Vampire Weekend - Only God Was Above Us (2024)

Rostam is betrokken bij The Surfer, maar verder ben ik 't met je eens

Fijn voorjaarsplaatje van Vampire Weekend.
Hier krijg ik goede zin van!

https://youtu.be/eakvpNSsUrk?si=z0GCFQPf5KCKjnB0



Vampire Weekend Performs “Mary Boone” | The Daily Show
Gisteren.

Hoooooomy fuck... Hope is zo mooi...


Heb ik echt niet eerder meegemaakt... Dat een liedje zo mooi was..... Hannah hunt raakte het wel aan maar wtf....

Holy moly.....


Deze plaat is niet helemaal normaal..
Dat verwachtte ik al wel maar dit excelleert in alles.

Doei.

Lowie, probeer je een beetje te beheersen

Haha sorry.. lukt niet meer.
Dit is echt niet normaal, ik sta bij meerdere liedjes met de tranen in mijn ogen. Het is muzikaal fantastisch (en knap! Er zitten gitaar riedels in die zowaar catchy en nieuw zijn) maar tekstueel nog fantastischer. Teksten die van begin tot eind schitterend zijn maar ook enkele zinnen die je er uithaalt zijn op zich al prachtig (bij Hope heb ik dezelfde tranen als bij Its allright ma).

Alles op dit album is romantiek en dat is exact mijn snaar.

Herkenbaar, de regel "sifting through centuries / for moments of your own" spookt al geruime tijd rond.

Tickets zijn binnen… we hebben hier in huis maar een wens dat ze Mary Boone spelen werkelijk een schitterend nummer, elke keer kippenvel!

Ik hoorde wel dat ik ze ooit op Werchter 2013 heb gezien, maar was toen volgens vele vrienden alleen maar bezig om een meisje te versieren, wat nu 11 jaar later mij vrouw is!

Misschien ben ik te laat, maar toen ik dit opwierp was iemand zo aardig me te wijzen op JPC.de. Dat doe ik nu dus ook .

Wat een vermoeiende muziek. Ik probeer zo hard om het goed te vinden, maar het werkt niet bij mij. In de opener is het al: Ik hoor afropop, beatles, koortjes, en dan van die gekte waarvan ik verwacht dat die het goed gaat doen op een buurtfeest in Gent. Iedereen een beetje dronken, en night train to cairo is al geweest. Mijn haar komt hiervan overeind. Het deed me denken aan iets en ik heb heel mijn platenkast afgezocht om dat ik de naam niet meer wist en ik had er ergens een plaat van : TuneYards. Dat is ook zo vermoeiend.

Ik begrijp dat het "goed gemaakt" is, maar dan heb ik liever de stilte. Of Napalm Death.

Ik moet er altijd een beetje in komen bij een nieuwe Vampire Weekend. Dan denk ik in eerste instantie: "Is dit het nou?" Maar de mannen kunnen echt mooie popliedjes in elkaar schroeven. Fijne melodieën, originele inzet van instrumentatie en mooi geproduceerd. Dat volle 'koper' dat hier en daar opzwelt, prachtig, prachtig. 'Mary Boone' en de afsluiter 'Hope' spannen de kroon. Ze nemen er elke keer de tijd voor, maar komen dan wel weer met wat fraais.

Mijn waardering voor Vampire Weekend is door dit album enorm gegroeid. Ik vond het altijd een ietwat overgewaardeerde band met (uiteraard) steengoede songs (A Punk, Harmony Hall, Oxford Comma), maar ook wat zwakkere broeders. Only God Was Above Us is voortreffelijk van begin tot eind. Hoogtepunt is Connect met dat heerlijke pianospel. Maar ook de prachtige lange afsluiter, het gevoelige Capricorn, meezinger Gen-X Cops en het confronterende Classical zijn klassiekers. Hopelijk worden alle tien nummers in december live gespeeld. 5 sterren, waarom niet?!

Van harte welkom bij de cursus Stilzitten voor gevorderden - tenminste als je, net zoals ik, min of meer de gewoonte hebt te gaan verzitten bij tempowisselingen of bruggetjes (in muziek) hebt, a.h.w. door zo'n muzikale trigger/aha-erlebnis (niet de band, voor alle duidelijkheid).

Tjonge, hoeveel kun je daarvan stoppen in één song; gelukkig staat het aantal songs vermeld, dus kun je ongeveer uitrekenen dat het 10 X is (waarbij X > 6). Toen ik dit de tweede keer draaide vroeg mijn lief (de eerste keer draaide ik dit alleen) of het album af mocht, omdat ze er zowat draaierig van werd. Vond het zelf ook geen succes, maar begreep wel dat dit een van de sleutels naar hipsterdom is en wilde het daarom nog even volhouden, mede omdat haar muzikale tolerantievermogen ook aardig wat jazz en D&B uitsluit. Maar op een gegeven moment greep ze in, pakte het tablet en switchte naar de laatste Blonde Redhead, onder de woorden: en nu is het welletjes met die verveelmuziek.

Kortom, dit gaat het hier niet worden.

Met welke andere sleutels hoop je alsnog dat felbegeerde hipsterdom te bereiken?

Hipster is zó 2015

Da's het aardige juist van muziek: als je geduldig bent, komen zaken opnieuw voorbij (of zijn ze altijd populair gebleven): wie had kunnen/durven voorspellen dat na de heroprichting (je mag ook zeggen: heractivering) in 2014 Slowdive in 2023 met hun vijfde album veel meer succes (en weerklank) zou vinden dan met hun derde in 1995?

Dat geeft de dualiteit van e.e.a. aan: in 2023 als newbie dat album waarderen maakt je dat een 'hipster' en als je - bekend met het werk van Slowdive - dat album iets minder waardeert dan de eerste drie, ben je dan een OL?

Het intrigeert mij waarom bepaalde albums zo populair zijn. Op zich bereid mijn denkraam open te zetten om te verkennen - en zodoende ook dit album gedraaid - volg ik mijn eigen smaak. Ik heb ook geen verstand van wat aanslaat bij de 'massa' en regelmatig begrijp ik dat gewoon niet: De Toppers, De Heeren van Amstel - aan mij verspild, ik laat het maar verwaaien. Gek genoeg - voor iemand die veel D&B draait - is dit me veel te druk.

En sleutels moet ik vaak zoeken, net als mijn mobiel

Ik heb van Blood Records UK deze fraaie limited edition vinyl versie binnen:
Vampire Weekend: Only God Was Above Us - blood-records.co.uk

Colour-in-colour blue and black LP with UV reactive graffiti sleeve, limited to 3,000 copies & hand numbered to order. De persing is gedaan bij Pallas Duitsland en net zo fraai als het er allemaal uitziet, klinkt het ook. Momenteel zijn er nog exemplaren te koop (zie de link), mocht je belangstelling hebben.

Bij mij ook zojuist binnen gekomen. Ik handel veel in vinyl en koop ook daar vaak mooie gelimiteerde exemplaren.
Ben benieuwd hoe hij klinkt. Deze blijft wél in m'n eigen bezit. Top album. Zo constant hebben ze na hun debuut niet meer geklonken.

aardige riedeltjes, maar ene oor in andere oor uit, blijft niks van hangen.

Grappig dat de reden dat een aantal hier het niks vindt, juist de reden is dat ik hier behoorlijk op aan ga. Heerlijk al die lijntjes, koortjes, riedeltjes - daarvan springt mijn muzieknerdenhart over. Sowieso in de algemene lijn een sterk album, maar Mary Boone is mss wel het beste nummer dat de band ooit voortbracht en ook Prep-School Gangsters, Hope en Capricorn behoren tot hun top.

Voorlopig beklijft deze minder dan FOTB. Die duurt ook slechts minder dan tien minuten langer, terwijl het hierboven meermaals beschreven wordt als een "lange dubbelaar". Deze duurt qua beleving voor mij voorlopig nog langer. Er zijn wel wat nummers overigens die het gevoel oproepen dat ze "precies al eens op de vorige stonden"...

Ice Cream Piano klinkt zo vintage Vampire Weekend dat ik het een bizar idee vind hem pas een kleine drie weken terug voor het eerst gehoord te hebben

Prep-school gangsters ; heerlijk!

Prachtplaat. Begin bij 4, kan zomaar doorgroeien. Eigenlijk is Vampire Weekend een genre apart. Catchy en vrolijk maar ook altijd retecreatief en vernuftig.

Wat is de afsluiter Hope mooi.

Vinyl klinkt echt supergoed! Wel buitencategorie hoor!

album voor mijn top 10 ever. Ik geloof niet dat er dit jaar nog een album gaat komen dat voor mij beter gaat worden dan dit. Wat een fantastische melodieën, echt weer helemaal into vampire weekend met dit album. Gen-x, capricorn, hope, pravda, mary boone, classical, prep-school, allemaal toppers, jammer dat het concert in december is, loop nu door zonnig Berlijn en past erg bij het begin vd zomer hier!

Ik ben 68 jaar en een enorme muziekliefhebber. Ik volg de hedendaagse muziek nog op de voet.
Dit is mijn eerste kennismaking met Vampire Weekend. Ik kende enkel het nummer Hochata.
En wat een schot in de roos. Een heel aangename plaat, waarbij de eerste 5 nummers allemaal hoogtepunten zijn. The Surfer vind ik dan weer ietsje minder. Maar Mary Boone vind ik dan weer een echte parel. In tegenstelling tot anderen vind ik Hope (10) dan weer iets minder. Te voorspelbaar en de verrassing ontbreekt wat. Maar al met al een heel heel goede plaat.

De vorige plaat was een beetje hit en miss (met dan wel enorme hits zoals Harmony Hall) voor mij, maar deze is echt volledig raak. Alsof de gekte/chaos die je vaak in jazz hoort in popvorm is gegoten. Ik kan mij heel goed voorstellen dat mensen hier zenuwachtig van worden, net zoals mij regelmatig overkomt bij jazz. Maar ik sla hier volledig op aan. Zoveel om te ontdekken en het dan regelmatig ook nog voor elkaar krijgen om het retecatchy te laten klinken, petje af

Na Father of the Bride (mijn persoonlijke hoogtepunt van muzikaal 2019) waren mijn verwachtingen voor de nieuwe Vampire Weekend torenhoog. Dat is natuurlijk goed en heeft ongetwijfeld meegespeeld in mijn algemene teleurstelling met dit nieuwe album. Only God Was Above Us is heus geen slechte plaat, maar wat Vampire Weekend normaliter zo'n ijzersterke band maakt is hier veelal verdwenen. Meestal kan het volgende gezegd worden over het werk van Vampire Weekend: de catchy deuntjes zijn veelal schandalig simpel bij de eerste luisterbeurt en worden alsmaar complexer en mooier bij iedere nieuwe keer dat het album wordt opgezet. Maar dat voelde ik niet bij Only God Was Above Us. Integendeel: het nieuwste album van mijn favoriete Newyorkers klinkt dikwijls onnodig gemasterd met quasi-expirimentele geluidjes die veelal geforceerd voelen en - onbedoeld of niet - te veel aanhoren als gedwongen pogingen om de muziek ingewikkelder te laten lijken dan het is. Only God Was Above Us is daarmee de tegenovergestelde formule van het sterkere Vampire Weekend-werk: onnodig ingewikkeld bij de eerste luisterbeurt, dat steeds simpeler (en dus steeds pretentieuzer ) aanhoort bij iedere nieuwe draai. En dat terwijl het album in de basis genoeg potentie heeft.

*3,0