het gemene gitaarspel van Omar Iskandr gaat het duel met de vocale zachtheid aan en komt als winnaar uit de strijd.

Met het therapeutische Hymn for a Memory Lost doom metal reflecteert Raven van Dorst zich met de weggestopte kwelgeesten. Het is eenvoudiger om deze simpelweg te vergeten dan de confrontatie aan te gaan, alleen biedt het op lange termijn geen oplossingen. The Hand Of The Creation is de voltooiing van het bij Venus In Flames ingezette verwerkingsproces. Uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk voor de vervolgstappen en die kan je alleen maar zetten als je jezelf accepteert. Ondanks de naamsverandering van Rianne in Raven klinkt Dool op de nieuwste plaat vrouwelijker dan ooit, en gebruikt ze die krachtige elementen van dat sterke geslacht om zichzelf op The Shape of Fluidity te etaleren. Wat meer boosheid, hardheid, desnoods grunts in de overdracht zou opluchtend werken en voor afwisseling zorgen, daar valt zeker nog winst te halen.

Dool - The Shape of Fluidity | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Dat is nog eens een waardige beschouwing. Eentje die ervoor zorgde dat ik mijn epistel in wording terzijde heb geschoven.

Het enige waar ik zelf wat moeite mee heb, is het samen laten vallen van de TV persoonlijkheid die Raven van Dorst is met de persoonlijkheid die voor Dool staat. Zelf zie ik Dool als een som der delen. Waarin ditmaal het persoonlijke relaas van Van Dorst misschien wel heel sterk centraal staat. Maar kijkertjes van die programma's hebben veelal geen idee wat Dool is. Gelukkig maar. Want dat zou voor veel ellende kunnen zorgen. Zie Floor Jansen.

Dool is nog steeds die band die uit de as van The Devil's Blood ontstond en aan die erfenis een hele eigen draai gaf door vooral te shoppen in allerlei wave-elementen. 'Shape Of Fluidity' is wat directer dan zijn voorgangers maar tegelijkertijd ook veel dynamischer en misschien wel intenser.

Voor het woordje 'intens' blijft bij mij hangen. En dat zit ook in de live-feel van de plaat. Pak voor de grap eens 'Visions Of Summerland' erbij, draai hem en draai daarna deze eens. Dan voel je dat denk ik wel.

Hoe dan ook. Ik ben zeer onder de indruk van dit derde volwaardige hoofdstuk uit het oeuvre van Dool. Van mij hoeven er geen grunts ofzo bij. Laat Dool maar lekker eigenwijs blijven en niet gaan doen wat anderen al deden.

Ik vind het muzikaal een erg sterk album. Melodie en gitaargeluid spreken mij erg aan. Ik moet alleen wat wennen aan het stemgeluid van Raven. Kwestie van tijd denk ik. Groeiplaat.

Edwynn, daarom geef ik bewust het televisiegebeuren aan. Juist vanwege het feit dat Raven vooral muzikant is, wat men vaak vergeet. Verder ben ik het helemaal met je eens dat Dool een ander publiek trekt als Boerderij van Dorst, laten we dat zo houden
Trouwens, bedankt voor het compliment

De vorige plaat vond ik al erg sterk maar deze is wellicht nog iets sterker. Iets minder progressief en iets zwaarder weer op sommige momenten. Louter sterke nummers en de stem van Raven klinkt weer prima. Toch maar eens Wie van de 3 kijken binnenkort

Niet verkeerd opvatten; maar onder welke steen leef jij?

Dool heeft altijd prima aandacht gehad en zeker met deze plaat gaat het als een speer. Alle media staat vol met Dool momenteel. van Oor, tot aan de kleine websites waar ondergetekende toevallig voor schrijft. Veel van dit soort bands mogen alleen maar dromen van de aandacht die DOOL (lees; Raven van Dorst) krijgt.

Verder denk ik dat jij voor het eerst naar deze band luistert? De muziek is nog steeds heel zwaar, maar zeker niet deprimerender dan de voorgaande albums. Althans, dat is mijn bescheiden mening. Ook interpreteer je de thematiek ook iets zwaarder dan van Dorst zelf heb ik het gevoel..