Lucassen & Soeterboek's Plan Nine - The Long-Lost Songs (2024)

Before the morning Comes

Daar waar Arjen, zelfs in zijn gastbijdrages, grossiert in een zeer herkenbaar geluid hoor ik hier heeeeeel iets anders. Maar voor mij prima als de rest van dit album deze lijn doorzet.

Niets mis met het normaal herkenbare geluid van Arjen maar dit smaakt naar meer.

En uiteraard daarmee ook een compliment aan Robert en de band.

De eerste keer dat ik Robert's stem hoorde was met het geweldige eerste album van Wicked Sensation. En ik was gelijk verkocht. Een album dat in de lijn ligt van 1987 van Whitesnake. Al die nummers waren overigens ook door Lucassen geschreven. Dit project Plan Nine herbergt tot mijn verbazing een aantal van die nummers. The preacher, Get down to bizniz, High speed chase en Let it ride in ieder geval en ik verdenk Ice on fire ook. Al heette het toen Night on fire. Ik ben erg benieuwd wat ze er van gemaakt hebben anno nu. Al ben ik er bang voor dat ik de oorspronkelijke versies prefereer aangezien ik die destijds grijs heb gedraaid. Maar mooi dat beide heren het hebben opgepakt en er mee aan de slag zijn gegaan. De eerste single smaakt in ieder geval naar meer.

Op 7 juni zijn ze in de boerderij en zal dit album dus live gespeeld worden Lucassen & Soeterboek's Plan Nine - Poppodium Boerderij - poppodiumboerderij.nlBen zeer benieuwd.

Ter voorbereiding op mijn interview met Robert ben ik in zijn verleden gedoken en kwam ik ook bij Wicked Sensation uit en herkende ik tot mijn verbazing meerdere nummers van de promo die ik van Plan Nine heb. De uitvoeringen van Wicked Sensation zijn wel wat steviger.

Ja dat vermoeden had ik al. Hoeft op zich niks uit te maken natuurlijk. Maar zoals ik al zei ben ik zó verknocht aan dat eerste Wicked Sensation album dat ik bang ben dat de versies die ze er met Plan Nine van hebben gemaakt me lichtelijk zullen tegenvallen. Of anders gezegd; ik zal er aan moeten wennen gok ik

Na de eerste paar luisterbeurten ben ik zeer aangenaam verrast door dit nieuwe oude project van Arjen Lucassen en Robert Soeterboek. Misschien komt het omdat het oude nummers zijn, maar zo bevlogen hebben projecten van Arjen al een tijdje niet meer geklonken. Lekkere songs met een laidback karakter, hele sterke zang, en een lekkere drive waar referenties als latere Rainbow, Deep Purple of Whitesnake wel toepasselijk zijn.

De vooraf gelanceerde nummers maken de belofte niet geheel waar want gaat erg hoorbaar om een project van Lucassen (wat niet meteen negatief is en/of verrassend met Irene/Robert/Ed). Hoewel al dag voor de release datum in mijn bus nog aan het inzinken. Maar durf nu al te zeggen dat voor mij de hoogtepunten op het tweede schijfje zitten (al toegevoegd in MM).

Leuk bluesrock album. Helaas is het ook weer niets bijzonders heb je het allemaal al een keer gehoord. Herkenbaar Lucassen geluid. De gitaar partijen van Signor zijn niet mijn ding. De zang van Soeterboek is wel uitstekend. Maar verder een doorsnee plaat die nergens spannend wordt of bijzonder is.

Mijn review op Zware Metalen:

Het was begin jaren negentig. De muzikale duizendpoot Arjen Lucassen was begonnen aan verschillende projecten: een soloalbum, een progressieve rockopera en een rockalbum. Rond die tijd zag hij zanger Robert Soeterboek live optreden met Bodine, zijn voormalige band uit de vroege jaren tachtig. Zijn zang maakte echt indruk op Arjen en persoonlijk bleken de heren een goede klik te hebben. Ze besloten samen nummers te schrijven, wat leidde tot een stortvloed aan ideeën die werden opgenomen in de ‘studio’ van Lucassen, een slaapkamer met een matras en een oude 8-track tape recorder.

Ze haalden Peter Vink op bas, Cleem Determeijer op Hammond en Rob van der List op drums, die inmiddels is overleden, en stapten met hun demo’s naar producers en platenmaatschappijen. In een tijdperk gedomineerd door bands als Nirvana en Pearl Jam was de muziek van Plan Nine echter niet waar men naar op zoek was. Uiteindelijk besloot Arjen door te gaan met wat het eerste Ayreon-album werd en Robert sloot zich aan bij de Duitse band Wicked Sensation. In de jaren die volgden bleef het contact en zong Robert op diverse releases van Arjens projecten.

Roberts plannen om een nieuw album op te nemen vormen in 2022 de katalysator om de demo’s van Plan Nine weer af te stoffen. Aanvankelijk vroeg Robert aan Arjen om samen het nummer Annie Moore opnemen voor zijn soloalbum. Het terugluisteren van de demo’s bleek echter zó inspirerend dat die lang verloren ideeën die daar op te horen waren binnen de kortste keren waren uitgewerkt tot een volwaardig album.

Ondanks dat het bronmateriaal dertig jaar oud is, klinkt The Long Lost Songs verre van gedateerd. Je kunt duidelijk horen dat Arjen Lucassen zijn ontwikkeling als songwriter heeft laten doorwerken in de herschreven nummers en het album heeft een hedendaagse productie meegekregen. Ook grijpt hij zo nu en dan naar de 7-snarige gitaar om de nummers een wat zwaarder karakter te geven.

Een treffend voorbeeld hiervan is opener Doctor Robert’s Medicine Show, dat begint als een midtempo bluesy rock ’n’ roll-nummer, maar bij de brug nemen de zware gitaren het nummer over en komen de Ayreon vibes duidelijk door.

Wat ook duidelijk doorkomt op de openingstrack is dat de stem van Robert Soeterboek nog niet aan kracht heeft ingeboet. Zijn rauwe en bluesy stemgeluid tilt het nummer absoluut naar een hoger niveau. Op achtergrondzang wordt hij ondersteund door Irene Jansen, die met haar heldere stem een mooi contrast vormt met zijn donkere leadzang.

Zoals het openingsnummer al boordevol afwisseling is, is het hele album een potpourri van stijlen. Zo is Annie Moore een bluesy rocker, klinkt de glamrock door op het heerlijke High Speed Chase en het pompeuze Ice On Fire en is de eerste single Before The Morning Comes een heerlijke bluesballade. Ondanks deze mix van stijlen klinkt het album wel als een coherent geheel.

Vocaal zit het wel snor op dit album, maar ook instrumentaal wordt flink uitgepakt. Koen Herfst (Vandenberg, Dew-Scented, Supersonic Revolution en vele meer) en Rob van der Loo (Epica, Sun Caged) vormen de ritmesectie die dit album van een vette groove voorziet. Arjen Lucassen heeft zelf de slaggitaren en keyboardpartijen ingespeeld en voor de Hammond- en gitaarsolo’s strikte hij respectievelijk Joost van den Broek (Ayreon, Star One, After Forever, Supersonic Revolution, Sun Caged) en Marcel Singor (Kayak, Ayreon). Met name het spel van Marcel Singor heeft een meerwaarde op dit album, zonder de andere muzikanten tekort te doen. Hij combineert technisch begaafd spel met bluesy elementen en een uit duizenden herkenbare stijl. Zijn smaakvolle solo’s op dit album zijn een lust voor het oor.

De albumtitel The Long Lost Songs gaat niet op voor alle nummers van dit album. Wie het debuut van Wicked Sensation uit 2001 heeft gehoord, herkent wellicht wat songtitels. Een aantal songteksten van dit album heeft zijn weg gevonden naar dat album en nummers als High Speed Chase en Get Down to Bizniz (Get Down The Business) zijn daar in een zwaardere versie terug te vinden. De versies op het nieuwe album klinken meer zoals de versies van de originele demo’s, die ook op de CD-versie van dit album als bonus zijn toegevoegd. Leuk voor wie wil horen hoe de nummers zich hebben ontwikkeld.

The Long Lost Songs is een mooie toevoeging aan de immer uitdijende discografie van Arjen Lucassen en een prachtige showcase voor het vocale talent van Robert Soeterboek. Laatstgenoemde heeft voor Plan Nine ook een liveband om zich heen verzameld om The Long Lost Songs live ten gehore te laten in de komende maanden. Gaat dat horen!

Huppelt zo de top 3 in van de Dutch charts en zijn live album op #2! Wat de naam Lucassen al niet teweeg brengt. Ik ga er eerdaags eens voor zitten.

Zo, dat is inderdaad een hele prestatie. Hoeveel moet je er tegenwoordig verkopen om zoiets te flikken, 50?

Beetje flauwe bedoening dit. Met de muzikale omlijsting is weinig mis (al had de hier verzamelde bluesrock wat mij betreft wel wat steviger mogen klinken), maar het luchtige songmateriaal (dat deels reeds begin jaren '90 is geschreven) is gewoonweg niet aan mij besteed. Het is mij allemaal iets te vrolijk. Daarnaast trek ik de zang van meneer Soeterbroek niet zo goed.

Dit soort drumgeluid is de reden dat ik de meeste melodieuze rockalbums die de laatste jaren uitkomen, links slaat liggen

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album heb ik als promo veel geluisterd in voorbereiding op mijn interview met de heren en een review voor Zware Metalen, maar de LP is onbespeeld de kast in gegaan omdat ik al een beetje verzadigd was door het vele luisteren. Nu na een half jaar luister ik de plaat weer met frisse oren en blijft mijn oordeel redelijk staan, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het album van Supersonic Revolution dat de tand des tijds minder kon weerstaan. Geen jaarlijstmateriaal, maar wel 'gewoon' een lekkere rockplaat.

score: 80/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Over een paar maanden zal ik dit ensemble bewonderen als ze naar de Vorstin in mijn woonplaats komen. Het feit dat dit soort namen, die ik hoog heb zitten o.b.v. hun bijdragen aan Ayreon e.a., op een koprol van mijn woning optreden, was al genoeg reden om de bescheiden ticketprijs te betalen, maar ik heb natuurlijk wel even dit plaatje beluisterd. Ik geef het 3,5 sterren en heb even gedacht aan 4. Eigenlijk komt dat door de uitvoering, want de stijl is me een beetje oubollig en onorigineel. De zang van Soeterboek, de wisselwerking met Irene Jansen en een aantal gave riffs en loopjes maken dat het toch meer dan de moeite waard is. 'Doctor Robert's Medicine Show' vind ik het beste nummer. 'Annie Moore' vind ik daarentegen vrij vervelend en dit soort nummers klinken me te veel als een persiflage ofzo. Het AOR-achtige Ice on Fire en 'Drunker Than Whisky' mogen er ook wezen. 'Long Cold Night' deed me wat denken aan 'To the Solar System' van Ayreon.

Komend weekend ga ik ze dan eindelijk zien op Zeeltje. Ben benieuwd!