David Sylvian - Dead Bees on a Cake (1999)

Kippenvel bij I Surrender.
Ken tot dusver alleen het briljante Brilliant Trees en dat vind ik magisch. Nostalgische en melancholische gevoelens. Mijn pas overleden moeder kon ook vreselijk genieten van Sylvian, toen ze jong was had ze de quote 'Eerst David Sylvian interviewen, dan sterven'. Ook in die tijd waren er idolate fans. Helaas voor haar is het in verkeerde volgorde verlopen, en is er van dat interview nooit iets gekomen daardoor.
Dankzij haar in aanraking gekomen met Sylvian, Bowie en Japan.
Zal dit album nader beluisteren.

David Sylvian's laatste album met echte liedjes (als je Nine Horses niet meetelt). DBAC haalt het net niet bij de zijn solo albums uit de jaren tachtig, maar die zijn dan naar mijn mening van een uitzonderlijk niveau. Ik heb veel pogingen gedaan om zijn recentere solo werk te 'snappen' maar het lukt me niet.

Gelukkig heeft hij ons al heel veel moois gegeven (ook met Japan).

David Sylvian - Record Store Day - recordstoreday.co.uk

Blijkbaar het album zoals Sylvian het wilde hebben maar de platenmaatschappij wilde destijds niet meer wachten.

Het klopt in zoverre dat op de latere albums de abstractie sfeerschetsen de overhand nemen.
Desalniettemin- en waarschijnlijk slechts voor de goede orde- er staan mijns inziens toch nog een handjevol sterke liedjes op zijn latere albums. Bijvoorbeeld: A Fire in the Forest, Small Metal Gods en You Know Me Now? . Overigens, mag ik zijn minimalistische muziek wel.

Is nu, naast de record store day versie in wit vinyl en andere hoes, nu ook op vinyl te verkrijgen

Vandaag ontvangen en is nu zijn rondjes aan het draaien; voor het eerst op vinyl (afgezien van de RSD-editie eerder dit jaar). Zelden heeft een opener zo'n toepasselijke titel gehad: I Surrender.

Dubbelalbum met 4 extra tracks, iets andere volgorde dan de oorspronkelijke cd, ander, fraai artwork - dit is wel heel fijn.

Nieuw Art-work past wel bij deze tijd.
Destijds ook een uiterst waardevol en uiterst genietbaar album, heeft tands des tijds goed doorstaan.
En is natuurlijk als eerste keer uitgegeven op zwart vinyl.
Prachtige songs, die je kun plaatsen tussen wereld muziek en electronisch muziek, met hier en daar ambient geluidsflarden. Schitterend en zeker nu weer een topproductie, opnieuw gemasterd en prachtig vormgegeven. Een mooi pareltje, hopelijk volgen nog meer van zijn eerdere albums.

Die 4 bonustracks ken ik van David Sylvian - Everything and Nothing (2000).
Passen id prima bij de Dead Bees sfeer

The Scent of Magnolia voegt zeker wat toe.

Een van zijn mooiste nummers voor mij. Broeierige spanning alom een extra dimensie ingegeven door de gesproken lines afkomstig van zijn toenmalige vrouw.

De muziek doet het nog best goed bij mij, maar de zang kan ik niet veel mee.
Echt avant-garde hoor ik er bepaald niet in, maar heb slechts de opener geproefd.

Als je uit eten gaat, neem je dan ook alleen een voorgerecht?
Een album van Sylvian moet je de tijd en rust voor nemen, pas dan word je Zen!

Mjuman - ik haat uit eten gaan, daar zit 'm vast de crux. Verder ben ik Zen als een malle.

Iets serieuzer: de zang / stem bevalt me niet. Ik weet niet of de rest van de plaat instrumentaal is?

Pfoe; van Gone to Earth herinner ik me wel zeker 4-5 songs zonder zang, maar verder ...

Sylvian maakt altijd wel gebruik van uiterst vaardige en vooraanstaande musici (hobo, gitaar, trompet, piano) en zijn albums zijn altijd erg fraai geproduceerd. Misschien toch volhouden en even proberen te wennen. Ik kon per slot van rekening - na 3 albums achtereen - ook wennen aan de stem van Susanne Sundfør

Zelf zou ik een "malle" eerder ADHD noemen dan Zen; it takes one to recognize one

9 minuten was echt wel weer even lang genoeg.
En ik vraag me af of ik ooit aan een stem heb kunnen wennen die ik niet meteen kon smaken...?

Tja de meesten van ons vinden zijn stem of manier van zingen erg aangenaam. Als die jou niet ligt zou ik even doorpakken naar iets anders. Misschien dat Kate Bush iets voor je is.

Ja, maar Mjuman dringt zo aan... Kate Bush is zeker iets voor mij!

Welnee man; maar wat is nou een oordeel over een HEEL album - laat staan een oeuvre - gebaseerd op 9 minuten?

En wat de "meesten van ons vinden" zou mij ook worst wezen - je kent het verhaal van de lemmingen

I Surrender

Mjuman - ik gaf geen oordeel over het HELE album.

Lemmingen, ja. Ergens in een film zei een personage eens dat er ooit een eerste lemming zal zijn, die ineens zal kunnen vliegen! Was dat niet in Lemming (2005)?

I Surrender zou inderdaad de track bij uitstek moeten zijn die je gelijk helemaal inpakt.

Of niet.