David Sylvian - Everything and Nothing (2000)

Met deze verzamelplaat demonstreert Sylvian wat voor een veelzijdig artiest hij toch is. Slechts een enkel nummer uit zijn -ook zeer vruchtbare- Japan-periode staat erbij(alleen Ghosts geloof ik). Verder een bonte en kleurrijke mix van popsongs, experimentele rock en wereldmuziek die gewoon bláákt van creativiteit (sorry, ik weet even uit puur enthousiasme niets anders te verzinnen ) en die mij van de ene plezierige verrassing in de ander doet belanden.

Bijgestaan door een indrukwekkend en uitgelezen keurkorps van muziekreuzen zoals Marc Ribot, Robert Fripp, Ruichi Sakamoto, Bill Frisell, Holger Csukay en vele anderen, die ook hun Duit in het zakje doen, geeft Sylvian hier enkele straffe toeren van zijn solo-werk af die mij hebben overtuigd wat voor een Grootheid hij eigenlijk is.

Waarlijk een zalving voor mijn oortjes.

in een woord geweldig!! Ben al vanaf de eerste Japan plaat fan van david sylvian...en dit is een heerlijke verzameling david songs.

Alle mensen, ik ben zo blij dat mijn ontdekkingsreis in de wereld van muziek geen einde kent.. In David Sylvian misschien wel een van mijn grootste ontdekkingen van de afgelopen jaren gevonden. En dat mag wat zeggen!
Wat hierboven gezegd wordt kan ik enkel beamen, wat een rijkdom, wat een pracht!! Hier genieten mijn oren intens van. Voor nu een 4,5 maar een 5 zou het nog best wel eens kunnen gaan worden.

****1/2

David Sylvian behoort bij mij tot de muzikale buitencategorie. Een mooie combinatie van persoonlijkheid (smaak en stijl), muzikale kwaliteiten, en omringt met interessante figuren uit de muziekwereld, maken zijn werk zo bijzonder en apart. Het zijn vaak breekbare composities met invloeden vanuit pop, veel jazz en ambient. Dit verzamelalbum, geen 'best of' om alleen de kas te spekken, maar een mooie staalkaart van zijn werk.

David Sylvian heeft in de jaren een stuk muziek bij elkaar gespeeld waar je U tegen zegt, nergens een commerciele knieval of zoekend naar goedkope successen. Zijn muziek overtreft de middelmaat met gemak, vreemd dat dit genie niet vele maler groter is.

Zie hier het antwoord op deze vraag:

Ik begrijp dat ik zelf al antwoord geef op mijn eigen vraag, maar er zijn meer artiesten die hun eigen weg kiezen en toch door een groter publiek worden erkent.

dit is david sylvian op een voortreffelijke manier , een waar meesterwerk , ook al gaat om een soort van verzamel cd , dubbel , ik vind het zeer erg dat er zo weinig reactie's zijn op deze artiest want geniaal is de man wel echt , die stem , die stemmingen , die vertederheid , mysterieus , soms open meestal gesloten , prachtige muziek , en voor de jongeren , geef de man een kans aub , een ontdekking zal opengaan voor je .

Verzamelaars zijn meestal niet zo aan mij besteed, maar David Sylvian heetf een prachtplaat samengesteld. Niet alleen is het materiaal om uit te putten voor een verzamelaar natuurlijk groots, maar deze verzamelaar is aangevuld met heel veel extra tracks, die ook nog eens zeer de moeite waar d zijn. Sommige zijn parels en behoren tot het beste wat Sylvian heeft geschreven en opgenomen (en dat is dus wel eens anders met restjes op verzamelaars). "Cover Me with Flowers", "Ride", "Some Kind of Fool", "Golden Way" zijn stuk voor stuk parels. Ook het moeilijk te verkrijgen Pop Song en Bamboo Houses staan erop, dus dat zijn dan nog fraaie extra's. Samen met Kate Bush' Anthology en de verzamelaars van Stereolab behoort dit tot het beste verzameld werk ever.

Some Kind of Fool is ook van de Japan periode, maar het kan goed zijn dat het nummer opnieuw is opgenomen en ingezongen voor dit verzamelalbum

Ik ga helemaal niets afdoen aan de waardering voor David Sylvian of Japan, maar toch. Deze compilatie vind ik bijzonder rommelig. Het is geen best of, maar een soort kruising van rarities & b-sides en een paar representatieve voorbeelden (maar beslist niet de beste) van de genres die DS in de loop der jaren heeft beoefend. Dus wisselen experiment, rock, ballads, ambient, pop, wereldmuziek en zelfs een bluesje elkaar netjes maar volstrekt willekeurig af. Veel staat bovendien gewoon op de solocd's.
Sylvian had feitelijk beter verdiend.

Erg mee oneens dus. De veelzijdigheid is juist de sterke troef hier en er zijn juist veel non-album tracks hier te vinden en die behoren tot het beste ooit door Sylvian uitgebracht: 'Ride', 'Cover Me With Flowers', 'Some Kind of Fool' en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dat mag misschien zo lijken maar er zitten veel versies bij die er juist niet op staan. Sylvian had nog een contract en moest nog 2 albums afleveren maar had geen zin om albums met nieuw materiaal daar nog uit te brengen. Hij kreeg de platenmaatschappij zo ver dat ze tevreden waren met 2 verzamelaars, deze dus en Camphor. Vervolgens heeft hij zich zelf op de samenstelling, remastering en ook remixen gestort (sommige stukken staan in een behoorlijk andere mix op dit album) juist om de fans nog iets van waarde te geven.

Jammer dat hij bij de bijbehorende toer een wat slaperige / slappe band bij zich had waar binnen de enige uitzondering z'n broer op drums was.

Dat verklaart een hoop. Er zitten inderdaad wel wat aardige stukken tussen, maar als geheel geeft het geen goed beeld van wat DS in huis heeft. Ik vraag me ook af welk idee achter de volgorde zit. Het is niet chronologisch, niet op genre, niet op samenwerking / bandsamenstelling...
Nou ja, hij maakt met Nine Horses weer veel goed.

Prachtige verzameling van/door David Sylvian bijeen vergaard.

De werkstukjes zijn vooral zo boeiend omdat er sprake is van (vele) mij onbekend gebleven nummers die bijvoorbeeld zijn overgebleven van de sessies voor Dead bees on a cake (hij had er wel een dubbel cd van kunnen maken!). Of tracks van een film, nummers van andere artiesten waar Sylvian de vocalen heeft verzorgd.

Een zeldzame single als Bamboo houses en wat te denken wat er overbleef van de Gentlemen take polaroids (Japan) opname sessies zoals het nummer Some kind of fool. Een paar tracks van Rain Tree crow.

Opnieuw gemixte versies, kortom, David Sylvian heeft er serieus iets van willen maken en heeft dat prima gedaan. Een bonte aaneenschakeling van goede en interessante Sylvian nummers, sterk, maar uiteraard verder zonder onderling verband.

Dat is één van de redenen voor enig puntverlies. De andere is de volgende: ik denk dat David Sylvian de terechte nummers heeft gekozen voor een cd als Dead bees on a cake. Het kan niet zo zijn, dat de overgebleven tracks van dezelfde opname-sessies tot een gelijke beoordeling kunnen leiden.

Daarvoor is Sylvian's officiële werk te goed, hij weet zelf uiteraard ook welke nummers hij daarvoor selecteert.

En voor het overige is het geen beste Greatest hits, wie daar naar op zoek is. Op mijn dubbele cd staan bijvoorbeeld niet de extra tracks, geen nummers van Brilliant trees, nauwelijks iets van Gone to earth of Secrets of the Beehive. Ook Forbidden colours ontbreekt opzichtig.

Maar wat overblijft is een mooie 'must have' voor elke fan van David Sylvian.

Deze avond nuttig besteed met het beluisteren van deze dubbelaar.
Ik ben wel enigszins bekend met zowel zijn werk met Japan als soloalbums zoals Secrets Of The Beehive & Brilliant Trees, maar veel werk van dit album was mij onbekend.
De juweeltjes zijn voor mij Wanderlust, Orpheus & Let The Happines In.
Jammer dat een nummer als Forbidden Colours er niet opstaat.
Maar die stem van David is en blijft echt grandioos, voor mij persoonlijk tezamen met Don Henley de mooiste stem in de pophistorie
Ga deze nog wel enkele malen beluisteren en er een waardering aan plakken.

Mooie muziek heeft die david toch gemaakt. Ik moet altijd grinniken als ik de eerste cd van japan beluister goede cd trouwens. Daarop zingt david met een behoorlijke riff raff stem. Daar is totaal maar dan ook totaal niets meer van over. Eigenlijk zingt sylvian vrij monotoon. Maar toch weet ik zijn stem goed te waarderen. Het past namelijk precies bij de muziek die hij door de jaren heen gemaakt heeft. En aan alles hoor je dat dit klasse heeft. Sterke muzikanten sterke nummers goed geluid wat wil je nog meer? Op de een of andere manier draai ik hem niet al te vaak. Maar ik kan heerlijk wegdrijven in deze melancholieke muziek en stem. Muziek die ik trouwens het liefst alleen hoor. En dan vooral in de avonduren.
Prima verzamelaar

Heb hem ooit nog in vredenburg gezien prima concert. Nu lees ik net op internet dat dat ook alweer 10 jaar geleden is. Pfff time waits for no one he.

Geweldige cd is dit..mooie verzamelaar. Veel staat er niet op maar dat geeft niet..het is met zorg samengesteld en voelt als een geheel met een bepaald gevoel en vibe..meer nummers van brilliant trees betreft hoeven hier niet op..past me niet zo..luister ik t album wel..alleen weathered wall staat erop..nummers als orpheus en boy with the gun passen wel want die ademen een zelfde soort laidback nazomerse sfeer. Vaak gedraaid hier in dit huis en dus nu ook heerlijk op nieuwjaarsdag..genieten en chillen!

Ps. en heel veel nog niet eerder uitgebrachte of mij niet bekende nummers die een voor een allemaal klasse zijn..teveel om op te noemen..deze plaat wil gelukkig ook geen best of proberen te zijn..

Van twee Sylvian-fans die alle reguliere albums al in de kast hebben staan zal de één dolblij zijn dat hij via Everything and nothing een heleboel (zij het helaas niet álle) wijd en zijd verspreide Sylvian-nummers kan verzamelen (en daarvoor neemt hij al die nummers die hij al bezit op de koop toe), terwijl de ander zich afvraagt waarom hij zoveel muziek die hij al bezit opnieuw moet kopen om aan al die zeldzame nummers te komen (en dan heeft hij die nog niet eens compleet!). De Sylvian-noviet tenslotte die op zoek is naar een goed carrière-overzicht vraagt zich af waarom die outtakes, alternatieve versies en zeldzame nummers beter of interessanter zouden zijn dan al die reguliere nummers waarvoor zo geen ruimte was op deze compilatie (slechts één nummer van Brilliant trees?!).
        Ik begrijp hoe mensen blij kunnen zijn dat deze plaat geen "best of" wil proberen te zijn of waarom ze de veelzijdigheid van de selectie prijzen, en ik weet wel dat ik tevreden zou moeten zijn met wat je hier in handen krijgt, maar ik kan toch niet onverdeeld enthousiast zijn over de samenstelling van deze CD. Hetgeen natuurlijk niet wegneemt dat wát er op staat een prachtige verzameling vormt met veel wonderschone bekende en evenveel geweldige ónontdekte nummers.

Daarom..en dan koop je gewoon de rest er naast ..Sleepwalkers voor de samenwerkingen bv.. ook al is die ook niet compleet..

Verzamelalbum zoals ik van Sylvian verwacht. Dus: onverwachte nummers, nieuw materiaal en hier en daar wat geneuzel. Destijds een mooi overzicht van zijn solo materiaal maar ook Japan, Rain Tree Crow en Sakamoto ontbreken niet. Als groot liefhebber merk ik dat ik verdacht vaak naar dit album grijp, heerlijk voor de zaterdagmorgen.

Zeer geschikt voor de zondagmorgen ook, btw.

Vanaf oktober op vinyl te krijgen!