Kerry King - From Hell I Rise (2024)

Samen met een collega-schrijver deed ik een dubbel zo zwaar op Zware Metalen:
Dubbel Zo Zwaar: Kerry King – From Hell I Rise | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Hieronder in grote lijnen mijn aandeel daarin:

Eerlijk gezegd had ik vooraf geen hele hoge verwachtingen, mede ingegeven door het weinig geïnspireerd klinkende laatste wapenfeit van Slayer. Op dat album was Kerry natuurlijk ook al verantwoordelijk voor alle muziek. Maar eerlijk is eerlijk, na het overbodige intro knalt Where I Reign best lekker uit de startblokken. Vooral de maniakale vocalen van Mark Osegueda, die hier veel agressiever klinkt dan we van hem gewend zijn, geven dit nummer een enorme boost. Muzikaal is het nummer opgebouwd uit riffs die ook prima hadden gepast op een van de meer recente albums van Slayer.

De nummers volgen qua opbouw wel redelijk de formule die op Repentless al werd gehanteerd. Gelukkig klinkt From Hell I Will Rise wel een stuk energieker dan de laatste worp van Slayer, niet in de laatste plaats omdat Kerry King de futloos klinkende drop-b tuning deze keer grotendeels achterwege heeft gelaten. Alleen op het afsluitende titelnummer, dat uit de periode van Repentless stamt, hangen de snaren als slappe waslijnen langs de gitaarhals.

Ook komt Kerry’s liefde voor punkmuziek weer wat nadrukkelijker naar voren. Het meest voor de hand liggende voorbeeld daarvan is het afwijkenden Two Fists, maar ook het kort maar krachtige statement Everything I Hate About You kent een behoorlijke punkvibe.

Over het algemeen gaat mijn voorkeur absoluut uit naar de nummers waar het gaspedaal diep naar de bodem gaat, zoals Where I Reign, Idle Hands en Crucifixation. De adrenaline en tomeloze energie op deze nummers maken veel goed van wat de nummers aan creativiteit missen. Op de langzamere nummers valt helaas duidelijker op dat het songmateriaal niet altijd even sterk is. Neem nu een nummer als Trophies Of The Tyrants, dat aan elkaar hangt van riffs waar geen enkele inspiratie uit blijkt of Tension, waar elke vorm van spanning uitblijft.

Positieve uitzondering is wat mij betreft Shrapnel, een midtempo thrasher met een fijne groove waar Mark Osegueda ook andere facetten van zijn stem kan laten horen. Ook Residue blijkt na meerdere luisterbeurten een groeier die met een beetje (veel) fantasie doet denken aan de midtempo-nummers van Slayer ten tijde van South Of Heaven en Seasons In The Abyss.

Uiteindelijk zal dit album in de metalgeschiedenis vooral fungeren als excuus voor King en consorten om de wereld rond te reizen als meer dan een veredelde Slayer-tribute en zal het songmateriaal als vulmateriaal dienen tussen de Slayer-klassiekers op de samen te stellen setlist. Ondanks alle aanmerkingen die ik heb op dit album moet ik bekennen dat From Hell I Rise best een vermakelijk plaat is en het album zal ongetwijfeld zijn weg vinden op menig jaarlijst tegen het einde van dit jaar. Ikzelf zal echter geen plekje voor dit album reserveren.

Een bonus .5 punt voor zijn moed. Ondanks dat de nummers eenvoudig/traditioneel , ik gebruik maar even die woorden, van opzet zijn, groeit voor mij na zo'n 5 luisterbeurten dit schijfje. De 2e helft vh album bevalt mij het best, met nadruk op de 2 afsluitende nummers. (4,5 sterren voor Shrapnel)

Na vijf jaar lekker cocktailtjes te hebben gedronken is het tijd voor Kerry King om uit zijn stulpje te kruipen en gewoon door te gaan met wat hij leuk vind; muziek maken. Niet zo gek dus dat hij met een solo plaat komt, aangezien Slayer met pensioen was (die treden binnenkort weer op in de VS), heeft hij gewoon alle tijd van de wereld. Hij vind het ook gewoon leuk om die stijl van muziek aan te houden, en dan werkt een solo plaat meer als een soort rip-off bandje te starten.

En toch weet het gewoon niet te boeien. Nu ben ik niet direct de grootste Slayer fan en dat ga ik ook nooit worden, omdat ik de muziek soms gewoon wat eentonig vind. Een nummertje zo tussendoor vind ik heerlijk, daar blijft het ook gewoon bij. En dat is met deze plaat net zo. Om die drie kwartier uit te zitten is gewoon soms een taaie klus, veel songs klinken wel gewoon echt het zelfde voor mij en daar moet je van houden. Ik denk dat de grote Slayer fans van deze plaat zullen smullen, ik doe het gewoon niet.

Kerry King staat dit jaar ook op Graspop festival. Daar ben ik ook het hele festival te vinden en ik zag dat hij moet spelen op een moment dat ik eigenlijk niks anders wil zien. Geeft dus gewoon mooi de gelegenheid deze act mee te pakken, dus dat doe ik ook gewoon. Zal vast veel van deze plaat en wat Slayer classics spelen, dus ben benieuwd.

Klinkt als... die andere band waar gitarist King ooit deel van uitmaakte. Is dat een probleem? Feitelijk niet, aangezien het songmateriaal hier overwegend lekker opgefokt en spetterend is, met vooral heerlijk gitaarwerk. Snelle, furieuze thrash-beukers als Where I Reign, Idle Hands en het afsluitende titelnummer gaan erin als koek. De meer punk-achtige tracks, die wel wat doen denken aan het album Undisputed Attitude van de voormalig broodheer, doen me dan een stuk minder, maar gelukkig zijn die in de minderheid. Zanger Mark Osegueda klinkt iets te geforceerd als Tom Araya, maar verder is het totaalgeluid dik in orde, mede door de knallende productie.

Een nieuwe versie, zoals een versie 2.0 is meestal een verbetering van de voorgaande versie. Om wat upgrades door te voeren bijvoorbeeld. Ik weet niet of deze gedachte bij Kerry door zijn hoofd spookte, maar hij kan Slayer niet loslaten, dus komt hij met zijn eigen Slayer 2.0 versie als solowerk. Of het die 2.0 ook echt verdient? Niet echt.

Goed, We knallen hier ook weer op typerende Slayer stijl er direct in. En muzikaal zit het er niet zo ver vandaan. Hij doet in die zin niet zo veel anders dan vroeger. En het is ook wel mooi dat hij het zo in leven houd. Maar net zoals bij Slayer later al het geval was zijn de top dagen ver achter hem. Dit is dan ook gewoon weer meer van wat we al vaker van hem en zijn consorten hebben gehoord. Het maakt dat dit eigenlijk weer weinig toevoegt aan het genre en zoals de meeste supergroups (zo kan je dit wel noemen) lijkt dit ook meer op het showen van hun kunnen dan daadwerkelijk iets meesterlijks neerzetten. Nu hoeft dat natuurlijk ook niet, maar het voegt zo weinig toe. En dat is eigenlijk mijn grootste kritiek op deze plaat, ja het klinkt over het algemeen prima. Maar waarom zou ik deze opzetten in plaats van een oudere van Slayer? Of Testament, of Death Angel of een van de andere bands waar de heren in spelen / gespeeld hebben.

Daar komt nog bij dat de zang (dezelfde als van Death Angel die ik ook best kon waarderen) eigenlijk teveel doet denken aan een mindere versie van Araya's zang. En ik realiseer me dat juist Araya's zang een van mijn geliefde punten van Slayer is. Dan valt dit toch wel tegen, het is veel scheller, schreeuweriger en minder daadkrachtig. Nu heb ik de recentere Death Angel niet zo goed in mijn geheugen zitten, maar volgens mij klinkt die daar toch een stuk beter dan hier. Het is jammer want het doet teveel denken aan mindere versie van Slayer om echt zijn eigen ding te zijn. Terwijl hier best wel wat uit te halen valt. Kerry is bezig met een vervolg op deze las ik, dus wie weet. Maar wat ik zo van hem weet is dat die vooral 1 ding erg goed kan en dat vooral blijft doen.

Deze From Hell I Rise is prima en vermaakt zeker, maar ik luister dan toch liever naar het oudere werk van de andere genoemde bands. In ieder geval is het niet zo dramatisch als ik vooraf had verwacht. Dus wie weet is de volgende plaat


Eindstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Repentless
8. Show No Mercy
9. World Painted Blood
10. From Hell I Rise (Kerry King)
11. Christ Illusion
12. God Hates Us All
13. Undisputed Attitude